Uzasadnienie
M.C. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], na mocy której nałożono na niego karę pieniężną w wysokości 12 000 zł w związku z eksploatacją urządzenia do gier poza kasynem gry.
Uzasadniając wniosek skarżący odwołał się do zarzutów merytorycznych skargi, w której kwestionuje prawidłowość zaskarżonej decyzji i na tej podstawie domaga się udzielenia mu ochrony tymczasowej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Ponadto wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi mu niepowetowaną stratą albowiem nałożono na niego szereg kar administracyjnych z tytułu eksploatacji urządzeń do gier poza kasynem gry. Ich suma wynosi 132 000 zł, co równa się praktycznie całości jego dochodu za 2015 r. Egzekucja tych kar oznaczałaby dla skarżącego konieczność wyprzedaży majątku osobistego i stanowiłaby zagrożenie dla bieżącego utrzymania rodziny.
Następnie pismem procesowym z dnia [...] maja 2016 r. (data wpływu do Sądu) skarżący przedstawił kopie zeznań o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2015 (PIT-37, PIT-36L i PIT-B), zgodnie z którymi z działalności wykonywanej osobiście osiągnął przychód w kwocie [...] zł, a jego dochód wyniósł [...] zł. Natomiast z pozarolniczej działalności gospodarczej skarżący osiągnął przychód w wysokości [...] zł, a jego dochód to [...] zł. Skarżący załączył ponadto kserokopie pierwszych stron decyzji nakładających na niego kary administracyjne z tytułu eksploatacji urządzeń do gier poza kasynem gry.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zauważyć przy tym trzeba, że "znaczna szkoda", o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Jak wynika z cytowanego już przepisu, wstrzymanie wykonania decyzji następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 – Orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1837/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma, lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 p.p.s.a.
Należy także podkreślić, że art. 61 § 3 p.p.s.a. nie odwołuje się do merytorycznej oceny skarżonego aktu. Oznacza to, że ocena prawdopodobieństwa uchylenia takiego rozstrzygnięcia nie stanowi podstawy wstrzymania jego wykonania. Z tych też powodów w niniejszej sprawie uznać należy, że skarżący nie wykazał, aby groziła jemu bądź jego rodzinie znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki.
Oczywiście łączna kwota kar administracyjnych nałożona na skarżącego jest wysoka, ale zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że egzekucja ze środków pieniężnych samodzielnie nie wywołuje skutków o których jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dzieje się tak po pierwsze dlatego, że w razie wygranej przed Sądem - uchylenia zaskarżonego aktu - skarżący otrzyma zwrot ewentualnie wyegzekwowanych kwot, a ponadto ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r. poz. 599) przewiduje ograniczenia w egzekucji, mające na celu zapewnienie zobowiązanemu oraz jego rodzinie minimum środków do zabezpieczenia swojej egzystencji.
Wreszcie wskazać należy, że skarżący poza ujawnieniem uzyskanych dochodów w roku 2015, nie przedstawił ani stanu swojego majątku osobistego, ani majątku rodziny czy też pełnej sytuacji finansowej prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, co znacząco utrudniło lub wręcz uniemożliwiło dokonane oceny faktycznych zagrożeń związanych z ewentualną egzekucją zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wyjaśnił też, na czym miałyby polegać trudne do odwrócenia skutki owej egzekucji, poza ogólnikowym stwierdzeniem o konieczności wyprzedaży majątku i braku możliwości utrzymania rodziny.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.