Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał skarżącemu prawo pomocy m.in. w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika skarżącego została wyznaczona w dniu 7 maja 2007 r. adwokat D.O., której skarżący udzielił stosownego pełnomocnictwa. W wyroku z dnia 21 września 2007 r. (uzupełnionym w dniu 5 października 2007 r.) zasądzono na rzecz adwokat D. O. koszty pomocy prawnej.
W opinii z dnia 4 grudnia 2007 r. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej adwokat H. G.-F. zażądała zasądzenia taryfowych kosztów za sporządzenie niniejszej opinii i oświadczyła, iż w związku z zaprzestaniem (z dniem 25 października 2007 r.) wykonywania zawodu przez adwokat D. O. została upoważniona przez Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej we W. - na podstawie art. 37a ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze- do prowadzenia w zastępstwie wszystkich jej spraw. Na dowód powyższego przedłożyła pełnomocnictwo z dnia 22 października 2007 r.
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że pełnomocnikowi należy przyznać opłatę za zastępstwo prawne oraz poniesiony, udokumentowany niezbędny wydatek (opłata skarbowa od pełnomocnictwa), tj. łącznie kwotę 163, 40 zł (kwota dotycząca opłaty za zastępstwo prawne zawiera podatek VAT) wyliczoną stosownie do § 19 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" oraz pkt 2 lit. "b" w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) w zw. art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyżej wskazanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.