Uzasadnienie
W postanowieniu z dnia 2 stycznia 2006 r., Nr [...], Wojewoda D. uznał za uzasadnione zażalenie W. P. na niezałatwienie - przez Wójta Gminy D. - w terminach określonych w art. 35-36 Kodeksu postępowania administracyjnego, sprawy prowadzonej w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej, polegającej na zameldowaniu D. B. w P. D. przy ul. G. 111/1. Wojewoda zobowiązał jednocześnie organ pierwszej instancji do bezzwłocznego załatwienia sprawy, a w końcowym fragmencie uzasadnienia swojego postanowienie pouczył o możliwości zaskarżenia tego orzeczenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
D. B., kierując się takim pouczeniem, zaskarżył postanowienie Wojewody do WSA.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Zakres kognicji sądów administracyjnych został wskazany wyczerpująco w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przytaczanej w dalszych wywodach - skrótowo - jako "p.p.s.a.". Tymczasem postanowienie zaskarżone przez D. B. nie mieści się w katalogu orzeczeń, aktów lub czynności organów administracji podlegających weryfikacji przez sądy administracyjne. W szczególności, postanowienia tego nie można pomieścić w ramach postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Według tych przepisów, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje - między innymi - "orzekanie w sprawach skarg na:...
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie1". Jest oczywiste, że orzeczenie kwestionowane przez stronę w niniejszej sprawie - o specyficznym charakterze - nie może być zaliczone do żadnej grupy wymienionych postanowień, zaś postanowienia nie wymienione w cytowanych przepisach nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
W przedstawionym stanie prawnym skargę należało uznać za niedopuszczalną co obligowało Sąd do jej odrzucenia, stosownie do dyspozycji wynikającej z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Godzi się zauważyć, iż niniejsze rozstrzygnięcie Sądu jest efektem ustalonego stanowiska judykatury (tak NSA w niepublik. postanowieniach z: 12 lutego 2002 r., II SA/Gd 3920/01; 27 września 2001 r., I SAB 177/01; 13 marca 2001 r., I SAB 246/00 i 20 maja 1998 r., IV SA 1149/96). Orzeczenia te - wydane co prawda pod rządem nie-obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) - zachowują jednak nadal aktualność, a to z tej przyczyny, że w przepisach p.p.s.a. ustawodawca nie wprowadził w tym zakresie żadnej merytorycznej zmiany.
Zważywszy powyższe, orzeczono jak w sentencji.