Uzasadnienie
Decyzją Starosty Z. (dalej: organ I instancji) z dnia [...] nr [...] nałożono na T. R., reprezentowanego przez kuratora dla osoby nieobecnej - adwokat U. S. (dalej: skarżący, strona), obowiązek zapłaty kwoty w wysokości 9.128,50 zł tytułem obciążenia kosztami usunięcia i przechowywania pojazdu marki [...], nr rejestracyjny [...], nr VIN [...].
Jak podano w uzasadnieniu, ww. pojazd, którego właścicielem był skarżący, został w dniu 23 listopada 2017 r. na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu, usunięty z drogi i przetransportowany na parking strzeżony w Z. przy ul. [...]. W dniu 1 sierpnia 2018 r. organ I instancji wezwał właściciela, reprezentowanego przez kuratora dla osoby nieobecnej, do odebrania pojazdu i jednocześnie poinformował o skutkach nieodebrania pojazdu z parkingu, w terminie 3 miesięcy od daty usunięcia nieodebranego pojazdu z drogi. Następie organ I instancji wystąpił w 10 września 2018 r. z wnioskiem do Sądu Rejonowego w Z. o orzeczenie przepadku pojazdu, na rzecz Powiatu Z., w wyniku czego Sąd Rejonowy w Z. postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] orzekł o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu Z., które w dniu 13 czerwca 2019 r. stało się prawomocne. W dniu 29 lipca 2019 r. dokonano likwidacji ruchomości przekazując ją do stacji demontażu pojazdów.
Koszty usunięcia i przechowywania pojazdu morgan I instancji ustalił na kwotę 9.128,50 zł, w tym: 1)koszty związane z usunięciem pojazdu - 485 zł, 2) koszty przechowywania pojazdu: za okres od 23.11.2017 r. do 31.12.2017 r. 39 doby x 15 zł/doba = 585 zł, od 01.01.2018 r. do 31.12.2018 r. 365 doby x 15 zł/doba = 5.475,00 zł, od 01.01.2019 r. do 12.06.2019 r. 46 doby x 15 zł/doba = 2.445,00 zł, 3) koszt oszacowania pojazdu przez rzeczoznawcę — 147,50 zł.
Od powyższej decyzji kurator strony wniósł odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, tj. naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 i nieuwzględnienie tego, że właściciel powinien ponosić koszty uzasadnione, a nie takie które są wynikiem zaniechań czy bezczynności organu administracji. W tym kontekście wskazał, że pomiędzy uzyskaniem przez Starostwo Powiatowe informacji o nieprzybywaniu skarżącego pod wskazanym adresem a wystąpieniem o wyznaczenie kuratora minął prawie miesiąc, a pomiędzy złożeniem przez organ wniosku o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu a jego nieprawomocnym rozpoznaniem minęło 209 dni, zaś organ nie poczynił żadnych działań zmierzających do szybszego rozpoznania sprawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. (dalej: SKO, organ odwoławczy, organ II instancji), skarżoną obecnie decyzją z [...], nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przywołał regulacje art. 130a ust. 2, 4,5-10i ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (D.z. U. z 2020 r., poz. 110) – dalej: p.r.d. i konkludował, że zostały spełnione wszystkie określone w tym przepisie przesłanki zarówno do usunięcia z drogi pojazdu, wystąpienia o orzeczenie przepadku, jak i obciążenia właściciela pojazdu kosztami jego usunięcia, przechowania i oszacowania, powstałymi w okresie od wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania (w sprawie przepadku) - zgodnie z ust. 10h art. 130a p.r.d.
Odnosząc się do zarzutu bezczynności organu, skutkującej obciążeniem skarżącego wyższymi kosztami, organ odwoławczy wskazał, że że pismo Komendy Powiatowej Policji w Z., informujące, że T. R. nie przebywa pod adresem zameldowania wpłynęło do Starostwa Powiatowego w Z. w dniu 18 kwietnia 2018 r., zaś pismo Burmistrza Miasta Z. informujące, iż T. R. nie figuruje w rejestrze mieszkańców miasta Z. wpłynęło do Starostwa Powiatowego w Z. w dniu 19 kwietnia 2018 r., natomiast wniosek o ustanowienie kuratora został złożony do sądu powszechnego dnia następnego, tj. w dniu 20 kwietnia 2018 r. Organ pierwszej instancji nie miał również wpływu na czas rozpoznawania wniosku o przepadek pojazdu i ewentualna przewlekłość w tym zakresie Sądu Rejonowego w Z. nie może obciążać organu pierwszej instancji.
W skardze na decyzję SKO kurator reprezentujący stronę wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji w części dotyczącej ustalenia kosztów przechowywania pojazdu. Podkreślił, że nie kwestionuje obowiązku poniesienia przez skarżącego, ani wysokości kosztów powstałych w związku z oszacowaniem wartości pojazdu, nie zgadza się jednak w kosztami naliczonymi za każdą dobę przechowywania pojazdu na parkingu po jego usunięciu. W tym zakresie podtrzymał zarzut bezzasadnego obciążenia skarżącego kosztami będącymi konsekwencją opieszałego działania organu I instancji.
SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest bezzasadna.
Materialnoprawne podstawy wydania zaskarżonej decyzji o obciążeniu skarżącego kosztami usunięcia, przechowania i oszacowania wartości pojazdu zawarte zostały w art. 130a u.p.r.
Zgodnie z art. 130a ust. 2 ustawy, pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadku, gdy: 1) kierowała nim osoba: a) znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu, b) nieposiadająca przy sobie dokumentów uprawniających do kierowania lub używania pojazdu;
2) jego stan techniczny zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie drogi albo narusza wymagania ochrony środowiska. Z kolei zgodnie z ust. 4, dyspozycję przemieszczenia lub usunięcia pojazdu z drogi wydaje: policjant - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1-3; strażnik gminny (miejski) - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 4 i 5; osoba dowodząca akcją ratowniczą - w sytuacji, o której mowa w ust.
3. Pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1-2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (art. 130a ust. 5c). Stosownie art. 130a ust. 5f, 6 i 7, usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, należy do zadań własnych powiatu. Starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonywanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. Rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 5c, a w przypadku, o którym mowa w ust. la, również dowodu uiszczenia kaucji.
Zgodnie z art. 130a ust. 10, starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Przepis art. 130a ust. 10a zastrzega przy tym, że Starosta występuje z wnioskiem, o którym mowa w ust. 10, nie wcześniej niż po upływie 30 dni od dnia powiadomienia.
Natomiast zgodnie z art. 130a ust. 10c, przepisu ust. 10 nie stosuje się, gdy okoliczności wskazują, że nieodebranie pojazdu nastąpiło z przyczyn niezależnych od właściciela lub osoby uprawnionej. Zgodnie z art. 130a ust. 10e ustawy, w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.
Jak zaś stanowi art. 130a ust. 10h, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Przy czym, jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h (art. 130a ust. 10i). Termin płatności należności ustalonych decyzją, o której mowa w ust. 10h, wynosi 30 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Odsetki ustawowe za opóźnienie nalicza się od dnia następującego po upływie terminu płatności. Należności te wraz z odsetkami podlegają egzekucji w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 130a ust. 10j). Decyzji, o której mowa w ust. 10h, nie wydaje się, jeżeli od uprawomocnienia się orzeczenia sądu o przepadku pojazdu upłynęło 5 lat (art. 130aust. 10k).
