Uzasadnienie
K. N. (dalej jako: skarżący), w skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W., z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tego rozstrzygnięcia.
W uzasadnieniu podniósł, że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie realnym niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków. Skarżący nie osiąga bowiem dochodów miesięcznych w wysokości umożliwiającej mu zapłatę nałożonej kary pieniężnej bez uszczerbku dla swojego utrzymania.
Dalej skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja jest wadliwa i nie powinna ostać się obrocie prawnym. Natomiast udzielenie tymczasowej ochrony przez Sąd powinno odnieść się do również potencjalnej przyszłości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego przepisu, sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej stanu pierwotnego. W szczególności trudnym do odwrócenia skutkiem będzie utrata rzeczy, która ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiona, bądź konieczność ogłoszenia upadłości przedsiębiorstwa połączonej z likwidacją jego majątku.
W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym konkretnie polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.
W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, aby groziła jego osobie (czy rodzinie) znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, jako konsekwencje ewentualnego przymusowego wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie wniosku było lakoniczne i pozbawione jakichkolwiek danych umożliwiających ocenę wskazanych zagrożeń. Zabrakło także dokumentów obrazujących sytuację majątkową skarżącego.
Na marginesie zaznaczyć należy, że udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest uzależnione od tego, czy zaskarżona decyzja jest zasadna. Każda zaś decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą pewien zakres dolegliwości. Dolegliwości te nie stanowią jednak samodzielnej podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jako immanentna cecha samego postępowania egzekucyjnego.
W tym stanie rzeczy nie było możliwe ustalenie istnienia przesłanek przemawiających za udzieleniem tymczasowej ochrony przez Sąd. Stąd też na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.