Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] D W I T D nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie [...] zł., za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji.
Wskazana powyżej decyzja zawierała prawidłowe pouczenia, iż skarżącemu służy od niej odwołanie do G I T D, wniesione za pośrednictwem D W I T D, w terminie 14 dni od ich otrzymania. Powyższa decyzja została skarżącemu skutecznie doręczona w dniu [...] (k. 4 akt administracyjnych).
Z uwagi na okoliczność, że skarżący nie wywiódł od w/w decyzji odwołania do organu II instancji - D W I T D - decyzja ta ma charakter decyzji ostatecznej.
Pismem z dnia [...] skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem G I T D, skarżący wniósł o "ponowne rozpatrzenie jego wniosku i przychylne ustosunkowanie się do jego sytuacji", wskazując na decyzję D W I T D z dnia [...].
Zarządzeniem z dnia [...] wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez sprecyzowanie czy w swojej skardze zaskarża:
- - decyzję G I T D z dnia [...], Nr [...] czy też;
- - inną decyzję, bowiem w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia [...] załączył do pisma z dnia [...] decyzję z dnia [...] o nałożeniu kary pieniężnej, która nie może być zaskarżona w tym postępowaniu, w terminie 7 dni, pod rygorem uznania, że skarżący zaskarża decyzję z dnia [...].
Pismem z dnia [...] skarżący oświadczył, że jego skarga w sprawie niesłusznie nałożonej kary pieniężnej za brak koncesji dotyczy "decyzji z dnia [...] o nałożonej karze pieniężnej Nr [...]".
Postanowieniem z dnia 11 marca 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, z powodu braku wyczerpania przez skarżącego służącego mu w postępowaniu administracyjnym środka odwoławczego na etapie przedsądowym.
Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia, służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wynika wprost z treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej p.p.s.a, stanowiącego, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wskazać przy tym należy, że dopóki wniesiony przez stronę środek zaskarżenia nie zostanie rozpoznany i nie zapadnie rozstrzygnięcie kończące postępowanie zainicjowane jego wniesieniem, dopóty nie można mówić, że stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (por. J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2006, s.150). Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie - z treści pisma skarżącego z dnia [...] - wynika jednoznacznie, że wniesiona skarga dotyczy decyzji organu I instancji tj. D W I T D we W z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji.
Bezspornym jest również okoliczność, że pomimo zawartego w decyzji pouczenia o prawie złożenia odwołania do organu II instancji - G I T D - skarżący z możliwości tej nie skorzystał.
Nadmienić również należy, iż skarżący otrzymał decyzję I instancji w dniu [...], a zatem termin do wniesienia odwołania wynikającego z zawartego w decyzji pouczenia upłynął bezskutecznie w dniu [...].
Skoro zatem skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia i w ten sposób nie spełnił jednego z niezbędnych warunków wniesienia skargi, skarga jako przedwczesna podlegała odrzuceniu na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.