Z akt sprawy wynika, że w dniu 23 listopada 2017 r. na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu, pojazd marki [...], którego właścicielem był T. R. został usunięty z drogi i przetransportowany na parking strzeżony w Z. przy ul. [...]. W dniu 1 sierpnia 2018 r. Starosta Z. wezwał właściciela, reprezentowanego przez kuratora dla osoby nieobecnej, do odebrania pojazdu i jednocześnie poinformował o skutkach nieodebrania pojazdu z parkingu, w terminie 3 miesięcy od daty usunięcia nieodebranego pojazdu z drogi. Następnie Starosta Z. wystąpił w dniu 10 września 2018 r. z wnioskiem do Sądu Rejonowego w Z. o orzeczenie przepadku pojazdu, na rzecz Powiatu Z., w wyniku czego Sąd Rejonowy w Z. postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] orzekł o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu Z., które w dniu 13 czerwca 2019 r. stało się prawomocne. W dniu 29 lipca 2019 r. dokonano likwidacji ruchomości przekazując ją do stacji demontażu pojazdów.
Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do prawidłowości ustalenia wysokości kosztów, jakimi obciążono skarżącego w związku z przechowywaniem usuniętego z drogi pojazdu [...], nr rejestracyjny [...].
Wysokość ww. kosztów, zgodnie z regulacją art. 130a ust. 6 ustala rada powiatu w drodze uchwały, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, przy czy w ust. 6a określono maksymalną wysokość opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu. W zakresie zatem samych stawek, stosowanych przy ustaleniu kosztów obciążających właściciela, kwoty wynikające z podjętej przez radę powiatu i obowiązującej uchwały są wiążące. Natomiast należy się zgodzić co do zasady z prezentowanym w skardze poglądem, że właściciel pojazdu nie powinien być obciążany tymi kosztami w zakresie, w jakim do ich powstania przyczynił się wyłącznie brak sprawności działania po stronie organów administracji. W tej kwestii podobny pogląd wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyroki z 25 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2990/17, z 24 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 1328/20, z 25 stycznia 2021 r., sygn. akt I OSK 1932/20), podkreślając, że prawidłowa interpretacja przepisu art. 130a ust. 10h p.r.d powinna prowadzić do wniosku, że do kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu powstałych od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, obciążających właściciela tego pojazdu nie można zaliczyć takich kosztów, które spowodowane były zaniechaniem dokonania stosownych czynności przez organ administracji.
Przyjecie bowiem, że skoro przepisy p.r.d nie określają terminu do złożenia przez starostę wniosku do sądu powszechnego o orzeczenie przepadku pojazdu, to wniosek ten może być złożony w każdym czasie prowadziłoby do sytuacji, w której ujemne konsekwencje zaniechań organów będzie ponosił właściciel pojazdu.
W powyższym kontekście prawidłowość działanie organu musi być oceniana z uwzględnieniem przepisów art. 130a p.r.d. oraz ogólnych zasad dotyczących sposobu działania organów i terminów załatwiana spraw, wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego.
Jak stanowi ust. 10 art. 130a p.r.d., starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Z kolei zgodnie z ust. 10a, starosta występuje z wnioskiem, o którym mowa w ust. 10, nie wcześniej niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia.
Jak wynika z akt sprawy, dyspozycję usunięcia pojazdu wystawił pracownik policji, wskazując jako przyczynę usunięcia pojazdu postój w miejscu gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu (art. 130a ust.1 pkt 1 p.r.d.). jak stanowi § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2011 r. w sprawie usuwania pojazdów, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu drogowego albo utrudniających prowadzenie akcji ratowniczej (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2285) usunięcie pojazdu z drogi rozpoczyna się z chwilą wydania uprawnionej jednostce dyspozycji usunięcia pojazdu, zwanej dalej "dyspozycją" (ust.1). Zgodnie z ust. 2 dyspozycję wydaje niezwłocznie w formie pisemnej funkcjonariusz lub pracownik uprawnionego podmiotu, po upewnieniu się, że istnieją przesłanki do usunięcia pojazdu. Dyspozycję można wydać ustnie, w tym za pośrednictwem środków łączności.
W takim przypadku dyspozycja wymaga niezwłocznego potwierdzenia w formie pisemnej (ust. 3). Pojazd umieszcza się na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez starostę. W przypadku gdy starosta wyznaczył kilka parkingów, pojazd umieszcza się na parkingu położonym najbliżej miejsca, z którego pojazd został usunięty, chyba że starosta wyznaczając parking, określił inaczej (ust. 4).
Jak wynika z powyższych przepisów. możliwość wystąpienia do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku usuniętego pojazdu nie może nastąpić wcześniej niż 30 dni od dnia powiadomienia o usunięciu pojazdu (art. 130a ust. 10a prd) ani przed upływem 3 miesięcy od dnia prawidłowego powiadomienia właściciela o jego usunięciu (art. 130a ust. 10 p.r.d).
Organ I instancji podjął czynności mające na celu ustalenie danych właściciela pojazdu 6 grudnia 2017 r. tj. po 13 dniach od wpłynięcia do organu dyspozycji usunięcia pojazdu - pismo do Urzędu Miasta w Z.-Wydziału Komunikacji, na które odpowiedź wpłynęła do organu 15 grudnia 2017 r. W dniu 18 grudnia 2017 r. wpłynęło także pismo skarżącego, potwierdzające, że jest właścicielem pojazdu, wraz załączoną kopią umowy sprzedaży z 21 listopada 2017 r., na podstawie której nabył opisany na wstępie pojazd. O tym, że skarżący nie zamieszkuje w miejscu wskazanym przez niego w piśmie z 18 grudnia 2017 r. jako adres zamieszkania tj. w S., S., jak również pod dotychczasowym adresem zameldowania, organ powziął wiadomość dopiero 19 marca 2019 r. tj. w momencie zwrotu pisma informującego skarżącego o zamiarze wystąpienia przez Starostę do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu w związku z nieodebraniem go z wyznaczonego parkingu strzeżonego w ciągu 3 miesięcy od wystawienia dyspozycji usunięcia tego pojazdu, a czynności ustalające miejsce jego pobytu, prowadzone z udziałem policji oraz Burmistrza Miasta Z. zakończyły się dopiero 18 kwietnia 2018 r. Niezwłocznie po tym – 20 kwietnia 2020 r., organ wystąpił do Sądu Rejonowego w Z. o ustanowienie kuratora dla strony nieznanej z miejsca pobytu.
Postanowienie Sądu Rejonowego w Z. z [...], Sygn. akt [...] uprawomocniło się 16 lipca 2018 r. Dopiero od momentu otrzymania tego postanowienia organ mógł skutecznie dopełnić obowiązku poinformowania strony o zamiarze wystąpienia do sadu o orzeczenie przepadku pojazdu – co uczynił pismem z 1 sierpnia 2018 r. doręczonym kuratorowi 8 sierpnia 2018 r. Z wnioskiem o orzeczenie organ wystąpił po upływie minimalnego terminu wynikającego z przepisów prawa (art. 130a ust. 10a), wynoszącego 30 dni, tj. pismem z 10 września 2018 r. tym samym od momentu [powzięcia wiadomości o trwałym opuszczeniu przez skarżącego adresu dotychczasowego zamieszkania, organ podejmował w sprawie sprawnie i szybko wszystkie czynności niezbędne i wymagane przepisami prawa do zapewnienia stronie reprezentacji w postepowaniu, a następnie możliwie jak najszybszego wystąpienia w z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu.
W tym miejscu trzeba także odnotować, że jakkolwiek z akt sprawy nie wynika jednoznacznie, czy podmiot wydający dyspozycję usunięcia pojazdu i zobowiązany do doręczenia jej właścicielowi pojazdu zgodnie z przepisami powołanego rozporządzenia (______), dokonał jej faktycznie skutecznego doręczenia (jeżeli już wówczas strona nie przebywała pod wymienionymi adresami), tym niemniej w kontekście oceny bezczynności organu i jej ewentualnego wpływu na powstanie nieuzasadnionych kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu, powyższa okoliczność nie mogła, zdaniem Sądu wpłynąć na wynik sprawy w ten sposób, by pozwalała na wniosek, że koszty, jakimi obciążono skarżącego, mogły być niższe.
