Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] (nr [...]) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej: Dyrektor IAS, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu zażalenia A. C. (dalej: strona skarżąca, skarżący), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z [...] ([...]) w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie wystawionego przez A tytułu wykonawczego nr [...] obejmującego należność z tytułu opłaty za niedopełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Dyrektor IAS wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 18 i art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438, z późn. zm.; dalej u.p.e.a.).
Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. prowadzi wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionego przez A tytułu wykonawczego obejmującego należność z tytułu opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC za okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. W dniu 6 marca 2019 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo skarżącego w którym zgłoszony został zarzut nieistnienia obowiązku, objętego tytułem wykonawczym (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.).
Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] uznał zarzut za niezasadny. Postanowieniem z dnia [...] B uznała za niezasadne złożone przez skarżącego zażalenie.
Organ egzekucyjny ww. postanowieniem z dnia [...] uznał wniesiony zarzut za niezasadny.
Po rozpatrzeniu zażalenia – w którym skarżący zarzucił, że organ nie ustalił czy pojazd poruszał się po drogach publicznych – ww. postanowieniem Dyrektor IAS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a, dotyczącego nieistnienia obowiązku jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Organ wskazał, że stosownie do regulacji zawartych w ustawie z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2214 ze zm. – dalej u.u.o.) Fundusz wykonując swe obowiązki związane z kontrolą spełnienia obowiązku ubezpieczenia poddaje ocenie czy posiadacz pojazdu zawarł umowę obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej OC zgodnie z warunkami, określonymi w ustawie i czy przez cały okres posiadania pojazdu, w roku kontroli, był objęty ochroną ubezpieczeniową, wynikającą z przedmiotowej umowy.
Fundusz w wyniku kontroli na podstawie posiadanej dokumentacji stwierdził, że 28 maja 2009 r. dokonano zarejestrowania pojazdu [...] o nr rej. [...] a jego właścicielem był skarżący, natomiast współwłaścicielem C, który 22 września 2015 r. w związku z oświadczeniem o wypowiedzeniu umowy kredytu wezwał skarżącego do zwrotu pojazdu. Skarżący w piśmie z dnia 15 grudnia 2016 r. oświadczył, że nadal pojazd przechowuje i z ostrożności dokonał zawarcia umowy ubezpieczenia OC od 4 lipca 2016 r. do 3 lipca 2017 r. Skarżący będący posiadaczem pojazdu [...] o nr rej. [...] nie posiadał od 1stycznia 2016 r. do 3 lipca 2016 r. ochrony ubezpieczeniowej OC posiadaczy pojazdów mechanicznych. Zdaniem organu skarżący pozostawał jako posiadacz pojazdu bez ochrony ubezpieczeniowej za wskazany wyżej okres, co jest wystarczającą przesłanką do dochodzenia należnej opłaty wierzycielowi. Skarżący nie przedstawił innych dokumentów, które pozwalałyby na zmianę ustaleń Funduszu.
W skardze na postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie. Zdaniem skarżącego organ w zasadzie ograniczył się do stwierdzenia, że stanowisko wierzyciela odnośnie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. jest dla niego wiążące i stanowi jedyną przesłankę do wydania takiego, a nie innego postanowienia. Wskazał, że podnosił, że w sprawie toczy się już postepowanie sądowe przed sądem cywilnym z powództwa D i może powstać sytuacja w której pozytywne dla skarżącego rozstrzygnięcie Sądu, będzie stało w sprzeczności z wykładnią prawa dokonaną przez A. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga okazała się niezasadna.
Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Wyjaśnić również należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej zasad, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że rozstrzygnięcie to nie narusza przepisów prawa, a zatem brak było podstaw do wyeliminowania go z obrotu prawnego.
Przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W., wydane w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, zmierzające do przymusowej realizacji obowiązku uiszczenia przez skarżącego opłaty za niespełnienie w części 2016 r. obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych. Skarżący wniósł do Naczelnika Urzędu Skarbowego środek zaskarżenia w postaci zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku - oparty na przesłance wynikającej z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.
Obowiązek uiszczenia opłaty na rzecz A został nałożony w art. 88 ust. 1 u.u.o. m.in. na posiadacza pojazdu mechanicznego, który nie spełnił obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, zgodnie z warunkami tego ubezpieczenia określonymi w ustawie.
Stosownie do treści art. 91 ust. 1 u.u.o., do egzekucji opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z tym że tytuł wykonawczy wystawia A. Organem egzekucyjnym jest w takim przypadku naczelnik właściwego urzędu skarbowego.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły zatem przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z treścią art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
W myśl art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.
