Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 czerwca 2020 r. znak sprawy 0201-IEE2.711.96.2020.2.JB Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu z dnia 31 marca 2020 r. nr 0271.SEE.711.372.202.AK w przedmiocie odmowy K. Sp. z o.o. (dalej: strona, skarżąca) wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o zwrot kosztów egzekucyjnych wraz z odsetkami, o wydanie orzeczenia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego, a także o uchylenie dokonanej czynności egzekucyjnej dokonanej na mocy tytułu wykonawczego nr [...].
Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 17 stycznia 2020 r. nr [...], wystawionego przez wierzyciela tj. Prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w Warszawie, prowadził postępowanie egzekucyjne do składników majątkowych skarżącej. W toku postępowania egzekucyjnego zawiadomieniem z dnia 2 marca 2020 r. nr [...] organ egzekucyjny dokonał skutecznego zajęcia rachunku bankowego Spółki w P. S.A. W związku z całkowitym wyegzekwowaniem zaległości postępowanie egzekucyjne zostało zakończone w dniu 18 marca 2020 r. Procedurę egzekucyjną zakończono efektywnie ściągając zaległość wraz z kosztami egzekucyjnymi w kwocie 10.238,40 zł. Dokonanie przez P. S.A. potrącenia zakończyło realizację środka egzekucyjnego, uwalniając wierzytelności na zajętym rachunku.
Skarżąca podaniem z dnia 24 marca 2020 roku (data wpływu 26 marca 2020 roku) na podstawie art. 32a, art. 56 i 58 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm. - dalej u.p.e.a.) wystąpiła o zwrot kosztów egzekucyjnych wraz z odsetkami; o wydanie orzeczenia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego; a także o uchylenie dokonanej czynności egzekucyjnej. W uzasadnieniu podniosła, że spółka wszczęła postępowanie w sprawie istnienia lub wysokości dochodzonej należności pieniężnej, o jakim mowa w art. 32 u.p.e.a. w dniu 5 grudnia 2019 roku, a w takiej sytuacji wierzyciel miał obowiązek zawiadomienia o tych okolicznościach organ egzekucyjny. Zobowiązana spółka wskazała, iż zawiadomienie to z mocy prawa powinno powodować zawieszenie postępowania egzekucyjnego w części dotyczącej przedmiotu sporu do czasu ostatecznego zakończenia postępowania.
Do podania dołączono kserokopię nieprawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2020 roku, sygn. akt V SA/Wa 2167/19, o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Prezesa PFRON w Warszawie z dnia 8 października 2019 roku nr DRP.WPAV.411.717.2019.KKL, będącej podstawą wystawienia dnia 17 stycznia 2020 roku przedmiotowego tytułu wykonawczego.
Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu postanowieniem z dnia 31 marca 2020 r., nr 0271.SEE.711.372.202.AK działając na podstawie art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – dalej k.p.a.) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o zwrot kosztów egzekucyjnych wraz z odsetkami; o wydanie orzeczenia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego, a także o uchylenie dokonanej czynności egzekucyjnej, podjętej na mocy ww. tytułu wykonawczego.
Kwestionując w całości zasadność ww. rozstrzygnięcia skarżąca wniosła zażalenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu, w którym zarzuciła naruszenie art. 32 a § 1 i 2 u.p.e.a., art. 56 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 u.p.e.a. oraz art. 59 § 1 pkt 7 w związku z art. 15 § 1 u.p.e.a. Wskazując na powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, ponawiając wniosek o zwrot na rachunek bankowy spółki kosztów egzekucyjnych wraz z odsetkami za zwłokę oraz o wydanie orzeczenia o zawieszeniu postępowania z uchyleniem dokonanej czynności w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 2 marca 2020 r. Ponadto spółka wniosła o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego albowiem nie doręczono jej upomnienia, o jakim mowa wart. 15 u.p.e.a. Strona skarżąca podtrzymała argumentację wniosku z dnia 24 marca 2020 roku. W opinii skarżącej spółki w sytuacji wszczęcia postępowania w sprawie istnienia lub wysokości dochodzonej należności pieniężnej, o jakim mowa wart. 32 a u.p.e.a. wierzyciel miał obowiązek zawiadomienia, o tych okolicznościach organ egzekucyjny, wskazując, w jakim zakresie egzekwowana należność pieniężna nie została zaskarżona.
