Uzasadnienie
W skardze wniesionej w dniu [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. K. W. oświadczył, że skarży czynność materialno-techniczną Prezydenta W., polegającą na odmowie zwrotu pobranej należności w wysokości 425 zł z tytułu karty pojazdu w związku z rejestracją samochodu sprowadzonego z zagranicy – czego domagał się we wniosku z dnia [...]. Skarżący powołał się przy tym na przepis art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podnosząc, że pouczenie o możliwości zaskarżenia tej czynności uzyskał w piśmie Prezydenta W. z dnia [...].
Skarżący na poparcie skargi wskazał między innymi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 stycznia 2006 r., stwierdzający niezgodność rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu - stanowiącego podstawę pobierania wyżej wymienionej opłaty - z ustawą Prawo o ruchu drogowym oraz na brzmienie art. 90 TWE.
W odpowiedzi na skargę - wnosząc o jej odrzucenie lub o oddalenie - strona przeciwna wskazała, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nie działa z mocą wsteczną a przepisy, o niezgodności których z ustawą orzekł Trybunał Konstytucyjny, straciły moc obowiązującą dopiero z dniem 1 maja 2006 r. Zatem pobranie przedmiotowych opłat w dacie dokonywania tych czynności było w pełni legalne. Uzasadniając wniosek odrzucenia skargi organ podnosił, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi, albowiem odpowiedź organu otrzymał w piśmie z [...]., a skargę wniósł w dniu [...]. Swym pismem z [...] Prezydent W. jedynie podtrzymał swoje stanowisko wcześniej zaprezentowane w piśmie z [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd zobligowany jest do odrzucenia skargi niedopuszczalnej.
Ocena dopuszczalności skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego obejmuje między innymi kontrolę, czy skarga dotyczy aktu lub czynności objętych zakresem właściwości tegoż sądu (art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 4 powołanej ustawy) jak i czy wniesienie skargi do sądu poprzedzone zostało wyczerpaniem środków zaskarżenia, (jeżeli przysługiwały stronie w postępowaniu przed organami administracyjnymi) bądź wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Badając przedmiotową skargę w powyższym zakresie skład orzekający podzielił wyrażony w orzecznictwie pogląd, że zaskarżona odmowa zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu (wynikającej z art. 77 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo ruchu drogowym) stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - a zatem czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (vide: postanowienie WSA w Opolu z dnia 28 listopada 2005 r., sygn.akt II SA/Op 380/05).
Tym samym - z punktu widzenia właściwości sądu - skargę uznać należało za dopuszczalną.
Ocena, czy skarga spełnia drugi z przedstawionych wymogów dopuszczalności wymaga odniesienia do regulacji zawartej w art. 52 § 3 p.p.s.a. Stanowi on: "Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa".
Jak wynika z akt sprawy, odpowiedź organu o odmowie zwrotu opłaty w piśmie z dnia [...], skarżący otrzymał w dniu [...]. Dopiero jednak w dacie [...] skierował pismo do tego organu, domagając się w dalszym ciągu zwrotu omawianej kwoty, a w razie podtrzymania dotychczasowego stanowiska przez organ – zwrócił się o wydanie odmownej decyzji administracyjnej celem umożliwienia jej zaskarżenia. Pismem z dnia z [...] Prezydent W. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie odmowy zwrotu należności, wskazał na brak podstaw do wydania decyzji administracyjnej i poinformował, że służy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarga została wniesiona [...]
Jeśli nawet zatem przyjąć, iż pismo skarżącego z [...] jest wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, to bez wątpienia zostało ono złożone z uchybieniem czternastodniowego terminu.
Odpowiedzi wymaga zatem pytanie jakie skutki rodzi powyższe uchybienie terminu.
W ocenie Sądu, z treści art. 52 § 3 p.p.s.a. wywieść należy, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa po terminie tam określonym nie jest dopuszczalne. Tym samym wezwanie faktycznie dokonane po upływie prawem przewidzianego terminu -jako nieskuteczne - uznać należy za niedokonane. Takie wadliwe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa traktować należy na równi z brakiem wezwania. Upływ tego terminu wyłącza bowiem możliwość skutecznego zaskarżenia do sądu czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (vide: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi-komentarz" Jan Paweł Tarno; LexisNexis; Warszawa 2006; str. 149 teza 6)
W konsekwencji powyższego skarga - wniesiona bez uprzedniego, zgodnego z prawem wezwania do usunięcia naruszenia prawa - podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna.
Warunki i tryb, o którym mowa w treści w art. 52 § 3 p.p.s.a., są bezwzględnie obowiązujące dla skuteczności wniesienia skargi i brak pouczenia w tej materii organu nie ma na nie wpływu.
Z tych wszystkich względów - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 lit. a powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji postanowienia.