Zgodnie z treścią art. 34 § 2 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie. W myśl art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.
W świetle powyższych regulacji, pozyskanie przez organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela w kwestii podniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. zarzutu, jest koniecznym wymogiem w postępowaniu egzekucyjnym. Natomiast w przypadku oparcia zarzutów na przesłankach określonych w art. 33 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., wypowiedź wierzyciela jest przy tym wiążąca dla organu egzekucyjnego, co oznacza, że organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia samodzielnie postępowania wyjaśniającego co do istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu, a w konsekwencji nie może zakwestionować stanowiska wierzyciela w tym zakresie. Zadaniem organu egzekucyjnego jest wyłącznie stosowanie przymusu egzekucyjnego w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku ustalonego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego.
Czyniąc to, Sąd zwraca uwagę na specyfikę procedury, będącej konsekwencją zgłoszenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Jak wynika z art. 34 § 1 u.p.e.a., co do zasady, działanie administracji w tym zakresie jest w swoisty sposób rozdzielone pomiędzy organ egzekucyjny oraz wierzyciela. Dzieje się tak, ponieważ w myśl wskazanego przepisu, po otrzymaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, organ egzekucyjny jest zobowiązany uzyskać stanowisko wierzyciela. Wypowiedź wspomnianego podmiotu ma zaś formę postanowienia, na które służy zażalenie (por. art. 34 § 2 u.p.e.a.). Dopiero ostateczny charakter tego rozstrzygnięcia otwiera drogę do orzekania przez organ egzekucyjny (art. 34 § 4 u.p.e.a.), przy czym w przypadku zarzutów upartych m.in. na dyrektywie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela, wyrażonym w jego ostatecznym postanowieniu (por. art. 34 § 1 u.p.e.a.).
Oznacza to, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i - co za tym idzie - do obalenia w tym trybie stanowiska zaprezentowanego przez wierzyciela. Obejmuje to również organ orzekający w następstwie wniesionego zażalenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1480/05).
Odnosząc te spostrzeżenia do stanu faktycznego zaistniałego w sprawie, należy zauważyć, że organ egzekucyjny prawidłowo zwrócił się o zajęcie stanowiska do wierzyciela. Ten zaś, w swojej precyzyjnej wypowiedzi, mającej formę prawną postanowienia, odnosząc się do faktu nieuiszczenia przez skarżącego polisy ubezpieczeniowej samochodu za część 2016 r. jak i do tytułu wykonawczego wystawionego na jego podstawie, uznał za nieuzasadniony zarzut Strony sformułowane w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Skarżący złożył zażalenie i postanowieniem z dnia [...] B uznała za niezasadne złożone przez skarżącego zażalenie.
W konsekwencji, wspomniane postanowienie stało się ostateczne oraz wiążące zarówno dla Naczelnika Urzędu Skarbowego, jak i dla Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. W tym akcie administracyjnym, w przekonujący sposób wykazano, że skarżący nie opłacił polisy ubezpieczeniowej OC samochodu za okres od 1 stycznia 2016 r. do 3 lipca 2016 r. W związku z tym, prawidłowo wystawiono tytuł wykonawczy.
W niniejszej sprawie na podstawie powołanych wyżej przepisów organ egzekucyjny zobowiązany był do uzyskania stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonego zarzutu i wbrew zarzutom skargi był tym stanowiskiem związany.
Wierzyciel w prawomocnym stanowisku uznał zgłoszony zarzut za bezzasadny. W związku z tym, że stanowisko to było wiążące dla organu egzekucyjnego, organ po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego z udziałem wierzyciela, wydał postanowienie o niezasadności wniesionego zarzutu. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy.
Rozpoznając skargę w niniejszej sprawie Sąd miał na uwadze okoliczność, że związanie stanowiskiem wierzyciela nie wiąże Sądu. Zatem Sąd, dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, zgłoszonych przez skarżącego zarzutów musi dokonać oceny także stanowiska wierzyciela, a więc zbadania czy wierzyciel prawidłowo uznał, że będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego zobowiązanie istniało, czy podlegało egzekucji administracyjnej, a następnie przejść do oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów egzekucyjnych (por. wyroki NSA: z 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1490/10; z 11 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 1904/09, z 28 października 2008 r., sygn. akt II FSK 1006/07, z dnia 4.02. 2011 r., sygn. akt II GSK 216/10 - publikowane na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe przytaczane w tym uzasadnieniu orzeczenia).
