Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. skarżący wniósł skargę na decyzję opisaną w osnowie niniejszego postanowienia. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
Uzasadniając wniosek skarżący wymienił numery decyzji i tytułów wykonawczych, na podstawie których prowadzone są wobec niego postępowania egzekucyjne w administracji oraz dołączył kserokopie upomnień i wezwań do dobrowolnej zapłaty. Podkreślono ponadto, że egzekucja wymierzonych kar pieniężnych całkowicie uniemożliwia skarżącemu prowadzenie działalności. Wskazano, że skarżący nie posiada środków na zapłatę nałożonych kar, w tym również na zapłatę kary, o której mowa w obecnie skarżonej decyzji. Zajęcie rachunku bankowego, jak zauważył skarżący, uniemożliwi mu regulowanie bieżących opłat związanych z działalnością gospodarczą (opłat publicznoprawnych, czynszu najmu, rachunków za paliwo), która to działalność stanowi jego jedyne źródło utrzymania. Wskazano ponadto, że skarżący samodzielnie dokuje konserwacji urządzeń do gier, co wymaga niejednokrotnie wielogodzinnych podróży po całej Polsce.
W konsekwencji nagłego zablokowania środków niezbędnych na prowadzenie działalności skarżący – jak podał – będzie zmuszony zawiesić prowadzenie działalności gospodarczej. Mając na uwadze, iż dochód z działalności gospodarczej stanowi jedyne źródło utrzymania jego oraz żony, taki stan rzeczy z pewnością wyrządzi skarżącemu i jego rodzinie znaczną szkodę. Dalszą konsekwencją zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej i braku płynności finansowej będzie, w ocenie skarżącego, utrata zaufania i konkurencyjności w branży.
Podsumowując skarżący wskazał, że w sprawie zachodzi duże prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody, ponieważ wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do likwidacji działalności gospodarczej i braku możliwości pokrycia usprawiedliwionych potrzeb skarżącego i jego rodziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym między innymi w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/ 2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy, a także niemajątkowy), który nie będzie mógł być wynagrodzony przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce wtedy, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
W nawiązaniu do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy podnieść, że w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy wskazać, że skarżący uzasadnił co prawda szeroko wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednak na poparcie tych twierdzeń nie przedstawił – poza kserokopiami upomnień i wezwań do dobrowolnej zapłaty – żadnych dokumentów obrazujących jego aktualną sytuację finansową i majątkową (w szczególności wyciągów z rachunków bankowych, zeznań podatkowych).
Tymczasem, w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. post. NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 i z dna 30 listopada 2004 r., GZ 120/04).
Podkreślić należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, iż podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten wyręczając go, niejako z urzędu, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. post. NSA: z dnia 26 listopada 2007, II FZ 338/07; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011, I FZ 219/11 i z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12).
Dodatkowo należy zauważyć, że skarżący – w związku z ubieganiem się o zwolnienie go z poniesienia kosztów sądowych – nie przedłożył również (mimo wezwania referendarza sądowego) żadnych dokumentów obrazujących jego sytuację finansową i majątkową, które ewentualnie mogłyby okazać się pomocne przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.