Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 1.891 zł, skarżący w piśmie zatytułowany "zażalenie" wniósł o zwolnienie go z tej opłaty wskazując w uzasadnieniu, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, cierpi na liczne schorzenia, utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego, a jego wydatki kształtują się następująco: opłata za wynajem mieszkania- 1.230 zł, opłata za media- 310 zł; spłata prywatnej pożyczki zaciągniętej na rehabilitację – 400 zł.
We wniosku złożonym na urzędowym formularzu skarżący wystąpił o zwolnienie go z wpisu sądowego od skargi w zakresie przekraczającym 500 zł. Poinformował, że ponosi następujące koszty miesięczne: wydatki na żywność i ubranie- średnio 1000 zł; koszt lekarstw- 350 zł, koszt rehabilitacji- 250 zł; wynagrodzenie osoby która mu pomaga (ma orzeczoną II grupę inwalidztwa)- 250-300 zł. Wnioskodawca wyjaśnił, że jego świadczenie emerytalne wynosi 6.100 brutto (3.986 zł netto).
Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t.jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.).
Podniesione przez skarżącego w toku postępowania okoliczności wskazują na zasadność uwzględnienia wniosku w części. Konieczność partycypowania przez skarżącego w kosztach sądowych znajduje uzasadnienie w posiadanej przez niego sytuacji materialnej (uzyskiwanym dochodzie), w szczególności, iż sam wnioskodawca przyznał, iż jest w stanie uiścić wpis sądowy w wysokości 500 zł.
Przyznanie prawa pomocy to w istocie "kredytowanie" kosztów postępowania z budżetu Państwa (czyli jest to dodatkowe obciążenie innych obywateli) i dlatego winno być udzielane wyjątkowo. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.