Zawiadomienie to z mocy prawa powinno powodować zawieszenie postępowania egzekucyjnego w części dotyczącej przedmiotu sporu do czasu ostatecznego zakończenia postępowania. Skoro postępowanie egzekucyjne było bezzasadnie i niezgodnie z literą prawa prowadzone, to czynności w nim przedsięwzięte mają charakter nieskuteczny.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wskazał, że z rozwiązania przyjętego w art. 61a k.p.a. wynika obowiązek dokonania ustalenia przez organ administracji publicznej, czy wszczęcie postępowania objętego wnioskiem strony jest dopuszczalne. W przypadku negatywnego wyniku ustaleń w tym zakresie organ administracji publicznej zobligowany jest odmówić wszczęcia postępowania w sprawie.
W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu działanie organu egzekucyjnego dotyczące trybu rozpoznania przedmiotowego pisma było prawidłowe. Organ nadzoru stwierdził, iż na podstawie art. 64c § 3 u.p.e.a. wyłącznie po pobraniu od zobowiązanego kosztów egzekucyjnych w egzekucji wszczętej i przeprowadzonej niezgodnie z prawem należności te, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował ten organ, np. błędnie weryfikując dopuszczalność egzekucji. Zwrot kosztów w tym trybie jest czynnością materialnotechniczną organu egzekucyjnego podejmowaną z urzędu, nie wymagając jakiegokolwiek działania ze strony zobowiązanego, czy też wierzyciela. Zwrotowi nie towarzyszy wydanie orzeczenia (postanowienia), organ egzekucyjny obciąża nimi wierzyciela, jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel, np. bezpodstawnie wystawiając tytuł wykonawczy.
Obciążenie to organ egzekucyjny czyni z urzędu zaskarżalnym postanowieniem i poza tym nie wiąże się ono z żadną czynnością materialnotechniczną organu egzekucyjnego, tj. ze zwrotem przez organ egzekucyjny zobowiązanemu pobranych od niego kosztów egzekucyjnych. Kwestia ewentualnego zwrotu kosztów oraz należności ubocznych, np. kosztów potrącenia bankowego, pozostaje wówczas w wyłącznej gestii wierzyciela i obok odszkodowania, kosztów tych można dochodzić na drodze cywilnej, po uprzednim wezwaniu do ich zapłaty. Zwrot więc kosztów przez organ egzekucyjny lub obciążenie tymi kosztami wierzyciela, nastąpi tylko i wyłącznie po pobraniu od zobowiązanego kosztów egzekucyjnych w bezprawnie wszczętym i prowadzonym (przeprowadzonym) postępowaniu egzekucyjnym, która to wadliwość najczęściej potwierdzana jest postanowieniem organu egzekucyjnego o uznaniu za zasadne zarzutu zobowiązanego w sprawie prowadzenia egzekucji z jego majątku.
W tym przypadku organ nie stwierdził wadliwości wszczętej i przeprowadzonej egzekucji, a przede wszystkim zobowiązany jej nie zakwestionował wskazanym zarzutem, wykluczając nie tylko domaganie się zwrotu kosztów egzekucyjnych przez organ egzekucyjny, ale również procedowanie o obowiązku ich poniesienia. Podkreślić przy tym należy, iż aktualnie kwestia ewentualnego zwrotu kosztów egzekucyjnych pozostaje wyłącznie w gestii wierzyciela, który ponosi ryzyko następczej wadliwości wydanej decyzji, będącej podstawą egzekucji.
Odnosząc się do kolejnego wniosku, organ nadzoru wskazał, iż stosownie do art. 56 § 3 u.p.e.a. organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zatem, organ ten obowiązkowo, z urzędu, potwierdza deklaratoryjnym postanowieniem fakt zawieszenia z mocy prawa postępowania egzekucyjnego z przyczyn enumeratywnie wskazanych w art. 56 § 1 u.p.e.a., ale w tej sprawie zawieszenie takie nie nastąpiło, wykluczając wydanie wnioskowanego postanowienia.
Odnosząc się do kwestii uchylenia dokonanej czynności egzekucyjnej organ nadzoru wyjaśnił, iż stosownie do dyspozycji art. 58 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny może jednak uchylić dokonane czynności egzekucyjne, jeżeli to jest uzasadnione ważnym interesem zobowiązanego, interes wierzyciela nie stoi temu na przeszkodzie, a osoby trzecie na skutek tych czynności nie nabyły praw. Uchylenie dokonanych czynności nie powoduje umorzenia należnych za nie kosztów egzekucyjnych. Uchylenie takie może więc nastąpić wyłącznie w trwającym i czasowo zawieszonym postępowaniu egzekucyjnym, w którym aktualne pozostają dokonane czynności egzekucyjne, co jednak od dnia 5 marca 2020 roku nie ma miejsca w egzekucji przeprowadzonej na mocy przedmiotowego tytułu wykonawczego. Potrącając bowiem wierzytelności z zajętego rachunku bank zrealizował zajęcie, które straciło swój byt (ustało stosowanie środka egzekucyjnego, będącego czynnością egzekucyjną).
