Uzasadnienie
K. H. pismem z dnia 9 września 2005 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Wojewody D. W dniu 4 listopada 2005 r. skarżąca złożyła wniosek o oddalenie jej skargi, z uwagi na brak możliwości powrotu do spornego lokalu. Wezwana do wyjaśnienia, czy cofa skargę, czy też domaga się merytorycznego rozpoznania sprawy przez Sąd podała, iż cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.s.a, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest - zgodnie z dyspozycją art. 60 zdanie 3 p.s.a. - uzależniona od wyniku badania sprawy przez Sąd w przedmiocie niedopuszczalności cofnięcia skargi. Natomiast niedopuszczalność wniosku o cofnięcie skargi stwierdzana jest w przypadku ustalenia, że przedmiotowy wniosek strony skarżącej zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W świetle materiału zebranego w sprawie czynność procesowa strony skarżącej - z tego punktu widzenia - nie budzi żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 p.s.a. postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.