Uzasadnienie
Na podstawie ustaleń kontroli drogowej pojazdu marki Scania o nr rej. [...] z naczepą marki Schmitz nr rej. [...] w dniu [...] r., udokumentowanej protokołem kontroli nr [...], O. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję z dnia [...] r. Nr [...]o nałożeniu na M. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A", kary pieniężnej w wysokości 1.000,00 zł za naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd oraz za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę.
Strona wniosła odwołanie od tej decyzji, wnosząc o umorzenie postępowania administracyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. strona wniosła o uchylenie decyzji drugo instancyjnej, zarzucając:
- - naruszenie 1p. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym;
- - naruszenie art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym;
- - naruszenie art. 7, art.
- 10. art. 75, art. 77 oraz art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego,
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Powołał się na rozdział I lit. s załącznika 1 B do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, według którego "wczytywanie danych" oznacza kopiowanie wraz z podpisem cyfrowym części lub całego zbioru danych zapisanych w pamięci danych pojazdu lub w pamięci karty tachografu, niezbędnych do ustalenia zgodności z przepisami zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006. Organ stwierdził, że strona ich nie okazała w postępowaniu dowodowym na wezwanie organu do okazania plików danych cyfrowych potwierdzających wczytanie danych z tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe. Organ uznał więc, że karę pieniężną nałożono prawidłowo.
Organ wskazał, że prawidłowo odmówiono zastosowania art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, w świetle którego: "Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonująca przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć". Przepis ten pozwala bowiem na zwolnienie z odpowiedzialności przedsiębiorcy, gdy wykaże, że uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie oczekiwać w celu zapobieżeniu naruszenia prawa. Aby uwolnić się od odpowiedzialności przewoźnik powinien wykazać podjęcie środków organizacyjnych w celu uniknięcia naruszenia prawa.
Ciężar dowodu obciąża więc stronę. W toku postępowania strona nie przedstawiła takich dowodów. Skarżący nie mógł więc uniknąć odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie prawa. Organ powołał się w tym zakresie na orzecznictwo sądowoadministracyjne, a mianowicie na wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 97/111 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 387/11.
Według organu, nie jest więc zasadne twierdzenie skarżącego, że nie powinien on podlegać karze, gdyż wyznaczył pracownika do terminowego wczytywania danych, czy że ze względów technicznych dane z tachografu nie zostały prawidłowo zapisane. Na przedsiębiorcy spoczywa bowiem obowiązek zapewnienia takiej organizacji pracy, aby nie dochodziło do określonych naruszeń prawa.
Organ stwierdził, że w postępowaniu nie naruszono zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Organ I instancji pouczył stronę o jej prawie wynikającym z art. 10 k.p.a. W dniu [...] r. strona złożyła wniosek o przedłużenie terminu do złożenia wyjaśnień do dnia [...]r. W związku z ich niezłożeniem przez stronę organ I instancji wydał decyzję w dniu [...] r.
Mając to na względzie organ II instancji stwierdził, że w postępowaniu administracyjnym dokonano prawidłowej oceny materiału dowodowego. Stąd karę pieniężną za stwierdzone naruszenia wymierzono słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Organy orzekające podjęły w ramach postępowania wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i na podstawie całego zebranego materiału dowodowego wydały rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Stosownie do art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. podstawę do uchylenia decyzji stanowi stwierdzenie przez sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja uchybia obowiązującemu prawu w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu.
Niesporne w sprawie jest, że organ I instancji skontrolował w dniu [...] r. pojazd marki Scania, nr rej. [...] z naczepą marki Schmitz nr rej. [...]. Udokumentowano to w protokole kontroli, a następnie powołaną decyzją nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1.000,00 zł za naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd oraz za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę. Po rozpatrzeniu odwołania organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Sąd podziela pogląd organu II instancji, że w sprawie nie można było zastosować art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz.U. z 2012, poz.1265). Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Taka sytuacja nie zachodziła w rozpatrywanej sprawie. W sytuacji, gdy przedsiębiorca obowiązany jest do takiego zorganizowania działalności przedsiębiorstwa, aby nie dochodziło do naruszeń prawa, okolicznością wyłączającą odpowiedzialność skarżącego w świetle powołanego przepisu nie mogło być zatrudnienie pracownika do wczytywania danych z urządzenia rejestrującego i z karty kierowcy.
Organy orzekające natomiast zarzucają skarżącemu, że nie okazał on w toku postępowania na wezwanie organów dowodów w postaci plików danych cyfrowych potwierdzających wczytanie danych z tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe, aby udowodnić spełnienie przez skarżącego obowiązku wczytywania danych określonego w rozdziale I lit. s załącznika 1 B do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, według którego "wczytywanie danych" oznacza kopiowanie wraz z podpisem cyfrowym części lub całego zbioru danych zapisanych w pamięci danych pojazdu lub w pamięci karty tachografu, niezbędnych do ustalenia zgodności z przepisami zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006. Z tego organ wywiódł, że karę pieniężną nałożono prawidłowo.
W tym przedmiocie Sąd stwierdza, że w aktach administracyjnych znajduje się dołączony do odwołania wydruk z karty kierowcy W. P. H., a także przesłane na żądanie organu II instancji pełne dane tego kierowcy oraz dane zarejestrowane przez tachograf cyfrowy na nośnikach pamięci w postaci DVD. Organ II instancji nie ustosunkował się do tego materiału dowodowego, zarzucając wbrew oczywistym faktom, że skarżący nie zastosował się do wezwań. Takie postępowanie organu uchybia obowiązkom wynikającym z art. 7 k.p.a., według którego w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Uchybia także dyspozycji art. 77 § 1 k.p.a., gdyż organ II instancji w sposób wyczerpujący nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. W rezultacie organ naruszył także art. 80 k.p.a., gdyż nie ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczności sprawy zostały udowodnione.
Z uwagi na powyższe uchybienia Sąd stwierdza, że w sprawie zaszły okoliczności wyczerpujące dyspozycję art. 145 § pkt 1 lit.c p.ps.a., to znaczy, że nastąpiło inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Organ II instancji rozpatrując ponownie sprawę obowiązany jest uwzględnić wytyczne Sądu w taki sposób, aby nie uchybić zasadom postępowania dowodowego, zawartym w kodeksie postępowania administracyjnego.