Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Fundacji A. w J. (dalej: strona, skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 30 września 2025 r. nr SKO 4123/31/25 utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Świdnica z dnia 28 lipca 2025 r. nr 01/2025 określającą wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem przez Integracyjne Przedszkole "[...]" z siedzibą w B. (dalej: Przedszkole) w latach 2021-2023 w łącznej kwocie 80.233,55 zł wraz z odsetkami i nakazującą dokonanie zwrotu dotacji.
Jak wynika z akt sprawy organ I instancji - po wcześniejszym uchyleniu poprzedniej decyzji przez SKO – wszczął 8 kwietnia 2025 r. postępowanie administracyjne i po przeprowadzeniu postępowania uznał wydatki na zakup pomocy dydaktycznych w wysokości 20.513,52 jako wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem lecz zakwestionował wydatki poniesione przez skarżącą związane z wynajmem lokali (w tym kosztów energii elektrycznej) na terenie miasta Ś. przy "ul. [...]" jak i przy "ul.[...]" oraz wydatki poniesione na odnowienie lokalu przy "ul. [...]" tj. poza terenem Gminy Świdnica (wiejskiej). Organ wskazał, że na podstawie wszczętej w dniu 12 czerwca 2023 r. kontroli prawidłowości i wykorzystania dotacji ustalono, że zgodnie z aktualnym wykazem danych z wpisu REGON oraz wykazem w rejestrze szkół i placówek oświatowych [...] prowadzonym przez Ministerstwo Edukacji i Nauki miejsce prowadzenia działalności Przedszkola znajdowało się w B., [...]-[...] G. według stanu na sierpień 2023 r. nie zmienianego od września 2015 r. Także zgodnie z posiadanym zaświadczeniem nr [...]/[...] z dnia 8 września 2015 r. o wpisie do ewidencji niepublicznych placówek oświatowo – wychowawczych adres Przedszkola wskazany był jako B. i organ prowadzący przedszkole nie złożył wniosku o aktualizację danych.
Organ podniósł, że skarżąca nie zgłosiła – wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 168 ust. 13 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2020 r., poz. 910 ze zm.) - dodatkowego miejsca prowadzenia zajęć przedszkolnych (specjalistycznych). Zdaniem organu skarżąca niezgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. 2025 r., poz. 439 ze zm.) rozliczyła w ramach otrzymanej dotacji oświatowej z budżetu Gminy Świdnica (wiejskiej) wydatki na wynajem pomieszczeń w innych lokalizacjach niż B. tj. poza terenem Gminy Świdnica. W konsekwencji stwierdzenia wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem udzielonej dla Przedszkola, Wójt Gminy Świdnica zażądał zwrotu dotacji w ww. wysokości.
Po rozpatrzeniu odwołania – w którym skarżąca głównie wskazała, że pracownik administracyjny który brał udział w wydaniu decyzji, która następnie została uchylona decyzją kasatoryjną powinien zostać wyłączony z dalszego udziału w postępowaniu dotyczącym tej samej sprawy – Kolegium zaskarżoną decyzją z 30 września 2025 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Organ odnosząc się do głównego zarzutu odwołania powołując się na wyrok TK z 15 grudnia 2008 r. P 57/07 oraz judykaturę, wskazał że art. 24 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej jako k.p.a.) nie ma zastosowania w tej sprawie gdyż przewiduje wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W ocenie organu przepis ten będzie miał zastosowanie do pracowników samorządowego kolegium odwoławczego lub ministra, którzy brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji.
Dalej organ za prawidłowe uznał stanowisko, że Gmina dotująca, zgodnie z art. 168 ust. 4 pkt 3 ustawy Prawo oświatowe nie może udzielić dotacji oświatowej na prowadzenie zajęć w dodatkowej lokalizacji, która znajduje się poza obszarem administracyjnym tej gminy. Kolegium podkreśliło, że skarżąca nie dokonała także zgłoszenia zmiany danych zawartych w zgłoszeniu, powstałych po wpisie do ewidencji, dotyczących dodatkowych miejsc prowadzenia zajęć dla wychowanków Przedszkola. A gdyby nawet dokonała takiego zgłoszenia, to ponieważ dodatkowe lokalizacje znajdują się na terenie innej jednostki samorządu terytorialnego niż dokonująca wpisu do ewidencji, otrzymałaby odmowę wprowadzenia takiej zmiany, co oznacza brak możliwości otrzymania dotacji na prowadzenie zajęć przedszkolnych w dodatkowo wskazanych lokalizacjach.
Ponadto dodatkowe pomieszczenia nie zostały sprawdzone pod kątem zapewnienia wychowankom bezpiecznych i higienicznych warunków nauki i pracy, czego wymaga przepis art. 168 ust. 4 pkt 3 lit. d) ustawy Prawo oświatowe.