Należy bowiem mieć na uwadze konieczność dochowania przez organ, zgodnie z dyspozycją art. 130a ust. 10 p.r.d., terminu 3-miesięcznego, jaki przysługuje stronie na odbiór pojazdu. Skutkiem braku skutecznego doręczenia dyspozycji usunięcia pojazdu jego właścicielowi, byłaby konieczność podjęcia ustaleń co do miejsca pobytu strony (a z tych poczynionych w kwietniu 2018 r. wynikało, że skarżący nie przebywał pod adresem: ul. [...] w Z. już od przeszło 12 miesięcy, podobnie jak pod adresem w S. oraz żer prowadzi koczowniczy styl życia) i w dalszej kolejności ustanowienia kuratora oraz doręczenia do jego rąk informacji o odholowaniu pojazdu na parking strzeżony, a następnie odczekania 3 miesięcy na jego ewentualny odbiór przez stronę. Nawet więc ewentualne uchybienie w zakresie ustalenia prawidłowości doręczenia skarżącemu dyspozycji usunięcia pojazdu, pozostawałoby bez wpływy na ostateczną długość postępowania do czasu wystąpienia przez organ z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu.
Podkreślić przy tym należy jednocześnie, ze dochowanie obowiązków w zakresie poinformowania strony o usunięciu pojazdu z drogi i jego przechowywaniu na wyznaczonym parkingu podlega badaniu w postepowaniu w sprawie przepadku. W przywołanym wyżej prawomocnym postanowieniu SR w Z. z [...], orzekającym przepadek spornego pojazdu na rzecz Powiatu Z. Sąd potwierdził prawidłowość zawiadomienia skarżącego o pozostawieniu samochodu na parkingu strzeżonym oraz prawidłowość pouczenia go o skutkach jego nieodebrania. Organy administracji nie są uprawnione do kwestionowania tych ustaleń sądu powszechnego.
Nie można również uznać za nieuzasadnione i powstałe wskutek bezczynności organu kosztów naliczonych za czas, w którym toczyło się postepowanie sądowe w zakresie orzeczenia przepadku pojazdu. Postepowanie to wydłużyło się również wskutek konieczności ustanowowienia dla strony kuratora reprezentującego ją przed sadem, a na jego przebieg organ administracji nie miał wpływu. W wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1959/15 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że rozstrzygnięcie o kosztach następuje po zakończeniu postępowania przed sądem powszechnym w sprawie orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz powiatu i są to koszty powstałe do zakończenia postępowania. Ustawodawca wyraźnie zatem stwierdził, że chodzi o koszty poniesione do zakończenia postępowania, czyli postępowania o stwierdzenie przepadku samochodu na rzecz powiatu. Jest to zrozumiałe, gdyż od daty uprawomocnienia się orzeczenia o przepadku właścicielem pojazdu jest powiat, a skoro tak, to nie ma żadnych podstaw, aby kosztami tymi obciążać osobę niebędącą już właścicielem pojazdu.
Reasumując, organ prawidłowo ustalił, że w sprawie zaszły wszystkie wymagane przesłanki do obciążenia właściciela kosztami usunięcia, przechowywania i oszacowania pojazdu. Wysokość tych kosztów ustalono prawidłowo w oparciu o stawki wynikające z obowiązującej uchwały nr XXX/187/2017 Rady Powiatu Z. z 30 stycznia 2017 r. w sprawie ustalenia kosztów opłat maksymalnych za usuwanie pojazdu z drogi usuniętych z drogi na koszt właściciela (Dz.Urz. Woj. Dol. Z 2017 r., poz. 647) i zmian do tejuchwały.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. t.j. z 2019 r., poz.2325 ze zm.)