Uzasadnienie
Pismem z 22 sierpnia 2018 r. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisane w osnowie postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w przedmiocie obciążenia strony kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości 142 933,30 zł.
Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wskazano na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, w kontekście załączonego do skargi dokumentu z dnia 16 sierpnia 2018 r. tj. limitu jaki został przeznaczony na koszty sądowe, w oparciu o które istnieje możliwość wygenerowania środków finansowych na ten cel. Do akt załączono zestawienie sporządzone przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Finansowo – Księgowego z którego wynika, że "limit na koszty postępowania sądowego na 2018 rok wynosi 397.497, 00 zł. Zostało do wydatkowania do końca roku 132,692, 00 zł".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302, dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA: z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13, dostępne w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Słusznie zauważył również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (dostępne w CBOSA: orzeczenia.nsa.gov.pl), że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości.
Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.
Analizując przedstawione we wniosku argumenty, Sąd doszedł do przekonania, iż w sprawie zostały spełnione ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W niniejszej bowiem sprawie strona skarżąca wskazała na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków – w kontekście załączonego do skargi dokumentu z dnia 16 sierpnia 2018 r. zawierającego zestawienie sporządzone przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Finansowo – Księgowego z którego wynika, że "limit na koszty postępowania sądowego na 2018 rok wynosi 397.497, 00 zł. Zostało do wydatkowania do końca roku 132,692, 00 zł". Tymczasem jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia (o wstrzymanie którego strona skarżąca wnosi), skarżącą jako wierzyciela obciążono kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 142. 933, 30 zł., a zatem w kwocie przewyższającej dostępny limit środków przeznaczony na ten cel.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.