Odnosząc się do wskazanego przez skarżącą art. 32a § 1 i 2 u.p.e.a. organ wskazał, że w myśl tego przepisu jeżeli zostało wszczęte postępowanie w sprawie istnienia lub wysokości dochodzonej należności pieniężnej, wierzyciel zawiadamia o tym organ egzekucyjny, wskazując, w jakim zakresie egzekwowana należność pieniężna nie została zaskarżona. Zawiadomienie to powoduje zawieszenie postępowania egzekucyjnego w części dotyczącej przedmiotu sporu do czasu ostatecznego zakończenia postępowania, o ile wierzyciel nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego lub podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Przepis ten, wprowadzony do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w listopadzie 2013 roku, jest następstwem wejścia w życie ustawy z dnia 11 października 2013 roku o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (t.j.
Dz. U. z 2018 roku, poz. 425 z późn. zm.), który to akt wymagał dostosowania przepisów egzekucji krajowej z prawem egzekucyjnym w Unii Europejskiej. Przepis ten odnosi się do udzielania wzajemnej pomocy przez Rzeczpospolitą Polską i państwa członkowskie oraz państwa trzecie przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych. Nakłada on na wierzyciela obowiązek zawiadomienia organu egzekucyjnego o wszczęciu postępowania w sprawie istnienia lub wysokości dochodzonej należności pieniężnej, że wskazaniem zakresu niezaskarżonej należności. Takie zawiadomienie powoduje zawieszenie postępowania egzekucyjnego w części dotyczącej przedmiotu sporu, do czasu ostatecznego zakończenia postępowania.
Zatem, tylko konsekwencją zawiadomienia przez wierzyciela organu egzekucyjnego o wskazanej okoliczności jest obligatoryjne zawieszenie postępowania egzekucyjnego, czego nie może domagać się zobowiązana. W rozpatrywanym przypadku organ egzekucyjny nie otrzymał takiego zawiadomienia.
Organ nadzoru wskazał, że skoro ustawa o postępowaniu egzekucyjnym nie uprawnia zobowiązanego do: - żądania od organu egzekucyjnego zwrotu kosztów egzekucyjnych (wraz z odsetkami od dnia ich pobrania do daty zwrotu), ponieważ jest to czynność techniczna podejmowana przez ten organ z urzędu, w przypadku pobrania od Zobowiązanego kosztów w niezgodnie z prawem wszczętej i prowadzonej (przeprowadzonej) egzekucji, z winy tego organu, żądania wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego, w związku z wszczęciem odrębnego postępowania w sprawie istnienia lub wysokości dochodzonej należności pieniężnej, które to zawieszenie wymaga uprzedniego otrzymania przez organ egzekucyjny stosownego zawiadomienia wierzyciela, a takie dotychczas nie wpłynęło, żądania uchylenia czynności egzekucyjnej, dopuszczalnego wyłącznie w razie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, które nie nastąpiło, to organ egzekucyjny nie mógł procedować, czy też w ujęciu technicznym podjąć działania oczekiwanego przez skarżącą spółkę. Z tego też względu, żądania te wykluczają wszczęcie postępowania w ich kwestii.
W skardze skarżąca wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji, zarzucając naruszenie art. 15, art. 32a, art. 56 § 1 pkt 1 oraz art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a.
W uzasadnieniu wskazała, że w prowadzonym postępowaniu doręczyła organowi egzekucyjnemu postanowienie z dnia 10 marca 2020 r. WSA w Warszawie o sygn. akt V SA/Wa 2167/19 w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z siedzibą w Warszawie z dnia 8 października 2019 r. nr DRP.WPAV.411.717.2019.KKL oraz postanowienie z dnia 10 grudnia 2019 r. Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z siedzibą w Warszawie o odmowie wstrzymania wykonania ww. decyzji. Spółka wskazała, że jak wynika z tych dowodów wierzyciel posiadał wiedzę o tym, że co do decyzji z dnia 8 października 2019 r. spółka wszczęła postępowanie w sprawie istnienia lub wysokości dochodzonej należności pieniężnej, o jakiej mowa w art. 32a u.p.e.a. W takiej sytuacji wierzyciel miał obowiązek zawiadomienia o tych okolicznościach organ egzekucyjny, wskazując w jaki zakresie egzekwowana należność pieniężna nie została zaskarżona.
