Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. "A." sp. z o.o. z siedzibą we W. (zwana dalej stroną skarżącą) złożyła skargę na – jak to zostało ujęte – "czynność z dnia [...] r. przeprowadzenia w drodze eksperymentu doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie o niskich wygranych, stwierdzoną protokołem Nr [...] z kontroli przeprowadzonej w dniu [...] r...." przez Naczelnika Urzędu Celnego w W..
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że czynność Naczelnika Urzędu Celnego w W. nie jest decyzją administracyjną, czy też postanowieniem wydanym w toku postępowania administracyjnego, egzekucyjnego lub zabezpieczającego. Nie mieści się również w pojęciu czynności organów administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 4 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a."
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. wyznacza zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. Wynikające z kolei z art. 3 § 3 p.p.s.a. odesłanie do ustaw szczególnych obejmuje sytuacje, w których ustawodawca na mocy uregulowań szczegółowych przekazał – w sposób wyraźny – określone kategorie spraw, kontroli sądów administracyjnych.
Sąd administracyjny rozstrzygać zatem będzie jedynie w sprawach pozostających w jego właściwości. W razie gdyby sąd administracyjny uznał się niewłaściwy rzeczowo do załatwienia danej sprawy, winien skargę odrzucić stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Zasadnicze znaczenie dla niniejszego rozstrzygnięcia ma więc kwestia ustalenia, czy zaskarżona przez stronę skarżącą czynność podlega kontroli w trybie sądowoadministracyjnym. Dopiero bowiem pozytywny wynik tych ustaleń pozwoli na podjęcie dalszych czynności związanych z analizą skargi pod względem wymogów formalnych.
Bezsprzecznie eksperyment doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie, znajdujący swe umocowanie w art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 168 poz. 1323 ze zm.), nie jest decyzją, czy postanowieniem wydanym w toku postępowania administracyjnego, egzekucyjnego lub zabezpieczającego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.
Można go jednak zaliczyć do czynności wykonywanych w ramach swych kompetencji przez organy administracji publicznej.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Dla zaliczenia danej czynności do katalogu czynności podlegających owej sądowoadministracyjnej kontroli nie wystarczy zatem, żeby były to czynności podejmowane przez organy administracji publicznej. Jak wskazuje doktryna i judykatura czynności te, określane czynnościami materialno-technicznymi, muszą być działaniami o charakterze władczym, publicznoprawnym, podejmowanymi w sprawach indywidualnych, a nadto dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów powszechnie obowiązującego prawa.
O ile zaskarżona czynność Naczelnika Urzędu Celnego w W. miała charakter władczy, publicznoprawny i podjęta została w sprawie indywidualnej, to jednak nie rodzi żadnych obowiązków wobec strony skarżącej.
Przeprowadzona kontrola i dokonany w jej trakcie eksperyment miały na celu ustalenie pewnych okoliczności faktycznych. Fakt, że ustalenia tego stanu faktycznego stały się podstawą do wszczęcia postępowania przygotowawczego w sprawie nieprawidłowości podczas prowadzenia gier losowych wbrew przepisom ustawy, pozostaje bez znaczenia dla charakteru analizowanej czynności.
Kontrola przeprowadzona przez organ ograniczała się do wykazania stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości. W protokole brak jest bowiem zaleceń rodzących po stronie skarżącej powinność wypełnienia konkretnych obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ustalenia kontrolne wskazują na nieprawidłowości występujące w zakresie wymaganych ograniczeń co do wysokości stawki jednorazowego zakładu na automatach o niskich wygranych. W związku z tym należało uznać, że wynik kontroli nie dotyczył obowiązku strony skarżącej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a co za tym idzie - nie przysługuje jej skarga do sądu administracyjnego. (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2007 r. sygn. akt II GSK 265/07, LEX nr 460717)
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga podlega zatem odrzuceniu.