Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] nakładającą na skarżącego karę pieniężną w kwocie 10 000 zł w związku z naruszeniem przepisów o transporcie drogowym. W podstawie prawnej tej decyzji wskazano m.in. art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca zawarła wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W tym miejscu godzi się jednak podnieść, że w świetle art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2011 r. o transporcie drogowym karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4-6. Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą:
- 1) odrzucenia skargi,
- 2) cofnięcia skargi, lub
- 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.
Powyższe oznacza, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy należało uznać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nastąpiło z mocy prawa w związku z wniesieniem przez stronę skarżącą skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W konsekwencji zaś uznania, że strona korzysta z ustawowego prawa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało uznać za bezprzedmiotowy.
Wobec powyższego – na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – postanowiono jak w sentencji.