Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] marca 2013 r. skarżący wniósł skargę na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Samorządowego Kolegium odwoławczego w W. Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie tj w przedmiocie zasądzenia na rzecz skarżącego dodatkowej kwoty 120 zł., celem pokrycia kosztów pomocy prawnej.
Ze sprzeciwu od niniejszego postanowienia wynika, że skarżący wnosi o "zmianę pkt 2 postanowienia z dnia [...] maja 2014 r. sygn.. akt III SA/Wr 234/14 poprzez zasądzenie od organu 150 zł oraz innej pomocy prawnej, w tym sporządzenia skargi kasacyjnej przez radcę prawnego M. M. Szefa Biura Prawnego Gminy W. w całości uwzględniającej uzasadnienie oraz dowody przedstawione na jej rzecz za potwierdzeniem odbioru".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępo-waniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu sprzeciw został wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd. Takie rozwiązanie normatywne oznacza, że kwestię przyznania prawa pomocy uznaje się za nierozstrzygniętą i jest ona ponownie rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako sąd pierwszej instancji.
Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 oraz art. 256 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
W świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego, ukształtowanego na podstawie analogicznych unormowań art. 113 kodeksu postępowania cywilnego, sformułowanie, iż "osoba fizyczna (...) nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny" oznacza, że ubiegający się o zwolnienie powinien wykazać, że nie jest w stanie poczynić osz-czędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny (por. postanowienie SN z dnia 24 września 1984 r., sygn. akt II CZ 104/84).
Dokonując analizy sytuacji materialnej skarżącego (osoba bezrobotna, pobierająca okresowy zasiłek z MOPS w wysokości 271 zł miesięcznie, samodzielnie prowadząca gospodarstwo domowe, korzystająca z pomocy osób bliskich) oraz mając na uwadze obecny etap postępowania, Sąd uznał, iż zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, w tym ustanowienie radcy prawnego.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.