Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2002 r. (sygn. akt II SA/Wr 1996/02) i oddalił skargę strony na decyzję Wojewody z dnia [...]. (Nr...) wydaną w przedmiocie wymeldowania.
Pismem z dnia [...]. J. D. wniosła o sprostowanie zapadłego na rozprawie w dniu 4 grudnia 2007 r. rozstrzygnięcia, wskazując że: "1. sprawa I C... – wniosek wnioskodawcy k. 219-225 akt o pozbawienie tytułu wykonalności z tytułu wykonawczego do eksmisji z 17 kwietnia 2001 r. w Sądzie Okręgowym I Wydział Cywilny. Termin zakreślony przez prawo to 14 dni do rozpoznania wniosku. Sąd 8 lat nie rozpoznał.
2. Sprawa II Ca... = II Ca... = II Ca... = II Ca... – o eksmisję. Skarga wnioskodawcy z 27 kwietnia 2001 r. z art. 401 kpc – wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 kwietnia 2001 r. k. 191-192 akt. 8 lat nie rozpoznano w Sądzie. Skarga z [...] w sprawie I C...=I C...=I C... na podstawie art. 401 kpc z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2004 r. o sygn. akt K. 32/03 przez 5 lat Sąd nie rozpoznał. Wnioskodawca pyta Sąd Administracyjny co to obchodzi wnioskodawcę, że w Sądach panuje bałagan, bezprawie, korupcja. Wnioskodawca posiada prawo do rzetelnego, sprawiedliwego procesu w terminie bez zbędnej zwłoki bo tak stanowi art. 45 pkt 1 Konstytucji RP. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego wszystkie zaniedbania Sądu są tłumaczone na korzyść powoda. Sąd Administracyjny w wyroku – opisał nieprawidłowo sprawy moje, dlatego korekty moje o sprostowanie aktualnych stanów jest konieczne w pkt 1,2 i 3 bo akta sprawy w sposób jednoznaczny stanowią".
Nadto wnioskodawczyni zarzuciła, że Sąd pominął decyzję Wojewody z dnia [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności,
Sygn. akt III SA/Wr 147/07 błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Chociaż przepis ten stanowi jedynie o sprostowaniu orzeczeń przez sąd "z urzędu", wobec treści art. 159 p.p.s.a. traktującego "o wniosku o sprostowanie", nie ulega wątpliwości, iż strona postępowania może składać wnioski o rektyfikację orzeczeń.
Wniosek J. D. uznać jednak należało za bezzasadny z następujących powodów.
Instytucja sprostowania, przewidziana w art. 156 p.p.s.a. jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia, przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do jego zmiany, lub uchylenia. W żadnym razie sprostowanie nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła o sprostowanie wyroku, poprzez szczegółowe wyliczenie w jego treści sygnatur postępowań cywilnych, w których brała udział jako strona, a które – zdaniem wnioskodawczyni – mają związek z rozpoznawaną przez tutejszy Sąd sprawą, a także przez uwzględnienie w treści sentencji rozstrzygnięcia Sądu decyzji Wojewody z dnia [...] r. Żądanie takie nie mieści się w katalogu przyczyn sprostowania orzeczenia, wskazanych w art. 156 § 1 p.p.s.a. Niniejsza sprawa dotyczyła skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi M. D.i J. D. na decyzję Wojewody z dnia [...]. (Nr...), wydanej w przedmiocie wymeldowania. Określenie przedmiotu sprawy ma na celu jedynie zwięzłe określenie zakresu rozpoznania, wskazujące na właściwość rzeczową danego wydziału orzeczniczego w sądzie administracyjnym, zgodnie z Zarządzeniem Nr 11 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych (i załącznikiem Nr 1 do tego Zarządzenia) oraz Zarządzeniem Nr 10 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie utworzenia wydziałów orzeczniczych w wojewódzkich sądach administracyjnych i zakresu ich działania.
Wbrew twierdzeniem skarżącej, pominięcie w sentencji wydanego przez Sąd rozstrzygnięcia sygnatur spraw cywilnych, w których uczestniczyła, oraz decyzji Wojewody wydanej dopiero w 2007 r. nie jest pomyłką Sądu
Sygn. akt III SA/Wr 147/07 podlegającą sprostowaniu, bowiem sentencja orzeczenia zawiera wszystkie niezbędne elementy, w rozumieniu dopiero co powołanych aktów, a jednocześnie jej brzmienie jest zgodne z wolą składu orzekającego w sprawie.
Zaskarżenie treści rozstrzygnięcia możliwe jest natomiast w drodze skargi kasacyjnej.
W świetle przedstawionych wywodów należało uznać, że sprostowanie, którego żądała strona, jest – na podstawie obowiązujących przepisów – niedopuszczalne. Dlatego też postanowiono, jak w sentencji.