Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 6 września 2019 r., nr 471/Ub/2019 Dyrektor Dolnośląskiego Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: Dyrektor ONFZ) stwierdził, że M. W. (dalej: strona, strona skarżąca) podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności jako wspólnik jednoosobowej spółki z o.o. D. sp. z o.o. w okresie od 12 lutego 2018 r. do nadal.
Pismem z 30 września 2019 r. (data wpływu do organu) strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.
Postanowieniem z 5 maja 2023 r. nr 33/2023/Ub Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: Prezes NFZ) po rozpatrzeniu ww. wniosku postanowił odmówić przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora ONFZ z 6 września 2019 r.
Następnie strona wniosła skargę do Sądu na decyzję Dyrektora ONFZ z 6 września 2019 r. W skardze strona wskazała, że w związku ze spełnieniem - w jej ocenie – przez decyzję Dyrektora ONFZ z 6 września 2019 r. "znamion decyzji ostatecznej opisanej w art. 151 k.p.a., strona spełnia wymogi art. 50 p.p.s.a. w związku z tym, iż środki zaskarżenia w toku administracyjnym zostały wyczerpane, na podstawie art. 52 p.p.s.a. przez zastosowanie dyspozycji art. 54 § 1 p.p.s.a."
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej. Wszczęcie postępowania przed sądem administracyjnym wymaga uprzedniego wyczerpania toku instancji w postępowaniu administracyjnym.
Z kolei wedle art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W konsekwencji tego należy przyjąć generalne założenie, że przedmiotem zaskarżenia do sądu - co do zasady - jest decyzja ostateczna wydana przez organ II instancji w wyniku rozpatrzenia odwołania (naturalnie, o ile przepisy prawa przewidują takie odwołanie).
Przekładając powyższe na grunt przedmiotowej sprawy Sąd wskazuje, że strona skarżąca nie mogła skutecznie wnieść skargi, z uwagi na to, że nie wyczerpała przysługującego jej trybu odwoławczego. Co prawda – jak wynika z akt sprawy - strona złożyła odwołanie od decyzji Dyrektora ONFZ z 6 września 2019 r. z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Niemniej Prezes NFZ postanowieniem z 5 maja 2023 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od zaskarżonej decyzji.
W tym miejscu należy podkreślić, że samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest - tak jak oczekiwałaby strona skarżąca - równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. O jego spełnieniu na kanwie niniejszej sprawy można byłoby bowiem mówić dopiero po merytorycznym rozpatrzeniu w toku instancji administracyjnych.
Skoro zatem strona skarżąca nie spełnia przesłanki, o której mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., to uznać należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i z tej przyczyny podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.