Uzasadnienie
W dniu 9 sierpnia 2010 r. skarżący S. K.złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie rzecznika patentowego. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że gospodarstwo domowe prowadzi z żoną (współskarżąca), jest osobą niepełnosprawną (orzeczona całkowita niezdolność do pracy), łączny ich dochód netto wynosi 1.157, 11 zł, a ich wydatki kształtują się następująco: koszty leczenia- 90 zł; opłata za wodę- 56 zł; za gaz- 53 zł; za energię elektryczną- 60 zł. Dodał, że posiada mieszkanie o pow. 44, 50 m2. Z informacji jakie posiada Sąd z innego prowadzonego przez skarżącego przed tut. Sądem postępowania (sprawa o sygn. akt II SA/Wr 497/10) wynika, że skarżący zobowiązany do spłaty pożyczek w łącznej wysokości 211, 67 zł. A nadto skarżący otrzymuje z Pomocy Społecznej zasiłek pielęgnacyjny dla osoby niepełnosprawnej w wysokości 153 zł.
Uwzględniając sytuację materialną skarżącego uznać należy, iż zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (punkt 1 sentencji).
Ustosunkowując się z kolei do wniosku o ustanowienie rzecznika patentowego podkreślić należy, iż w niniejszym postępowaniu jest to żądanie bezsensowne. Zgodnie z art. 9 ust.1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych (Dz. U. Nr 49, poz. 509 ze zm.) rzecznik patentowy może być pełnomocnikiem strony tylko w postępowaniu administracyjnym w sprawach własności przemysłowej, a złożona skarga dotyczy przecież postanowienia w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości.
Na marginesie należy wskazać, że ustanowienie stronie w toku postępowania przed sądem administracyjnym I instancji pełnomocnika z urzędu powinno i tak mieć charakter zupełnie wyjątkowy, bowiem sąd ten obowiązany jest czuwać nad tym by stronom występującym w sprawie bez pomocy zawodowego pełnomocnika udzielać potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Skarga dla Sądu ma wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości aktu czy działania (zaniechania) organu, bowiem Sąd z urzędu zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa jakie stwierdzi badając daną sprawę.
Sąd także ocenia czy organy administracyjne zastosowały wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze (art. 134 u.p.s.a.). Wskazane uregulowania gwarantują, że niezależnie od błędnie lub nieudolnie formułowanych przez skarżącego zarzutów czy braku jego zaangażowania w postępowanie sądowoadministracyjne (skarżący nie ma obowiązku uczestniczenia w posiedzeniach Sądu) akt będący przedmiotem zaskarżenia zostanie wszechstronnie przez Sąd zbadane pod względem jego zgodności z prawem. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 245 § 2 i § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a, orzekł jak w sentencji.