Uzasadnienie
Pismem z [...] r. skarżący wniósł skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. (nr [...]), którą utrzymano w mocy decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. (nr [...]) o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.
W skardze, sprecyzowanej na wezwanie Sądu pismem z dnia [...] r., skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. (nr [...]) o nałożeniu kary pieniężnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2000 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 tej samej ustawy, Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczne decyzje administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.
Zatem wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu pozwala na uniknięcie wywołania po stronie skarżącego niekorzystnych skutków aktu w sytuacji, gdy nie zostało w sprawie wydane orzeczenie kończące postępowanie sądowoadministracyjne.
Wobec sformułowania w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej, w pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że możliwe jest udzielenie ochrony tymczasowej jedynie w stosunku do takich aktów lub czynności, które objęte są zakresem kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne, przy czym wstrzymanie wykonania dotyczy aktu zaskarżonego lub aktu wydanego w granicach sprawy. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania dotyczy aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że treścią art. 61 § 3 objęte będą akty wydane w pierwszej instancji, a także akty w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (zob. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Zakamycze 2005, s. 169). Nadto w orzecznictwie stwierdzono, że w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymane może być wykonanie tylko takich aktów administracyjnych, które zostały wydane w granicach danej sprawy, rozumianej w kontekście art. 134 § 1 p.p.s.a. jako sprawa w znaczeniu materialnym. O postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową, a także identyczność podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt omawianej sprawy należy stwierdzić, że decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej, pozostaje poza granicami przedmiotowej sprawy. Kwestia wykonalności tej decyzji nie jest związana z zaskarżonym postanowieniem i nie jest objęta skutkami prawnymi tego postanowienia. W sytuacji gdy przedmiotem skargi jest postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania zakończonego decyzją utrzymującą w mocy wydaną w pierwszej instancji decyzję, objętą wnioskiem o ochronę tymczasową, to między tymi sprawami nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. Postępowanie w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie jest odrębną sprawą od postępowania dotyczącego nałożenia kary pieniężnej. I nie ma przy tym znaczenia, że strona skarżąca domaga się przywrócenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania zakończonego decyzją utrzymującą w mocy decyzję o nałożeniu kary pieniężnej (por. postanowienie NSA z 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1368/10).
Reasumując powyższe należy jeszcze raz podkreślić, że decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego pozostaje poza granicami sprawy. Tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania.
Z wyżej wymienionych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.