Uzasadnienie
Zaskarżone postanowienie Wojewody D. zostało wydane przedwcześnie, bez uprzedniego załatwienia wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, który to wniosek J. K. zawarła w samym odwołaniu od decyzji Burmistrza Miasta K. G. z dnia 4 grudnia 2003 r., Nr [...], orzekającej o wymeldowaniu strony odwołującej się z miejsca pobytu stałego w lokalu mieszkalnym Nr 2, usytuowanym w budynku przy ul. S. 21 w K. G. Co prawda organ drugiej instancji nawiązał do wspomnianego wniosku w końcowym fragmencie uzasadnienia postanowienia zakwestionowanego przez skarżącą, jednakże naruszył w ten sposób ewidentnie dyspozycje zawarte w art. 59 Kodeksu postępowania administracyjnego, który to przepis przewiduje jednoznacznie formę postanowienia dla orzeczenia o przywróceniu (bądź odmowie przywrócenia) terminu.
Stwierdzenie uchybienia terminu, a w konsekwencji - pozostawienie odwołania bez merytorycznego rozpatrzenia - przed utrzymaniem się w obrocie prawnym postanowienia, w osnowie którego odmówiono stronie skutecznie - tzn. ostatecznie i prawomocnie - przywrócenia terminu do złożenia odwołania stanowi ewidentne i jaskrawe naruszenie art. 59 k.p.a. W istocie pozbawia bowiem stronę zagwarantowanego przez ustawodawcę uprawnienia do ubiegania się o przywrócenie terminu, czyniąc w istocie z tego uprawnienia martwą instytucję.
Stwierdzając, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów procesowych, które - z oczywistych powodów - mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd - kierując się dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - był zobligowany do wyeliminowania takiego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego, w celu rozpatrzenia we właściwej formie wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu, z uwzględnieniem postanowień art. 58 i 59 k.p.a.