Uzasadnienie
Decyzją Wojewody D. z dnia [...]. Nr [...], utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy N. R. z dnia [...] Nr [...]w przedmiocie wymeldowania A. B. oraz odmowy wymeldowania A. B. i M. B. z miejsca pobytu stałego w P. przy ul. [...].
Pismem z dnia [...] F. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu we Wrocławiu skargę na powyższe rozstrzygnięcie Wojewody D. W toku postępowania sądowego, Wójt Gminy N. R. pismem z dnia [...].[...] poinformował, że w dniu [...] A. B. oraz w dniu [...] A. i M.B. - dokonali wymeldowania z pobytu stałego (tj. [...]), na dowód czego załączył potwierdzenia wymeldowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej. "p.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Zauważyć należy, że bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, wobec czego nie jest możliwe rozstrzygnięcie sprawy co do istoty (por. B. Adamiak, J. Borkowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2000, s. 428).
W rozpoznawanej sprawie, skarżący domagał się uchylenia decyzji Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie odmowy wymeldowania A.B. i M. B. z miejsca pobytu stałego w P. przy ul. [...]zarzucając, że wbrew ustaleniom organów wymienieni opuścili wskazane - dotychczasowe miejsce pobytu stałego - w rozumieniu art. 15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (jt. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), nie dopełniając jednocześnie obowiązku wymeldowania się.
Skoro jednak, jak wynika z treści przytoczonego na wstępie pisma organu I instancji, A. i M.B. dokonali czynności wymeldowania się w dniu [...]- przestał zatem istnieć przedmiot postępowania w sprawie o wymeldowanie. Tym samym dalsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe, a cel, do jakiego w istocie zmierzał skarżący, został osiągnięty.
W tym stanie rzeczy postępowanie sądowe należało umorzyć, stosownie do dyspozycji art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt I. Orzeczenie w pkt II znajduje wsparcie w art. 213 p.p.s.a.