W skardze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie przepisów postępowania:
1.art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób nietransparentny i budzący uzasadniony brak zaufania skarżącej do organów Państwa;
2.art. 7, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 2, art. 79 § 1 i 2, art. 80 oraz art. 81 k.p.a. przez nierozpoznanie istoty sprawy, tj. nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością a tym samym nienależytą ocenę materiału dowodowego, dokonanie rozstrzygnięcia sprawy z pominięciem opartej na prawie procedury i w określonych przez prawo formach;
3.art. 24 k.p.a. przez błędną interpretację, skutkującą usankcjonowaniem uchybień formalnych w postępowaniu administracyjnym i utrzymaniu w obrocie prawnym decyzji wydanej na podstawie nieprawidłowo przeprowadzonego postępowania;
4.art. 107 § 3 k.p.a. przez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
W uzasadnieniu skargi skarżąca tak jak w odwołaniu podniosła, że pracownik, który brał udział w wydaniu decyzji, która następnie została uchylona decyzją kasatoryjną, powinien zostać wyłączony z dalszego udziału w postępowaniu dotyczącym tej samej sprawy. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez przyjęcie jakoby nie uzyskano jednoznacznych dowodów, aby w miejscach w których odbywały się zajęcia dydaktyczne tj. przy "ul. [...]" oraz "ul. [...]" w Ś. znajdowało się wyposażenie oraz pomoce dydaktyczne zakupione z dotacji oświatowej. Tym samym organ przyjął, że kwota dotacji w wysokości 20.513,52 zł wydatkowana na zakup tych pomocy dydaktycznych wykorzystana została zgodnie z przeznaczeniem, choć jedynymi miejscami w których przedmiotowe wyposażenie mogło być wykorzystywane były sale terapeutyczne mieszczące się w kwestionowanych adresach. Strona wskazała, że SKO w zaskarżonej decyzji pominęło fakt, że w dniu 9 grudnia 2022 r. poinformowała Wójta Gminy Świdnica o zmianie lokalizacji prowadzenia zajęć terapeutycznych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm. dalej-p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd uwzględnia skargę w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w świetle tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 252 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1530 ze zm., dalej u.f.p.) dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 i 2. A stosownie do art. 252 ust. 5 u.f.p., zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta cześć dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości. Według art. 252 ust. 6 pkt 1 i 2 u.f.p. - odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem oraz następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1 i 2 w odniesieniu do dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości.
Kwoty dotacji podlegające zwrotowi, w przypadku o którym mowa w wyżej wskazanym przepisie, stanowią nieopodatkowane należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym (art. 60 u.f.p.). A zatem w przypadku, gdy beneficjent dobrowolnie nie zwróci dotacji (wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości) właściwy organ ma obowiązek wydać decyzję, w której określi obowiązki beneficjenta. Obowiązek zwrotu dotacji, o którym mowa w przywołanym art. 252 u.f.p., wynika z mocy prawa (ex lege), co oznacza że decyzja w przedmiocie zwrotu dotacji ma charakter deklaratoryjny.
Przez dotacje wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem należy rozumieć wydatkowanie przez beneficjenta przekazanych mu środków finansowych w całości bądź w części na realizację innych zadań lub celów niż określone dla danego rodzaju dotacji w umowie dotacyjnej lub w przepisach powszechnie obowiązującego prawa (zob. Stawiński Michał. Art. 252. w: Ustawa o finansach publicznych. Komentarz. Wolters Kluwer Polska, 2019). Tym samym dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, to taka, która została wydatkowana na inne cele aniżeli te, na które została udzielona bądź nie służyła pokryciu wydatków, na które miała być wykorzystana. Jeżeli okaże się, że wydatki, na pokrycie których dotacja została przeznaczona nie wystąpiły, to także i taka dotacja nosi znamiona dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem (zob. wyroki WSA w Szczecinie z 21 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 235/18)
Stosownie zaś do treści art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (w brzmieniu obowiązującym w dacie przyznania dotacji tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 2029, z późn. zm. - dalej w skrócie "u.f.z.o.") dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-31a i art. 32, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań placówek wychowania przedszkolnego, szkół lub placówek w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na:
- 1) pokrycie wydatków bieżących placówki wychowania przedszkolnego, szkoły i placówki, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki, w tym na:
- a) roczne wynagrodzenie osoby fizycznej zatrudnionej na podstawie umowy o pracę w przedszkolu, innej formie wychowania przedszkolnego, szkole lub placówce w przeliczeniu na maksymalny wymiar czasu pracy - w wysokości nieprzekraczającej:
- – 250% 12-krotnego średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego, o którym mowa w art. 30 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2019 r. poz. 2215) - w przypadku publicznych przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego, szkół i placówek oraz niepublicznych przedszkoli, o których mowa w art. 17 ust. 1, oddziałów przedszkolnych w niepublicznych szkołach podstawowych, o których mowa w art. 19 ust. 1, i niepublicznych innych form wychowania przedszkolnego, o których mowa w art. 21 ust. 1,
- – 150% 12-krotnego średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego, o którym mowa w art. 30 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela - w przypadku niepublicznych przedszkoli, oddziałów przedszkolnych w niepublicznych szkołach podstawowych i niepublicznych innych form wychowania przedszkolnego niewymienionych w tiret pierwszym, oraz niepublicznych szkół i placówek, aa) roczne wynagrodzenie osoby fizycznej zatrudnionej na podstawie umowy cywilnoprawnej w publicznym lub niepublicznym przedszkolu, innej formie wychowania przedszkolnego, szkole lub placówce oraz osoby fizycznej prowadzącej publiczne lub niepubliczne przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego, szkołę lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora przedszkola, szkoły lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego - w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kwot określonych w lit. a,
- b) sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy - Prawo oświatowe, oraz zadania, o którym mowa w art. 83 ust. 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1268 i 1517),
- 2) pokrycie wydatków na zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obejmujących:
- a) książki i inne zbiory biblioteczne,
- b) środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w placówkach wychowania przedszkolnego, szkołach i placówkach,
- c) sprzęt rekreacyjny i sportowy dla dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju, uczniów, wychowanków i uczestników zajęć rewalidacyjno-wychowawczych,
- d) meble,
- e) pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości określonej zgodnie z art. 16f ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości w momencie oddania do używania.
W art. 35 ust. 2 u.f.z.o. przyjęto, że przez wydatki bieżące, o których mowa w ust. 1 pkt 1, należy rozumieć wydatki bieżące, o których mowa w art. 236 ust. 2 u.f.p.
Z przytoczonych regulacji wynika, że wydatki na prowadzenie szkoły mogą być finansowane z dotacji, jeżeli służą kształceniu, wychowaniu lub opiece w związku z realizacją bieżących zadań przedszkola/szkoły. Organ nie kwestionował, że wydatki na wynajem pomieszczeń mogłyby być finansowane z dotacji. Jednak w odniesieniu do kwot uznanych za dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem Sąd podziela stanowisko organów, że niedopuszczalne było rozliczenie z otrzymanej dotacji wydatków związanych z wynajmem lokali (w tym kosztów energii elektrycznej) na prowadzenie zajęć w dodatkowej lokalizacji, która po pierwsze znajduje się poza obszarem administracyjnym tej gminy oraz pod drugie skarżąca nie dokonała zgłoszenia zmiany danych zawartych w zgłoszeniu, powstałych po wpisie do ewidencji.
Przede wszystkim, uprawnienie niepublicznych przedszkoli do otrzymania dotacji oświatowej jest uwarunkowane posiadaniem statusu placówki niepublicznej – to zaś wymaga dokonania stosownego zgłoszenia oraz wpisania placówki do ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego. Uzyskanie takiego wpisu jako warunek założenia przedszkola czy szkoły wynika wprost z treści regulacji art. 168 § 1 Prawa oświatowego – "Osoby prawne i osoby fizyczne mogą zakładać szkoły i placówki niepubliczne po uzyskaniu wpisu do ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego obowiązaną do prowadzenia odpowiedniego typu publicznych szkół i placówek". W art. 168 ust. 4 pkt 3 lit. d) u.p.o. zastrzeżono, że dokonując zgłoszenia do ewidencji podmiot prowadzący ma obowiązek wskazania adresu siedziby szkoły lub placówki oraz innych lokalizacji prowadzenia zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych, jeżeli ich utworzenie jest przewidywane, przy czym inne lokalizacje muszą znajdować się na terenie jednostki samorządu terytorialnego dokonującej wpisu do ewidencji, a w przypadku szkoły artystycznej na terenie tej samej miejscowości, a także obowiązek dostarczenia informacji o warunkach lokalowych zapewniających:
bezpieczne i higieniczne warunki nauki i pracy, spełniające wymagania określone w przepisach w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach, przepisach o ochronie środowiska, przepisach o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, przepisach techniczno-budowlanych i przepisach o ochronie przeciwpożarowej; spełnienie tych wymagań potwierdza się przez dołączenie do zgłoszenia odpowiednio pozytywnej opinii właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego oraz pozytywnej opinii komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej. Przepis ten stosuje się odpowiednio w przypadku zgłoszenia zmian w ewidencji (ust. 13), zgodnie z którym osoba prowadząca szkołę lub placówkę jest obowiązana zgłosić organowi lub podmiotowi, o którym mowa w ust. 1 i 2, w ciągu 14 dni zmiany danych zawartych w zgłoszeniu, powstałe po wpisie do ewidencji. Jest to bezsprzecznie związane – na co również trafnie wskazywały organy w niniejszej sprawie – z koniecznością zapewnienia, że miejsce prowadzenia działalności przez placówkę oświatową spełnia rygorystyczne wymogi dotyczące bezpieczeństwa.
