Uzasadnienie
Skarżący wniósł skargę na uchwałę nr XXVII/470/00 Rady Miejskiej w Ś., podjętą w dniu 10 sierpnia 2000 r., w sprawie ustalenia czasu pracy sieci handlowej, gastronomicznej i usługowej, domagając się stwierdzenia jej nieważności.
Uzasadniając swoje żądanie podniósł, że prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży artykułów spożywczych i monopolowych. Zaskarżoną uchwałą Rada Miejska wprowadziła ograniczenie sprzedaży napojów alkoholowych poprzez ustalenie dopuszczalnych godzin pracy sklepów monopolowych nie dłużej niż do godziny 22, co ogranicza swobodę prowadzenia działalności gospodarczej. Zaskarżona uchwała różnicuje podmioty gospodarcze prowadzące sprzedaż alkoholu ze względu na ich lokalizację, bowiem sklepy zlokalizowane na terenie stacji benzynowych mogą prowadzić działalność w godzinach otwarcia stacji benzynowych. Taka reglamentacja jest rażącym naruszeniem swobody działalności gospodarczej albowiem w sposób nieuzasadniony ogranicza części podmiotów prowadzenie działalności przy równym opodatkowaniu i opłacie za koncesje związane ze sprzedażą.
Przywołał na tę okoliczność orzecznictwo NSA, a także Trybunału Konstytucyjnego, które podkreślały zasadę równości i swobody prowadzenia działalności gospodarczej.
Dodatkowo zarzucił, iż odrębnym zagadnieniem pozostaje, czy w ogóle Rada Miasta mogła podjąć uchwałę dotyczącą czasu sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności czy uchwała ta nie narusza upoważnienia ustawowego zawartego w art. 12 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta w Ś. wniosła o jej oddalenie.
Podniosła, że upoważnienie do wydania zaskarżonej uchwały nie wynikało z treści art. 12 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, lecz z art. XII § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Przepisy wprowadzające Kodeks pracy. W świetle utrwalonego orzecznictwa i poglądów doktryny art. XII § 1 ww. ustawy jest właściwą podstawą prawną do określenia godzin otwierania i zamykania oraz dni, w których mają być czynne placówki handlowe i nie koliduje on z innymi przepisami prawa, w tym w szczególności z art. 12 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Nie jest więc zasadny zarzut naruszenia Konstytucji ani szeroko pojętej swobody działalności gospodarczej. Swoboda działalności gospodarczej nie jest bowiem prawem bezwzględnym. Koniecznym jest uwzględnienie także innych prawnie chronionych dóbr, takich choćby jak prawo do wypoczynku, ochrony zdrowia, spokoju czy ciszy nocnej.
Podkreśliła, że przedmiotowa uchwała jako źródło prawa miejscowego wprowadza warunki, o których mowa w art. 5 prawa o działalności gospodarczej. Podejmując działalność gospodarczą w określonym zakresie przedsiębiorca musi liczyć się z tym, że działalność ta może być w pewien sposób reglamentowana lub ograniczana, co nie oznacza automatycznie naruszenia przewidzianych w Konstytucji i przepisach niższej rangi swobód obywatelskich.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skuteczność wniesienia skargi na uchwałę organu samorządowego uzależniona jest uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz od zachowania terminu o jakim mowa w art. 53 § 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wezwanie do usunięcia naruszenia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest swoistym rodzajem środka odwoławczego. Jest to czynność prawna, przysługująca danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały, konieczna do podjęcia skutecznego zaskarżenia danej uchwały w drodze skargi do sądu administracyjnego.
Terminu do wniesienia wezwania, o którym mowa, ustawodawca nigdzie nie określił. Należy więc przyjąć, że każdy, kto uważa, iż jego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może w dowolnym terminie wezwać organ, który wydał tę uchwałę, do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Nie ulega więc wątpliwości, że skarżący wzywając pismem z dnia 6 czerwca 2005 r. Radę Miasta Ś. do usunięcia naruszenia prawa przez zmianę uchwały nr XXVII/470/00 z dnia 10 sierpnia 2000 r. nie był związany żadnym terminem.
Natomiast ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w art. 53 § 2 stanowi, że "w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa".
Jak podnosi sam skarżący w skardze, mimo wezwania Rady Miejskiej pismem z dnia 6 czerwca 2005 r. do usunięcia naruszenia prawa, nie doczekał się żadnej reakcji organu. Skarga została wniesiona do Sądu (za pośrednictwem poczty) 6 sierpnia 2005 r. Termin do jej wniesienia upływał z dniem 5 sierpnia 2005 r., tymczasem została ona nadana dopiero w dniu 6 sierpnia 2005 r., a więc z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ww. ustawy sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie do jej wniesienia.
Z tych względów orzeczono jak na wstępie.