Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. P. Z. (dalej: "skarżący") zwrócił się do Starosty Powiatowego w Z. S. o zwrot nadpłaty za wydanie karty pojazdu, w wysokości 425 złotych. Pismem z dnia [...] r. Starosta poinformował skarżącego, że nie widzi podstaw do dokonania zwrotu nadpłaty. Jednocześnie pouczył stronę, iż w przypadku niezgadzania się ze stanowiskiem organu, służy mu prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, po uprzednim wezwaniu na piśmie Starosty – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.
Pismem z dnia [...] r. skarżący ponownie wezwał organ do zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu. Pismem z dnia [...] r. Starosta poinformował stronę, że podtrzymuje swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie.
Pismem z dnia [...] r. skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o stwierdzenie bezskuteczności czynności Starosty i uznanie uprawnienia skarżącego do otrzymania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu.
W odpowiedzi na tą drugą skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca postanowieniem skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z ugruntowanym już stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych, instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie można traktować jako czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie, bez ograniczeń. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa w uprzywilejowanej pozycji wobec podmiotów wnoszących skargi na podstawie innych przepisów. Traktując wezwanie do usunięcia naruszenia jako surogat środka odwoławczego, nie ma jednocześnie podstaw, by je traktować inaczej, niż określają to przepisy w stosunku do klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Przyjęcie odmiennego poglądu byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa.
Tym samym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi jednokrotnie, w stosunku do określonej czynności (por. postanowienie NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II GSK 212/06, postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 754/08, postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 25 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 523/10).
W niniejszej sprawie skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, pismem z dnia [...] r., zaś organ udzielił na nie odpowiedzi pismem datowanym na dzień [...] r., doręczonym skarżącemu w dniu [...] r. Oznacza to, ze termin do wniesienia skargi zaczął biec z początkiem z dnia [...] r. i ostatnim dniem, w jakim strona powinna była wnieść skargę do sądu, był [...] r. Tymczasem, skarga została nadana do Sądu listem poleconym w dniu [...] r., a więc z ponad rocznym uchybieniem.
Dotychczasowe wywody prowadzą do ostatecznej konkluzji, że skarga - jako wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu do jej złożenia - jest niedopuszczalna i z tego powodu podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy – na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. – postanowiono, jak w sentencji.