Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Starosta L. cofnął M. R. (zwanemu dalej skarżącym) uprawienia do kierowania pojazdami według kategorii B, C, BE, CE. Decyzja ta została skutecznie doręczona – matce skarżącego – w dniu [...] r.
Pismem z dnia [...] r. (złożonym w siedzibie organu w dniu [...] r.), skarżący odwołał się od decyzji organu I instancji wyrażając swoje niezadowolenie z wydanej decyzji oraz zwrócił się z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia tegoż odwołania. Prośbę swą uzasadnił tym, iż w okresie od [...] r. do [...] r., przebywał na zwolnieniu lekarskim, w tym od dnia [...] r., do dnia [...] r., na terapii na oddziale [...] szpitala w L. Decyzję o cofnięciu uprawnień odebrali jego rodzice, lecz – jak wskazał – nie przekazali mu jej. O istnieniu decyzji poinformowano go dopiero w dniu [...] r., podczas wykonywania badań lekarskich w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy.
Postanowieniami z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. odpowiednio odmówiło skarżącemu przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania podnosząc, iż nie zachodzą przesłanki do jego przywrócenia, gdyż wskazane we wniosku okoliczności tj. nieprzekazanie odebranej przez matkę przesyłki pocztowej zawierającej skarżoną decyzję i przebywanie na zwolnieniu lekarskim nie stanowią przeszkody nie do przezwyciężenia, która uniemożliwiła skarżącemu dochowanie terminu (Nr [...]), a następnie stwierdziło, iż odwołanie to wniesione zostało z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a. (Nr [...]).
W motywach rozstrzygnięcia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania organ II instancji podniósł, iż skoro decyzja organu I instancji w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami według kategorii B, C, BE, CE została doręczona stronie w dniu [...] r., to ustawowy termin do wniesienia od niej odwołania (wynikający z treści 129 § 2 k.p.a.) upływał z dniem [...] r. i w tym też dniu należało je złożyć. Tymczasem odwołanie – jak podkreślił organ – sporządzone zostało przez skarżącego w dniu [...] r., i złożone w siedzibie organu w dniu [...] r., a zatem po upływie 14 dniowego terminu do jego złożenia.
Postanowienie to stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż "podważa podaną przez Kolegium w postanowieniu z dnia [...] r., możliwość wniesienia odwołania przez domownika". Ponadto skarżący przyznał, iż prawdą jest, że matka odebrała decyzję, lecz sama jest chora i opiekuje się ojcem wymagającym stałej opieki. Z tego też powodu nie odwiedzała skarżącego podczas leczenia i zapewne dlatego odebrana przesyłka umknęła jej uwadze.
Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów uznać należy, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, iż przedmiotem niniejszej skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. Nr [...] stwierdzające, iż odwołanie skarżącego wniesione od decyzji Starosty L. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami według kategorii B, C, BE, CE wniesione zostało z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a. Decydujące znaczenie dla zaskarżonego rozstrzygnięcia ma okoliczność, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w dniu [...] r. wydało dwa odrębne postanowienia. Pierwsze o numerze [...] odmawiające skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia organu I instancji oraz drugie o numerze [...] stwierdzające, iż odwołanie to zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a. Podkreślenia wymaga, iż w zasadzie postanowienie o odmowie przywrócenia terminu już samo w sobie zawiera stwierdzenie, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu.
Jego wydanie wyklucza zatem możliwość merytorycznego rozpoznania odwołania i determinuje organ do wydania postanowienia stwierdzającego, iż odwołanie to zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu – co też znalazło odzwierciedlenie w treści uzasadnienia postanowienia o numerze [...]. Rozpoznanie bowiem przez organ II instancji merytorycznie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony oznaczałoby, że organ podjął działania bez podstawy prawnej, a wydanie przez niego rozstrzygnięcie dotknięte jest wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).
Oba te rozstrzygnięcia, podobnie jak decyzję o cofnięciu uprawnień, skutecznie doręczono skarżącemu w sposób przewidziany w art. 43 kpa., a zatem na ręce dorosłego domownika – jego matki - K. R. Okoliczność tę potwierdza zresztą sam skarżący przyznając w skardze, iż "faktem jest, iż matka odebrała decyzję".
Skarżący – choć reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - zaskarżył do tutejszego Sądu – co wyraźnie wynika z treści skargi - jedynie postanowienie stwierdzające, iż odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu do jego wniesienia ([...]). Tym samym postanowienie odmawiające skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia organu I instancji ([...]) pozyskało przymiot ostateczności.
Skoro zatem zaskarżone postanowienie stanowi oczywistą konsekwencję ostatecznego – co wymaga podkreślenia Sądu - postanowienia [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, Sąd nie znalazł podstaw do jego uchylenia.
Zważywszy natomiast na treść § 18 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz.U. Nr 163, poz. 1348) oraz treść wniosku pełnomocnika skarżącego orzeczono o przyznaniu pełnomocnikowi kwoty 295, 20 zł, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej kwoty (k. 38 akt).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji