Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. skarżący zwrócił się z prośbą o rozstrzygnięcie wątpliwości co do wykonania wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie przeciwko niemu, a Wydziałem Komunikacji w O.. Skarżący podniósł, że biorąc pod uwagę wyrok w którym "ma zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym z wyłączeniem pojazdów do których prowadzenia niezbędne jest prawo jazdy kat. C i C+E Wydział Komunikacji w O. odmawia mu wydania dokumentu potwierdzającego uprawnienie do prowadzenia pojazdów kat C i C+ E. Skarżący wniósł nadto o zwolnienie go z kosztów sądowych.
Zarządzeniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia poprzez oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy oraz wykazanie przedmiotu skargi, daty i numeru zaskarżonej decyzji lub aktu. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący wniósł o "rozstrzygnięcie sporu co do wyroku Sądu w O. II Wydział Karny sygn. akt [...], a decyzją Starosty Powiatowego w O.[...]". Do pisma skarżący załączył kserokopię decyzji Starosty Powiatowego w O. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...]
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 Nr 270 t.j.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli przepisy takich środków nie przewidują, wniesienie skargi jest dopuszczalne dopiero po wezwaniu organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a.).
Z powyższego wynika, że skargę do sądu administracyjnego, można wnieść na akt administracyjny ostateczny, który został wydany w wyniku rozpoznania wniesionego przez stronę przysługującego jej środka zaskarżenia (w niniejszej sprawie odwołania). Zatem sąd może rozpoznać merytorycznie skargę, która została wniesiona od decyzji po wyczerpaniu dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, a nie bezpośrednio od orzeczenia wydanego w I instancji. Skarga do sądu administracyjnego, złożona bezpośrednio od orzeczenia wydanego przez organ administracyjny I instancji jest niedopuszczalna niezależnie od tego czy strona wyczerpała, czy też nie, przysługujące jej w postępowaniu administracyjnym środki zaskarżenia (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 21 maja 2008 r., nr II SA/Bk 721/07 Legalis).
Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że wniesiona skarga dotyczy decyzji Starosty Powiatowego w O. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...]. w przedmiocie odmowy zwrotu skarżącemu prawa jazdy kategorii C i C+E, a więc decyzji organu I instancji. Decyzja ta zawierała pouczenie, że skarżącemu przysługuje prawo wniesienia od niej odwołania do SKO we W., za pośrednictwem Starosty O. w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Decyzja ta została skarżącemu skutecznie doręczona w dniu [...] lutego 2014 r. Z akt sprawy nie wynika, aby od decyzji tej skarżący wywiódł odwołanie do organu II instancji.
Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Do tych sytuacji należy zaliczyć m.in. wniesienie skargi na orzeczenie organu I instancji, niezależnie od tego czy skarga dotyczy wprost aktu organu I instancji niepoddanego uprzednio instancyjnej kontroli administracyjnej (tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie), czy też dotyczy bezpośrednio orzeczenia pierwszoinstancyjnego poddanego kontroli instancyjnej. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie
O oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy orzeczono na podstawie art. 247 p.p.s.a., zgodnie którym prawo pomocy nie przysługuje w przypadku oczywistej bezzasadności skargi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia, a z tego rodzaju sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, gdzie skarżący wywiódł skargę od rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego.