Uzasadnienie
Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że od grudnia 2009 r. przebywa w Domu Pomocy Społecznej, gdyż wymaga całodobowej opieki i pielęgnacji. Jest inwalidą I grupy, cierpi na wiele schorzeń wewnętrznych, co wymaga specjalnego żywienia. Jedynym źródłem dochodu wnioskodawcy jest emerytura w kwocie netto 1.044,24 zł, z której 70% przeznaczane jest na opłatę związaną z pobytem w Domu Pomocy Społecznej. Pozostała kwota przeznaczana jest na leki i produkty żywieniowe. Wnioskodawca nie posiada majątku, w tym oszczędności, nieruchomości ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro.
Do wniosku załączone zostały kopie decyzji o wysokości opłaty za pobyt w Domu Opieki Społecznej i decyzji ZUS o wysokości emerytury, które potwierdzają oświadczenia złożone na urzędowym formularzu wniosku.
Powyższy wniosek należało ocenić jako uzasadniony. Na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270),, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ocena jej możliwości płatniczych dokonywana jest pod kątem trzech aspektów: sytuacji finansowej, majątkowej i rodzinnej.
Wnioskodawca uzyskuje dochód wyłącznie z emerytury, z której do swojej dyspozycji ma około 300 zł. Kwota ta musi mu starczać na wykup niezbędnych lekarstw i żywność wymaganą dietą. Nie dysponuje majątkiem, z którego mógłby pozyskać środki na opłacenie kosztów sądowych, nie ma też rodziny, która by go wsparła finansowo – w każdym razie nie mieszka z rodziną, przebywa bowiem w Domu Opieki Społecznej.
Powyższe okoliczności zatem dają podstawę do przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Tym samym, na podstawie art. 245 § 3, art. art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.