Uzasadnienie
W dniu [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. przekazało Radzie Miejskiej W. – w trybie art. 231 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej powoływany jako k.p.a.) – adresowaną do Kolegium skargę W. W., w której zawarty był zarzut pod adresem Prezydenta W., dotyczący odrzucenia przez ten organ kandydatury skarżącego na wolne stanowisko pracy w Biurze Kontroli Urzędu Miejskiego W. W uchwale podjętej w dniu [...] (Nr [...]) Rada Miejska W. nie uwzględniła wspomnianej skargi, argumentując obszernie swoje stanowisko w uzasadnieniu stanowiącym Załącznik do tej uchwały. W podstawie normatywnej uchwały Nr [...] Rada powołała – między innymi – przepis art. 229 pkt 3 k.p.a. Rada Miejska nie uwzględniła też wezwania strony do usunięcia naruszenia prawa, co miało nastąpić w związku z wydaniem ostatnio wymienionej uchwały, dając temu wyraz w uchwale z dnia [...], Nr [...].
W. W. zaskarżył uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] (Nr [...]) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenie przez organy Gminy art. 32 Konstytucji i art. 3a ust. 1 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych. W skardze przedstawiono szeroko przebieg starań strony ubiegającej się o wcześniej wymienione stanowisko pracy w Urzędzie Miejskim i sformułowano zarzuty dotyczące zachowania organów Gminy W. (Prezydenta Miasta i Rady Miejskiej), które – w ocenie skarżącego – doprowadziły do naruszenia prawa.
W odpowiedzi strona przeciwna wniosła – alternatywnie – o odrzucenie lub o oddalenie skargi, uznając jednak generalnie, że w przedmiotowej sprawie weryfikacja uchwały Rady Miejskiej W. z dnia [...] (Nr [...]) nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Przedmiotowy zakres sądowej kontroli administracji został określony w art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przytaczanej w dalszych wywodach – skrótowo – jako "p.p.s.a."
Zgodnie z § 2 cytowanego artykułu: "Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 4." Natomiast w myśl § 3 w tym samym artykule: "Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych ustawach."
Godzi się w związku z tym zauważyć, że zaskarżona uchwała została podjęta w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. ("Skargi i wnioski"), o czym przekonuje nie tylko materia zarzutów podniesionych przez W. W. pod adresem Prezydenta W., lecz także podstawa normatywna, w oparciu o którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało skargę strony do rozpatrzenia przez Radę Miejską W. (art. 231 k.p.a.), a Rada skargę tę rozpatrzyła (art. 229 pkt 3 k.p.a.).
Według jednolitego i ugruntowanego w judykaturze poglądu, postępowanie prowadzone na podstawie przepisów Działu VIII k.p.a. ma specyficzny charakter, a efekty takiego postępowania nie podlegają już zaskarżeniu do sądów administracyjnych, jako nie mieszczące się w katalogu decyzji, postanowień, aktów i czynności wymienionych taksatywnie w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2004 r., II SAB/Wa 193/04; postanowienie NSA z dnia 9 lutego 2005 r., OSK 1110/04 i postanowienie WSA w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2005 r., I SA/Wa 1271/04).
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko zawarte w przywołanych orzeczeniach, skoro zaś skarga W. W. była niedopuszczalna, należało ją odrzucić, kierując się dyspozycją art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.