Uzasadnienie
Pismem z [...] stycznia 2018 r. skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - złożył skargę na opisany w osnowie niniejszego orzeczenia akt – wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji, adresowany do Prezydenta W., o skierowanie na badanie psychologiczne. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wskazał, że wykonanie zaskarżonego aktu przez Prezydenta W. spowoduje wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ w przypadku odebrania prawa jazdy skarżący pozostanie bez dokumentu uprawniającego go do prowadzenia pojazdów, co z racji prowadzonej działalności deweloperskiej będzie dla niego znacznym utrudnieniem. Co więcej, z uwagi na toczące się postępowania i brak prawnej możliwości odzyskania prawa jazdy przed zakończeniem tych postępowań, istnieje zagrożenie, że stan będzie trwał nieadekwatnie długo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2000 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej samej ustawy, Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczne decyzje administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.
Zatem wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu pozwala na uniknięcie wywołania po stronie skarżącego niekorzystnych skutków aktu w sytuacji, gdy nie zostało w sprawie wydane orzeczenie kończące postępowanie sądowoadministracyjne.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
W nawiązaniu do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania aktu stanowiącego wniosek o skierowanie go na badania psychologiczne należy podnieść, że w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie.
Przede wszystkim trzeba wskazać, że skarżący bardzo lakonicznie uzasadnił wniosek. Nie uzasadnił niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, podnosząc jedynie, że odebranie prawa jazdy będzie dla niego znacznym utrudnieniem i że stan ten może trwać nieadekwatnie długo.
Podkreślić należy, że w judykaturze utrwalony jest już pogląd, iż podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten wyręczając go, niejako z urzędu, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. post. NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r. II FSK 498/12, z dnia 10 maja 2011 r. II FZ 106/11, z dnia 9 września 2011 r. II FSK 1501/11, z dnia 28 września 2011 I FZ 219/11, z dnia 26 listopada 2007 II FZ 338/07).
Na marginesie można jedynie dodać, że wykonanie wniosku o skierowanie na badania psychologiczne, czyli w konsekwencji poddanie się badaniom psychologicznym, nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Badania takie mają bowiem na celu jedynie ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.