Uzasadnienie
W niniejszej sprawie L. P. złożyła wniosek o rejestrację pojazdu, dołączając umowę sprzedaży, na podstawie której nabyła prawo własności samochodu, którego dotyczył wniosek.
Organ I instancji odmówił rejestracji pojazdu wskazując, że w sprawie zachodzi spór co do prawa własności przedmiotowego pojazdu pomiędzy wnioskodawczynią, a spadkobiercą po zmarłym dotychczasowym właścicielu pojazdu – M.B.
Po rozpatrzeniu odwołania L. P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie i zobowiązało organ I instancji do wydania decyzji o zarejestrowaniu pojazdu na rzecz wnioskodawczyni. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego zostało przesłane – do wiadomości – M. B. Pismem z dnia [...] r. M.B. złożył skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu, ze względu na brak legitymacji skargowej po stronie skarżącego w sprawie zobowiązania organu I instancji do wydania decyzji o zarejestrowaniu pojazdu na rzecz wnioskodawczyni.
Wyjaśnienia wymaga, że formalnym warunkiem skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jest m.in. wniesienie jej przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718– zwaną dalej p.p.s.a) przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Skarżącym, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., jest podmiot, który ma interes prawny w złożeniu skargi, rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zakończonym aktem lub czynnością, czy bezczynnością. Skarga może zatem dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej rozumianej jako możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot. Oznacza to, że dwie kategorie podmiotów mają prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Druga kategoria natomiast to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony również obiektywnego porządku prawnego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2004). Podkreślić także trzeba, że o tym, czy jakiś podmiot ma w konkretnej sprawie chroniony interes prawny decyduje przepis prawa. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu powinien przejawiać się tym, że działając we własnym imieniu ma on roszczenie o przyznanie mu uprawnienia lub zwolnienie z obowiązku.
Kwestię rejestracji pojazdu normują przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.). Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 tej ustawy rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust.
5. Rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2-5 (art. 73 ust. 1 ustawy). Należy przy tym wskazać, że z żadnego przepisu powołanej ustawy nie wynika, by stroną postępowania o rejestrację pojazdu był ktokolwiek inny niż "właściciel składający wniosek o rejestrację", czyli osoba twierdząca, że jest właścicielem pojazdu, legitymująca się dowodem własności i dodatkowo składająca wniosek o rejestrację pojazdu.
W konsekwencji zatem skarżący, nie będący ani właścicielem spornego pojazdu, ani też osobą składającą wniosek o jego rejestrację na swoją rzecz nie może wywodzić swojego interesu prawnego do wniesienia skargi z przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym.
Na zakończenie należy także zaznaczyć, że co do zasady w przypadku stwierdzenia braku legitymacji skargowej wniesiona skarga podlega oddaleniu wyrokiem. Nie dotyczy to jednak sytuacji, kiedy skargę wnosi podmiot, który nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów określonych w art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a. (patrz. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 227-228). Tak też jest w niniejszej sprawie, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji