Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. uznało za niezasadne zażalenie skarżącego wniesione na podstawie art. 37 k.p.a. na niezałatwienie w terminie sprawy – wniosku o rejestrację pojazdu ciężarowego.
Pismem z dnia [...] skarżący złożył skargę na powyższe postanowienie, w której wniósł o stwierdzenie nieważności tego postanowienia, ewentualnie o jego zmianę w ten sposób, że Sąd zrejestruje jego pojazd jako samochód ciężarowy i wyznaczy organowi termin do sporządzenia i wydania dowodu rejestracyjnego lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Ponadto sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł na podstawie art. 37 k.p.a. zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na niezałatwienie sprawy w terminie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało to zażalenie za niezasadne.
Wskazać należy, iż wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia, na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia. Niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 24 maja 2001 r., IV SA 572/1999, ONSA 2002/3/116).
W przedmiotowej zatem sprawie skarżący po wyczerpaniu trybu z art. 37 k.p.a. spełnił formalne przesłanki do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu i w takiej skardze na bezczynność mógł ewentualnie podważać stanowisko zajęte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Niedopuszczalne natomiast było zaskarżenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie uznania zażalenia za niezasadne. Postanowienie takie nie mieści się w określonym w art. 3 i 4 p.p.s.a. katalogu aktów, na które przysługuje skarga do Sądu, w szczególności nie jest postanowieniem, o którym mowa w art. 3 pkt 2 i 3 p.p.s.a. – nie zostało wydane w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym, nie przysługuje na nie zażalenie, nie kończy postępowania w sprawie i nie rozstrzyga sprawy co do istoty.
Skoro zatem postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie podlegało zaskarżeniu do Sądu, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.