Uzasadnienie
Skarżący, po wyroku oddalającym skargę, wniósł o ustanowienie radcy prawnego z urzędu uzasadniając, że od ponad roku utrzymuje się tylko z zasiłku chorobowego, nie pracuje dorywczo i nie posiada oszczędności. Posiada orzeczenie z dnia 28 się sierpnia 2011 r. o niepełnosprawności stopnia lekkiego. Od 14 listopada 2011 r. rozpoczyna rehabilitację w związku ze schorzeniami ruchowymi.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie, nie posiada jakichkolwiek nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Zasiłek chorobowy, który pobiera od marca 2011 r., wynosi obecnie 898,80 zł brutto. Skarżący dodał, że jest na zwolnieniu lekarskim od 1 września 2010 r., nie posiada majątku i nic nie rokuje, aby jego sytuacja się poprawiła.
Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Powyższe okoliczności zostały wykazane.
Skarżący pozostaje na zwolnieniu lekarskim od ponad roku i w związku z tym nie jest w stanie podejmować pracy zarobkowej. Jego jedynym dochodem jest obecnie zasiłek chorobowy w wysokości, która może nie być wystarczająca nawet na pokrycie podstawowych potrzeb socjalnych. Nie dysponuje też majątkiem, który umożliwiłby pozyskanie środków finansowych.
Z treści skargi wynika, iż skarżący prowadził jednoosobową firmę budowlaną, a kontynuację działalności uniemożliwiły problemy związane ze zwyrodnieniami kręgosłupa. Informacje te potwierdzają brak możliwości podjęcia pracy zarobkowej.
Zwrócić należy uwagę, że w celu rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, wzięte zostały pod uwagę również okoliczności faktyczne podane przez wnioskodawcę w skardze oraz ustalone przez organ administracyjny w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, które potwierdzają trudną sytuację materialną wnioskodawcy. Przy czym podkreślić w tym miejscu należy, że przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowym nie są tożsame z tymi, które były przedmiotem badania przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.
Zarówno informacje przedstawione na urzędowym formularzu wniosku, jak i wynikające z akt sądowych sprawy, w ocenie rozpoznającego niniejszy wniosek, były wystarczające i nie budziły wątpliwości co do rzeczywistego stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego wnioskodawcy. Uzasadniało to odstąpienie od żądania przedstawienia dodatkowych dokumentów i oświadczeń na podstawie art. 255 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy uzasadnione było uwzględnienie żądania wniosku o przyznanie prawa pomocy. W związku z tym, na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.