Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] B. G. - działająca za pośrednictwem radcy prawnego M. K. - zaskarżyła opisaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Wojewody D., nie uiszczając przy tym wpisu stałego w kwocie 100 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści § 2 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis stały wynosi w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu ewidencji ludności i dowodów osobistych - 100 zł. Natomiast według art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Wskazać przy tym trzeba, że na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. (sygn. akt SK 11/05), z dniem 17 marca 2006 r. utracił moc obowiązującą przepis § 5 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowił, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego, uiszcza się na wezwanie, w sposób określony w ust. 1, po przekazaniu skargi sądowi. Treść tego przepisu pozostawała bowiem w sprzeczności z art. 221 p.p.s.a., z którego jednoznacznie wynika, że w sprawach pism wnoszonych do sądu przez adwokatów lub radców prawnych istnieje z mocy samego prawa obowiązek jednoczesnego uiszczenia opłaty stałej, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania lub jego odrzucenia.
Z akt sprawy wynika, iż pełnomocnik skarżącego nie uiścił przy wniesieniu skargi należnej kwoty wpisu stałego, a tym samym uchybił wymogowi formalnemu, ustanowionemu dla pism wnoszonych przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego - z racji jego zawodowej znajomości regulacji postępowania sądowoadministracyjnego - oczekuje się realizacji dyspozycji wyrażonych w stosownych przepisach prawa procesowego, bez konieczności wzywania do uzupełnienia braków, wynikających z niezastosowania odpowiednich regulacji. Wobec niewykonania ciążącego na reprezentującym stronę pełnomocniku obowiązku, Sąd zobowiązany był, zgodnie z powołanym art. 221 p.p.s.a., odrzucić skargę na wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Wojewody D..
Mając powyższe na względzie orzeczono, jak w sentencji.