Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. strona skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Do niniejszej skargi załączono pełnomocnictwo dla adw. J. W. do działania w imieniu strony skarżącej przed sądami administracyjnymi (k. 10 akt sądowych).
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] lipca 2017 r., wezwano adw. J. W. do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpis KRS), w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Niniejsze wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi w dniu [...] lipca 2017 r., który w ślad za pismem z dnia [...] lipca 2017 r. przesłał pełnomocnictwo (którego odpis został już włączony do akt sądowych sprawy, gdyż stanowił załącznik do skargi). Do pisma nie załączono odpisu KRS.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.
W niniejszej sprawie, pełnomocnika strony skarżącej skutecznie wezwano do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie 7 dni, pouczając o konsekwencjach niewykonania zarządzenia. Pomimo tego, brak formalny skargi w wyznaczonym terminie nie został uzupełniony. Pełnomocnik wprawdzie powtórnie przedłożył pełnomocnictwo, lecz nie przedłożył dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpisu KRS).
W tym stanie rzeczy, na podstawie wyżej powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w pkt I sentencji. Orzeczenie o kosztach oparto na art. 232 ust. 1 pkt 1 p.p.s.a (pkt II sentencji).