Uzasadnienie
W wykonaniu zarządzenia z 12 sierpnia 2022 r. skarżąca A.D. (dalej: strona skarżąca) została wezwana do usunięcia w terminie 7 dni braku formalnego -wniesionej drogą elektroniczną 30 grudnia 2020 r. przez pełnomocnika skarżącej - skargi na opisaną w sentencji postanowienia decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: organ) z [...] r. pod rygorem jej odrzucenia przez podpisanie skargi oraz do usunięcia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi przez jego podpisanie – pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 45 akt), wezwania do usunięcia braku formalnego skargi oraz do usunięcia braku formalnego wniosku zostały skutecznie doręczone stronie skarżącej 29 sierpnia 2022 r. Termin do usunięcia braków formalnych skargi i wniosku upłynął bezskutecznie. Zarządzeniem z 11 października 2022 r. wniosek o przywrócenie terminu pozostawiono bez rozpoznania.
Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej 30 września 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
W myśl art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie natomiast z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.
Termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 30 października 2020 r. (piątek). Skarga została zaś wniesiona drogą elektroniczną 30 grudnia 2020 r., czyli już po upływie terminu do jej wniesienia. Ponadto strona skarżąca nie podpisała skargi w zakreślonym 7-dniowym terminie, jak również pełnomocnik, za pośrednictwem którego skargę wniesiono, nie wykazał umocowania do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi.
Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.