Zdaniem Sądu w świetle powyższych przepisów istotne było zgłoszenie przez skarżącą do ewidencji innych lokalizacji prowadzenia zajęć na "ul. [...]" i "ul. [...]" w Ś. Jednak jak wynika z akt sprawy skarżąca nie dokonała aktualizacji danych w ewidencji. Nie przedłożyła też żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że poinformowała organ o prowadzeniu zajęć w kolejnych lokalizacjach.
Należy podkreślić, że zmiana lokalizacji związana z przeniesieniem przedszkola do innej gminy wiąże się z utratą obowiązku finansowania przez gminę dotychczasowej lokalizacji kosztów działalności placówki zlokalizowanej w innej gminie i powinna skutkować wykreśleniem jej z ewidencji (i dokonaniem nowego wpisu do ewidencji prowadzonej przez organ gminy właściwy dla nowej lokalizacji). Natomiast w razie zmiany adresu w obrębie tej samej gminy, nie można pozbawić podmiotu prawa do prowadzenia działalności oświatowej lub prawa do otrzymania dotacji, jeżeli realizuje on ze swojej strony obowiązki wynikające z przepisów prawa, związane ze zgłoszeniem zmian.
Za bezzasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego. Art. 7 i art. 77 k.p.a. obligują organ administracji do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w sposób wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Podkreślić należy, że jakkolwiek w przypadku kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji oświatowych, to strona powinna wykazać, ze środki otrzymane z dotacji zostały wydatkowane zgodnie z przeznaczeniem, a organ nie ma obowiązku samodzielnego poszukiwania dowodów potwierdzających takie wykorzystania dotacji, to powyższe nie zwalania organu z obowiązku poczynienia ustaleń w oparciu o dostępne i wskazywane przez stronę dowody (jeśli mają one znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy) oraz wszechstronnego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego. Jak stanowi art. 75 §1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Z kolei z art. 80 K.p.a. wynika, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Biorąc pod uwagę powyższe oraz materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, uznać należy że organ ponownie rozpoznając sprawę po wcześniejszym uchyleniu decyzji przez SKO zastosował się do wskazań organu odwoławczego, przeprowadził dodatkowe postępowanie polegające m.in. na przesłuchaniu świadków i wyczerpująco uzasadnił, dlaczego wydatki na zakup pomocy dydaktycznych uznał jednak za wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem a dlaczego zakwestionował wydatki dotyczące najmu w lokalizacjach nie zgłoszonych do stosownych ewidencji.
Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 24 k.p.a. (punkt 3 petitum skargi). Naruszenia wskazanego przepisu skarżąca upatruje w dopuszczeniu do rozpatrywania sprawy przed organem I instancji pracowników, którzy brali udział w wydawaniu poprzedniej decyzji, następnie uchylonej przez organ wyższej instancji. Pokreślenia wymaga, że zgodnie z treścią art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Wykładnia tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że wolą ustawodawcy mającą uzasadnienie w zapobieganiu stronniczości w wydawaniu rozstrzygnięcia było wyłączenie pracownika organu drugiej instancji, który podejmował wcześniej czynności w sprawie związanej z wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej (podobnie na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy). W sytuacji, gdy pracownik ten bierze udział w postępowaniu prowadzonym ponownie, na skutek uchylenia decyzji przez organ drugiej instancji, nie zachodzi konflikt, o którym mowa w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. W takiej sytuacji brak byłoby podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia ww. przepisów (por. wyrok NSA z 20 maja 2026 r., sygn. akt II OSK 655/25).
Wolą bowiem ustawodawcy mającą uzasadnienie w zapobieganiu stronniczości w wydawaniu rozstrzygnięcia było wyłączenie pracownika organu drugiej instancji, który podejmował wcześniej czynności w sprawie związanej z wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej. W rozstrzyganej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Tym samym powyższy przepis nie mógł być naruszony przez jego niezastosowanie, jak zarzuca się w skardze.
Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargą na podstawie art. 151 p.p.s.a.