Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu.
Stosownie natomiast do art. 166 powyższej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Instytucja ta znajduje swoje zastosowanie w sytuacji gdy stwierdzona przez Sąd z urzędu omyłka ma charakter oczywisty, a zatem taki której stwierdzenie nie budzi wątpliwości i jest bezsporne w świetle okoliczności przedstawionych w treści orzeczenia.
Z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawy, w której Sąd omyłkowo oznaczył w sentencji postanowienia z dnia 26 października 2016 r. numer decyzji jako [...] zamiast [...] Wskazana omyłka ma charakter oczywisty i wystąpiła wbrew zamierzeniom Sądu, jej zaś sprostowanie nie prowadzi do zmiany rozstrzygnięcia.
Stąd mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd postanowił, na podstawie art. 156 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z urzędu dokonać sprostowania wyroku w zakresie oznaczonym jak w sentencji.