Przystępując do oceny wydanego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności zauważyć należy, że przedmiotem zarzutu skarżącego w niniejszej sprawie była kwestia nieistnienia dochodzonego obowiązku, tj. zapłaty zaległej opłaty za niespełnienie w spornym okresie od 1 stycznia 2016 r. do 3 lipca 2016 r. obowiązku zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC, a to zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. W związku z tym organ egzekucyjny, działając na podstawie art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a. zwrócił się do wierzyciela - A o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonego zarzutu.
Postanowieniem z dnia [...] Zarząd UFG uznał zgłoszony zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym o nr [...] za niezasadny.
Stanowisko wierzyciela podzieliła B, która ostatecznym postanowieniem z dnia [...] orzekła o uznaniu złożonego przez zobowiązanego zarzutu za niezasadny i wniosła o kontynuowanie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu B wskazała, że nie posiada w rejestrach potwierdzenia o dopełnieniu przez skarżącego obowiązku ubezpieczenia pojazdu od odpowiedzialności cywilnej. Z treści uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wynikało również, że wierzyciel zwracał się do zobowiązanego z prośbą o przedstawienie dokumentów potwierdzających zawarcie umowy OC wykazania braku istnienia takiego obowiązku bądź do uiszczenia opłaty w wysokości 3.700 zł. Wobec braku reakcji na pismo z dnia 9 stycznia 2017 r. oraz 18 maja 2017 r. wierzyciel skierował do skarżącego upomnienie które zostało doręczone 5 czerwca 2017 r.
Stąd też organ egzekucyjny opierając się na stanowisku wierzyciela stwierdził, że zobowiązany – jako posiadacz pojazdu - pozostawał bez ochrony z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej OC w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do 3 lipca 2016 r.
Istota podnoszonych przez skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym, a następnie w skardze do sądu administracyjnego zarzutów sprowadza się do kwestionowania uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w zakresie wywodzenia przez organ egzekucyjny, że stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. jest dla niego wiążące.
Zdaniem Sądu, zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, a postanowienie organu egzekucyjnego, organu odwoławczego oraz wierzyciela nie naruszały prawa.
Odnosząc się do tych zarzutów w pierwszej kolejności wskazać należy, że obowiązek zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych wynika z przepisu art. 23 u.u.o., zgodnie z którym posiadacz pojazdu mechanicznego jest obowiązany zawrzeć umowę obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem posiadanego przez siebie pojazdu. Co do zasady posiadacz pojazdu jest obowiązany zawrzeć umowę najpóźniej w dniu rejestracji pojazdu mechanicznego ale nie później niż z chwilą wprowadzenia go do ruchu, jak również najpóźniej w dniu rozwiązania się dotychczasowej umowy.
Spełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego OC posiadaczy pojazdów mechanicznych podlega kontroli, wykonywanej przez organy do tego obowiązane lub uprawnione. Jako organy uprawnione do przeprowadzania kontroli ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych wskazuje: A, Inspekcję Ochrony Środowiska oraz inne organy uprawnione do kontroli ruchu drogowego (art. 84 ust. 2 pkt 2 u.u.o.). Organy te przeprowadzają kontrolę na zasadach i w trybie określonym w przepisach regulujących działalność tych organów. Jednakowoż sama ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych określa podstawę ustalenia przez te organy obowiązku spełnienia zawarcia umowy ubezpieczenia.
I tak, spełnienie tego obowiązku, stosownie do art. 85 u.u.o. ustala się na podstawie polisy lub innego dokumentu ubezpieczenia, potwierdzającego zawarcie umowy ubezpieczenia, wystawionego ubezpieczonemu przez zakład ubezpieczeń z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie rodzaju i zakresu dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy ubezpieczenia obowiązkowego. Przewiduje ono, że potwierdzeniem zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego jest wydany przez zakład ubezpieczeń dokument ubezpieczenia w postaci polisy, dowodu potwierdzającego opłacenie składki ubezpieczeniowej lub innego dokumentu ubezpieczenia potwierdzającego zawarcie umowy ubezpieczenia obowiązkowego, jeśli zawiera on wymagane informacje.
