Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. E. i B. K. (zwani dalej skarżącym) złożyli skargę na decyzję opisaną w osnowie niniejszego postanowienia.
W odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie braku skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości [...] zł, skarżący złożył w dniu [...] r., wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych. W uzasadnieniu oświadczyłli, że jak dotąd nie otrzymali żadnych kwot ze sprzedaży nieruchomości przez komornika, mino tego, że są ujęci w planie podziału sumy uzyskanej z egzekucji. Oświadczyli ponadto, że nie posiadają innego majątku i znajdują się w bardzo trudnej sytuacji finansowej, a egzekucja należnych im wierzytelności jest najczęściej bezskuteczna. Do wniosku dołączyli plan podziału sumy uzyskanej z prowadzonej wobec skarżących egzekucji z nieruchomości, gdzie ujęta jest córka E. K. jako wierzycielka alimentacyjna.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu o nadesłanie dodatkowych dokumentów świadczących o sytuacji majątkowej, skarżący w swym piśmie z dnia [...] r. oświadczyli, że "przedkładają dokumenty z wezwania z tym, że o niektóre musieli wystąpić do instytucji administracyjnych i po ich otrzymaniu prześlą je niezwłocznie". Przy piśmie nie było jednak załączonych, wskazanych w nim dokumentów. Do dnia dzisiejszego skarżący nie przesłali również wniosku o przyznanie im prawa pomocy na urzędowym formularzu.
Zarządzeniem z dnia [...] r. (doręczonym skutecznie skarżącym w dniu [...]r.) referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu pozostawił zatem wniosek bez rozpoznania.
Pismem skierowanym w dniu [...] r. skarżący wnieśli sprzeciw na rozstrzygnięcie referendarza, powołując się w swym piśmie na fakt omyłkowego nieprzesłania załączników oraz wskazując, że w razie braków "Sąd powinien (...) wezwać do ich uzupełnienia".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu sprzeciw został wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd. Takie rozwiązanie normatywne oznacza, że kwestię przyznania prawa pomocy uznaje się za nierozstrzygniętą i jest ona ponownie rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako sąd pierwszej instancji.
Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 p.p.s.a.).
Na wstępie rozważań wyraźnie podkreślić należy, że podstawą pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy jest fakt niezłożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF, podobnie jak miało to miejsce w zarządzeniu referendarza. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania oznacza, że Sąd nie proceduje merytorycznie nad zasadnością wniosku, a ogranicza się do stwierdzenia, że brak formalny nie został uzupełniony w zakreślonym w wezwaniu terminie. Należy w tym miejscu przypomnieć, że wraz z wezwaniem Sądu z dnia [...] r. (doręczonym skutecznie w dniu [...]r.) do uzupełnienia braków wniosku, przesłano skarżącym także formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. Błędne są zatem spostrzeżenia skarżących, że to fakt niedołączenia załączników legł u podstaw pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Okoliczność ta mogłaby mieć jedynie znaczenie przy merytorycznej ocenie zasadności wniosku, a w rozpoznawanej sprawie – jak już wspominano – Sąd poprzestał na ocenie formalnej.
Art. 252 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, zaś złożony w innej formie pozostawia się bez rozpatrzenia, o czym stanowi wprost art. 257 p.p.s.a.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 257 p.p.s.a. oraz 260 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.