Uzasadnienie
Strona skarżąca pismem z dnia [...] r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu [...] r. wniosła skargę na opisane w osnowie niniejszego orzeczenia postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu [...] r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu [...] r.
Zarządzeniem z dnia [...] r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – wyciągu z rejestru sądowego, pod rygorem odrzucenia skargi. Zgodnie z adnotacją umieszczoną na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, przesyłkę skierowaną do strony skarżącej pozostawiono w placówce pocztowej w dniu [...] r., umieszczając w skrzynce oddawczej awizo. Powtórnego awizowania przesyłki dokonano w dniu [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca postanowieniem skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła skargę po upływie przewidzianego w ustawie trzydziestodniowego terminu – skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu [...] r., natomiast termin do jej wniesienia upłynął z końcem dnia [...] r. (czwartek). W konsekwencji zatem skarga, jako spóźniona, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.
Niezależnie od powyższego strona skarżąca nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony.
Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.) W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.) Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.).
Skoro w niniejszej sprawie skarżąca nie podjęła adresowanej do niej i dwukrotnie awizowanej przesyłki pocztowej, zawierającej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, doręczenie należało uznać za dokonane z upływem ostatniego dnia 14 – dniowego okresu liczonego od pierwszego zawiadomienia, które nastąpiło w dniu [...] r. W konsekwencji zatem należało przyjąć, że wezwanie do uzupełnienia braku skargi zostało doręczone skarżącej w dniu [...] r., natomiast siedmiodniowy termin do wykonania tego wezwania upłyną bezskutecznie [...] r. (piątek).
W przedmiotowej sprawie strona skarżąca, pomimo prawidłowego wezwania jej do usunięcia braku skargi w wyznaczonym terminie, nie przesłała wyciągu z rejestru sądowego do dnia dzisiejszego, a zatem skarga podlegała odrzuceniu także na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Z tych względów, na podstawie powołanych wyżej przepisów, należało orzec jak w sentencji.