Zgodnie z przepisem art. 86 u.u.o. osoba kontrolowana jest obowiązana okazać na żądanie organu obowiązanego lub uprawnionego do kontroli dokument potwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia obowiązkowego lub dowód opłacenia składki za to ubezpieczenie. Osoba, która nie spełniła obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, zgodnie z warunkami tego ubezpieczenia określonymi w ustawie, jest obowiązana wnieść opłatę (art. 88 u.u.o.).
Jak wskazano powyżej, w odniesieniu do ubezpieczeń obowiązkowych OC posiadaczy pojazdów mechanicznych kontrolę może przeprowadzić także sam Fundusz. Jednym z fundamentalnych zadań UFG jest prowadzenie Ośrodka Informacji, który jest odpowiedzialny za zbieranie i udostępnianie uprawnionym podmiotom, przewidzianych ustawowo danych ubezpieczeniowych (art. 102 ust. 1 u.u.o.). Działalność Ośrodka Informacji ma na celu ułatwienie poszkodowanym w kolizjach i wypadkach drogowych dochodzenia roszczeń oraz likwidacji szkody.
W ramach Ośrodka Informacji gromadzone są dane, dotyczące m.in. rejestru zawartych umów ubezpieczenia komunikacyjnego OC i AC. Informacje zawarte w bazie Ośrodka Informacji UFG pozyskiwane są od zakładów ubezpieczeń, które mają obowiązek ich przekazywania zarówno w zakresie umów zawartych, jak i odnowionych umów ubezpieczenia oraz wszelkich zdarzeń komunikacyjnych rodzących odpowiedzialność odszkodowawczą zakładów ubezpieczeń. Stosownie do treści art. 105 § 2 u.u.o. zakład ubezpieczeń przekazuje do Funduszu dane dotyczące m.in. zawartych umów. UFG jest więc podmiotem, do którego spływają informacje o osobach, które nie wykazały w sposób określony w art. 86 u.u.o., że korzystają z ochrony ubezpieczeniowej. Jeżeli w odpowiedzi na wezwanie Funduszu osoba kontrolowana wykaże, że we wskazanym okresie zawarte ubezpieczenie OC było ważne, albo że w ogóle nie podlegała obowiązkowi ubezpieczenia, Fundusz odstępuje od dalszych czynności.
W przeciwnym razie Fundusz wzywa do uiszczenia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania, opłaty w wysokości wskazanej w ustawie albo do przedstawienia dokumentów potwierdzających spełnienie w roku kontroli obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. Jeżeli w terminie tym zobowiązany nie udokumentuje zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego lub nie wniesie do sądu powszechnego powództwa o ustalenie spełnienia obowiązku ubezpieczenia (na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych), opłata staje się wymagalna.
Upoważnienie Funduszu do kontroli spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia wynika zatem z funkcji powierzonych tej instytucji. Brak ochrony ubezpieczeniowej posiadacza pojazdu mechanicznego stanowi bowiem przesłankę odpowiedzialności Funduszu, do którego należy zaspokajanie roszczeń z tytułu ubezpieczeń obowiązkowych (art. 98 ust. 1 u.u.o.). Zapewnienie szczelności systemu obowiązkowych ubezpieczeń OC oraz ograniczenie liczby nieubezpieczonych posiadaczy pojazdów poruszających się po drogach publicznych stanowi jeden z podstawowych celów tej instytucji.
W tak ustalonym stanie sprawy, na podstawie przytoczonych przepisów, w ocenie Sądu organ słusznie uznał za nieuzasadniony zarzut w sprawie postępowania egzekucyjnego, stwierdzając w uzasadnieniu, że wierzyciel wykazał istnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Należy zaznaczyć, że obowiązek uiszczenia opłaty objętej tytułem wykonawczym powstał w związku z brakiem ubezpieczenia OC pojazdu marki [...], w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 3 lipca 2016 r., tj. w czasie, w którym skarżący, co w sprawie nie jest sporne, był jego posiadaczem. Nie ulega wątpliwości, że ciążący na stronie obowiązek zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC powstaje z mocy prawa i jest on powiązany z posiadaniem pojazdu mechanicznego przez cały okres, w którym pojazd jest zarejestrowany.
Reasumując, stwierdzić należy, że kontrolowane postanowienie nie narusza prawa w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Organy prawidłowo dokonały analizy podnoszonych przez skarżącego okoliczności, a postępowanie przeprowadziły zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Dokonaną na tym tle ocenę organów, że egzekwowany obowiązek istnieje i podlega egzekucji administracyjnej Sąd ocenia jako prawidłową, uznając tym samym zarzuty skargi w tym zakresie za nieuzasadnione.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.