Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2016 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu referendarz wskazał, że w treści wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący ograniczył się jedynie do przedstawienia takich danych, które mogły świadczyć o braku wystarczających bieżących dochodów na ponoszenie jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Uchylił się natomiast od ich wykazania (na szegółowe wezwanie referendarza z dnia [...] maja 2016 r.) i uzupełnienia w sposób określony w doręczonym wezwaniu.
Odpis postanowienia referendarza doręczony został skarżącemu w dniu [...] lipca 2016 r., który to w ustawowym terminie wywiódł od niego sprzeciw podnosząc, że twierdzenie o uchylaniu się przez niego od złożenia oświadczeń jest nieprawdziwe. Skarżący jak wskazał, dwukrotnie wnosił oświadczenia wymagane prawem, przedstawiając zaświadczenie o statusie osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku. W oświadczeniach tych określił on w sposób pełny i właściwy swoją sytuację materialną i rodzinną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Na mocy art. 260 § 2 p.p.s.a, w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.).
Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie referendarza sądowego należało utrzymać w mocy.
Z akt sprawy wynika bowiem bezspornie, że na prawidłowo doręczone skarżącemu wezwanie referendarza sądowego z dnia [...] maja 2016 r. wzywające go do przedłożenia dodatkowych oświadczeń lub szczegółowo wskazanych dokumentów źródłowych, skarżący w żaden sposób nie zareagował. Ponadto skarżący nie przedłożył również żadnych dowodów mających potwierdzić okoliczności wskazane przez niego w sprzeciwie, że rzekomo już "dwukrotnie wnosił oświadczenie do WSA przedstawiając zaświadczenie o statusie osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku". Skarżący nie dołączyć do sprzeciwu chociażby samego zaświadczenia, na treść którego się powoływał, czy też nie wskazał sygnatury sprawy w której zaświadczenie takie przedkładał.
W tym stanie rzeczy twierdzenia skarżącego należało uznać za gołosłowne. Sama zaś treść wniosku – dość lakonicznie wypełnionego przez skarżącego bez załączenia do niego dokumentów mających zobrazować i udowodnić okoliczności w nim powołane – nie uzasadniała w sposób wystarczający przyznania skarżącemu prawa pomocy, co słusznie znalazło wyraz w postanowieniu referendarza.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. – uznając postanowienie referendarza za zasadne - postanowił jak w sentencji. Niniejsze postanowienie jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu.