Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. K. P. oraz M. K. wnieśli skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. opisane w osnowie niniejszego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Rozstrzygnięcie nadzorcze, w rozumieniu przepisów rozdziału 8 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm. – zwanej dalej u.s.p.), jest realizacją władczych uprawnień określonych organów nad działalnością powiatu. Nadzór ten odbywa się na podstawie kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 79 ust. 1 wskazanej ustawy uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art.
79. Rozstrzygnięcie organu nadzorczego dotyczące powiatu podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, jednak do złożenia takiej skargi uprawniony jest tylko powiat lub związek powiatów, których interes prawny, uprawnienie lub kompetencja zostały naruszone (art. 85 ust. 1 i 3 u.s.p.). Katalog podmiotów wskazanych w omawianym przepisie ma charakter zamknięty, co wyłącza dopuszczalność wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze przez jakikolwiek inny podmiot poza powiatem lub związkiem powiatów. Oznacza to, że skarżący, nawet będąc radnymi (nieistniejącej de facto w chwili wniesienia skargi Rady Powiatu), nie są legitymowani do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody, a legalność takiego właśnie aktu kwestionują w skardze.
W myśl 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeśli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne.
W tym stanie rzeczy skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić w myśl wskazanych przepisów.
Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie drugim niniejszego postanowienia znajduje oparcie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.