Uzasadnienie
W dniu [...] r. J. I. (dalej jako: "skarżąca") wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] r. w przedmiocie zajęcia świadczenia emerytalnego. W skardze skarżąca zawarła prośbę o "wstrzymanie zajęcia świadczenia rentowego". Prośbę tę Sąd zakwalifikował jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.); dalej p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia strony skarżącej złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Najważniejszą kwestią jest zatem ocena, czy akt lub czynność, którego wstrzymania żąda strona, nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie.
W rozpoznawanej sprawie do Sądu zaskarżone zostało postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] r. o oddaleniu skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia świadczenia emerytalnego. Takie postanowienie, ze względu na zakres i charakter prawny, nie nadaje się do wykonania. Podstawą skargi na czynności egzekucyjne jest art. 54 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.); dalej u.p.e.a., który to przepis nie ma charakteru materialnoprawnego, ponieważ zawarta w nim norma nie nakłada na jego adresatów określonych obowiązków lub uprawnień materialnoprawnych. Jest to typowy przepis proceduralny, kreujący określone uprawnienie procesowe zobowiązanego, skoro stanowi, że zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1244/10, postanowienie NSA z dnia 27 września 2017 r., sygn. II GZ 712/17, dostępne na www.cbois.nsa.gov.pl). Trudno byłoby więc przyjąć, że z samego orzeczenia opartego na podstawie art. 54 u.p.e.a. miałyby wynikać nowe prawa, czy obowiązki strony, podlegające wykonaniu.
Tym samym wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest możliwe. Zaskarżone postanowienie z uwagi na jego charakter nie nadaje się do wykonania ani nie wymaga wykonania.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.