Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody D. z dnia 8 listopada 2004 r. (Nr [...]), utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta Z. Ś. z dnia 20 lipca 2004 r. (Znak [...]) o wymeldowaniu skarżącego z lokalu położonego w Z. Ś. przy ul. D. [...].
Z wnioskiem o wymeldowanie J. Z. z miejsca pobytu stałego zwróciła się J. Z., która swoje żądanie uzasadniła opuszczeniem przez męża przedmiotowego lokalu.
Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Burmistrz Miasta Z. Ś., decyzją orzekł o wymeldowaniu J. Z. z miejsca pobytu stałego, gdyż uznał, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Przywołał zarzuty odwołania, w którym skarżący podniósł, iż nie jest prawdą by przeniósł swoje centrum życiowe poza adres spod którego organy chcą go wymeldować, a nieobecność poza adresem zameldowania spowodowana jest jedynie chęcią uniknięcia awantur z byłą żoną i utrudnianiem przez nią dostępu do lokalu.
Ponadto wskazano, że podniesione przez skarżącego zarzuty, iż ma utrudniony dostęp do mieszkania z uwagi na wymianę zamków nie znalazły potwierdzenia w prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową postępowaniu, która to Prokuratura odmówiła wszczęcia dochodzenia z uwagi na brak znamion przestępstwa.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda D. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i podzielił stanowisko organu I instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wyjaśniał, iż przyczyną, dla której musiał zmienić swoje miejsce pobytu była wymiana zamków w drzwiach wejściowych przez J. Z. Na rozprawie w dniu 30 maja 2006 r. skarżący przyznał, że od 1994 roku zamieszkuje na działce w B., i że nie zamierza wchodzić do mieszkania, zależy mu jedynie na meldunku.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie p.s.a. - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie, między innymi w art. 145 § 1 p.s.a. Po myśli tego przepisu, podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji stanowią stwierdzenie przez sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy; naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W ocenie składu orzekającego, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 p.s.a., co czyni skargę niezasadną. U podstaw rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji legły unormowania art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (j.t. Dz. U. Nr 87 z 2001 r., poz. 960 ze zm.). Według treści przywołanego przepisu organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego w razie, gdy osoba ta bez wymeldowania opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego nie dopełniając obowiązku wymeldowania się.
Odnosząc się do zarzutów skargi należy podnieść, że materiał zebrany w postępowaniu wyjaśniającym nie pozostaje w sprzeczności ze stanem faktycznym, skoro dokumentacja sprawy wskazuje niedwuznacznie na odpowiadające kryteriom z art. 15 ust. 2 ustawy ewidencyjnej opuszczenie przez skarżącego spornego lokalu i skupienie swych interesów życiowych poza tym miejscem.
Twierdzenie skarżącego, że nie przebywa w miejscu stałego zameldowania od 1997 roku tylko dlatego, że była żona wymieniła zamki w drzwiach wejściowych, jest o tyle bez znaczenia, że nie podjął on skutecznych środków zmierzających do przywrócenia utraconego posiadania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela stanowisko organu odwoławczego, że opuszczenie lokalu przez skarżącego miało charakter definitywny bowiem skarżący skoncentrował swoje sprawy życiowe poza miejscem stałego zameldowania, a okoliczność, że skarżący otrzymał w najem sporne mieszkanie w związku ze służbą w milicji jest nieistotna dla oceny obowiązku meldunkowego.
Wobec spełnienia wymaganych kumulatywnie obu przesłanek z art. 15 ust. 2 (zd. pierwsze) ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji i dowodach osobistych (Dz. 2001, Nr 87, poz. 960 ze zm.) - orzeczono jak w sentencji.