Zawiadomienie to z mocy prawa powinno powodować zawieszenie postępowania egzekucyjnego w części dotyczącej przedmiotu sporu do czasu ostatecznego zakończenia postepowania. Tym samym postepowanie egzekucyjne było prowadzone niezgodnie z prawem a czynności mają charakter nieskuteczny.
Strona zarzuciła, że przed wszczęciem egzekucji nie otrzymała pisemnego upomnienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a. kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia.
Nie jest sporny stan faktyczny sprawy. Jak wynika z akt sprawy skarżąca po zakończeniu postępowania egzekucyjnego wystąpiła z wnioskiem o zwrot kosztów egzekucyjnych wraz z odsetkami; o wydanie orzeczenia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego; a także o uchylenie dokonanej czynności egzekucyjnej.
Istota sporu sprowadza się do stwierdzenia, czy organ egzekucyjny prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie wniosków strony.
W ocenie Sądu, organ prawidłowo zastosował przepis art. 61a § 1 k.p.a. Po myśli art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Z rozwiązania przyjętego w art. 61a k.p.a. wynika obowiązek dokonania ustalenia przez organ administracji publicznej, czy wszczęcie postępowania objętego wnioskiem strony jest dopuszczalne. W przypadku negatywnego wyniku ustaleń w tym zakresie organ administracji publicznej zobligowany jest odmówić wszczęcia postępowania w sprawie.
Z regulacji zawartej w art. 61a k.p.a. wynika, iż odmowa wszczęcia postępowania następuje z przyczyn o charakterze formalnym (procesowym), które czynią wniosek niedopuszczalnym. Organ na wstępnym etapie postępowania bada, czy zachodzą podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie, oceniając przesłanki procesowe dopuszczające merytoryczne rozpoznanie wniosku.
W orzecznictwie wskazuje się, że przez inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy, albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2011 r., II SA/Ol 893/LEX nr 1094438).
W zakresie wniosku skarżącej dotyczącego zwrotu kosztów egzekucyjnych wskazać należy, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym nie uprawnia zobowiązanego do żądania od organu egzekucyjnego zwrotu kosztów egzekucyjnych, ponieważ jest to czynność techniczna podejmowana przez ten organ z urzędu, w przypadku pobrania od zobowiązanego kosztów w niezgodnie z prawem wszczętej i prowadzonej egzekucji, z winy tego organu.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 64c § 3 u.p.e.a. wyłącznie po pobraniu od zobowiązanego kosztów egzekucyjnych w egzekucji wszczętej i przeprowadzonej niezgodnie z prawem należności te, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował ten organ, np. błędnie weryfikując dopuszczalność egzekucji. Zwrot kosztów w tym trybie jest czynnością materialnotechniczną organu egzekucyjnego podejmowaną z urzędu, nie wymagając jakiegokolwiek działania ze strony zobowiązanego, czy też wierzyciela. Zwrotowi nie towarzyszy wydanie orzeczenia (postanowienia), organ egzekucyjny obciąża nimi wierzyciela, jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel, np. bezpodstawnie wystawiając tytuł wykonawczy.
Zdaniem Sądu, organ zasadnie skonstatował, że zwrot kosztów przez organ egzekucyjny lub obciążenie tymi kosztami wierzyciela, nastąpi tylko i wyłącznie po pobraniu od zobowiązanego kosztów egzekucyjnych w bezprawnie wszczętym i prowadzonym (przeprowadzonym) postępowaniu egzekucyjnym, która to wadliwość najczęściej potwierdzana jest postanowieniem organu egzekucyjnego o uznaniu za zasadne zarzutów zobowiązanego w sprawie prowadzenia egzekucji z jego majątku.
W tym przypadku nie stwierdzono wadliwości wszczętej i przeprowadzonej egzekucji, a przede wszystkim skarżąca jej nie zakwestionowała zarzutami, wykluczając nie tylko domaganie się zwrotu kosztów egzekucyjnych przez organ egzekucyjny, ale również procedowanie o obowiązku ich poniesienia.
W ocenie Sądu prawidłowo organ ocenił wniosek strony o zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 56 § 3 u.p.e.a. organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zatem, organ ten obowiązkowo, z urzędu, potwierdza deklaratoryjnym postanowieniem fakt zawieszenia z mocy prawa postępowania egzekucyjnego z przyczyn enumeratywnie wskazanych w art. 56 § 1 u.p.e.a. W niniejszej sprawie po pierwsze w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego zawieszenie takie nie nastąpiło, po drugie zawieszenie postępowania egzekucyjnego możliwe jest tylko wtedy kiedy ono się toczy, a w przedmiotowej sprawie już w momencie składania przez skarżącą przedmiotowego wniosku było ono zakończone.
Odnosząc się do ostatniego wniosku skarżącej o uchylenie dokonanej czynności egzekucyjnej wskazać należy, że stosownie do dyspozycji art. 58 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny może uchylić dokonane czynności egzekucyjne, jeżeli to jest uzasadnione ważnym interesem zobowiązanego, interes wierzyciela nie stoi temu na przeszkodzie, a osoby trzecie na skutek tych czynności nie nabyły praw. Uchylenie takie może nastąpić wyłącznie w trwającym postępowaniu egzekucyjnym, w którym aktualne pozostają dokonane czynności egzekucyjne, co jednak – jak słusznie podniósł organ nadzoru - od dnia 5 marca 2020 roku nie ma miejsca w egzekucji przeprowadzonej na mocy przedmiotowego tytułu wykonawczego. Potrącając bowiem wierzytelności z zajętego rachunku bank zrealizował zajęcie, które straciło swój byt (ustało stosowanie środka egzekucyjnego, będącego czynnością egzekucyjną).
Wbrew twierdzeniom skargi organ egzekucyjny nie naruszył art. 32a § 1 i 2 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem jeżeli zostało wszczęte postępowanie w sprawie istnienia lub wysokości dochodzonej należności pieniężnej, wierzyciel zawiadamia o tym organ egzekucyjny, wskazując, w jakim zakresie egzekwowana należność pieniężna nie została zaskarżona. Zawiadomienie to powoduje zawieszenie postępowania egzekucyjnego w części dotyczącej przedmiotu sporu do czasu ostatecznego zakończenia postępowania, o ile wierzyciel nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego lub podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Takie zawiadomienie powoduje zawieszenie postępowania egzekucyjnego w części dotyczącej przedmiotu sporu, do czasu ostatecznego zakończenia postępowania.
Nie można zarzucić organowi egzekucyjnemu dowolności w przyjęciu, że tylko konsekwencją zawiadomienia przez wierzyciela organu egzekucyjnego o wskazanej okoliczności jest obligatoryjne zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Tym samym brak jest podstaw prawnych aby takiego zawieszenia domagał się skarżący. Jak wynika z akt sprawy w rozpatrywanym przypadku organ egzekucyjny nie otrzymał takiego zawiadomienia od wierzyciela.
W tym miejscu należy wskazać, że - wbrew twierdzeniom skargi - postanowienie z dnia 10 marca 2020 r. WSA w Warszawie o sygn. akt V SA/Wa 2167/19 w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z siedzibą w Warszawie z dnia 8 października 2019 r. nr DRP.WPAV.411.717.2019.KKL oraz postanowienie z dnia 10 grudnia 2019 r. Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z siedzibą w Warszawie o odmowie wstrzymania wykonania ww. decyzji skarżąca doręczyła organowi egzekucyjnemu po zakończonym postępowaniu egzekucyjnym a nie jak wskazuje w prowadzonym postępowaniu.
Mając na uwadze powołany wyżej przepis art. 61 a § 1 k.p.a. zaistniała podstawa do odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie zwrotu kosztów egzekucyjnych, wydania orzeczenia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego, a także uchylenia dokonanej czynności egzekucyjnej.
Reasumując wskazać należy, iż w badanej sprawie przyczyną, która uniemożliwia wszczęcie postępowania jest zakres żądania niemożliwy do merytorycznego rozpoznania z przyczyn faktyczno-prawnych o charakterze podmiotowym. Prawo egzekucyjne nie daje bowiem zobowiązanemu legitymacji do zgłaszania żądań takiej treści. W ocenie Sądu organ egzekucyjny nie mógł w dniu otrzymania żądania procedować w opisanym zakresie, co z kolei bezspornie uniemożliwia wszczęcie postępowania. Wystąpienie przesłanek do odmowy wszczęcia postępowania oznacza brak podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosków strony.
W ocenie Sądu wskazywane przez skarżącego w skardze przepisy u.p.e.a. nie zostały naruszone.
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Sąd, działając w trybie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.