Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia z wpisu sądowego od skargi w części przekraczającej kwotę 50 zł, a w pozostałym zakresie odmówił przyznania prawa pomocy.
W piśmie z dnia 22 grudnia 2007 r. skarżący wystąpił o zwolnienie go z kosztów sądowych i "wyznaczenia prawnika" wskazując w uzasadnieniu, iż z jego świadczenia emerytalnego komornik prowadzi egzekucję (ściąga 480 zł), a sam skarżący płaci nadto alimenty byłej żonie w wysokości 400 zł.
We wniosku złożonym w dniu 16 stycznia 2008 r. na urzędowym formularzu skarżący zażądał przyznania mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego oświadczając, iż posiada mieszkanie o pow. 47, 15 m2 (obciążone hipoteką na rzecz banku), a jego dochód wynosi 2.197, 41 zł. Z załączonych do wniosku rachunków wynika, iż jego wydatki kształtują się następująco: czynsz- 155, 37 zł; opłata za energię elektryczną (za 2 m-ce) - 221 zł; koszty lekarstw- ok. 100 zł, alimenty- 400 zł, alimenty ściągane przez komornika- 460 zł; spłata "pożyczki" zaciągniętej na spłatę zadłużenia alimentacyjnego- 353 zł; rata kredytu mieszkaniowego- 116, 26 zł + 10, 38 zł odsetek; opłata za telefon- 46, 10 zł.
Prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)).
Mając na uwadze obecny etap postępowania i uwzględniając aktualną sytuację materialną skarżącego uznać należy, iż zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z przedstawionych we wniosku okoliczności, znajdujących potwierdzenie w złożonych dokumentach, wynika bowiem, że poniesienie przez niego kosztów sądowych czy kosztów wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika procesowego mogłoby pozbawić go środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.