Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. - po rozpatrzeniu odwołania B. L. od decyzji Starosty Powiatu Z. z dnia [...] r. (nr [...]) zatrzymującej odwołującemu się prawo jazdy kat. AB nr [...] - utrzymało w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie "k.p.a.") oraz art. 5 ust. 5 w zw. z art. 5 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jednolity Dz. U, z 2009 r. Nr 1, poz. 7 ze zm., zwanej dalej w skrócie "u.p.o.u.a").
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu adresat decyzji wniósł o uchylenie w całości decyzji obu instancji, zarzucając organowi drugiej instancji:
- 1) naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 5 ust. 3 u.p.o.a. - poprzez błędne jego zastosowanie i niewłaściwe przyjęcie, że wystąpiły przesłanki do zatrzymania prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu;
- 2) naruszenie prawa procesowego, a w szczególności przepisów k.p.a. - poprzez mało wnikliwą analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i pominięcie okoliczności podnoszonych przez skarżącego;
- 3) pominięcie tezy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 września 2009 r. i zatrzymanie dłużnikowi alimentacyjnemu prawa jazdy wbrew wspomnianemu wyrokowi TK, mimo uznania przez TK przepisów dotyczących dłużników alimentacyjnych za niekonstytucyjne.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny już we wstępnej fazie rozpoznawania skargi uznał, że w sprawie wystąpił przypadek opisany w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.").
Ponieważ podstawę prawną kwestionowanych decyzji stanowiły regulacje zawarte w art. 5 ust. 2, ust. 3 pkt 1 i 2 oraz ust. 5 u.p.o.a., a przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisła sprawa K 23/10 z wniosku Prokuratora Generalnego o zbadanie zgodności art. 5 ust. 3, ust. 5 i ust. 6 u.p.o.a. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przeto ocena przez Sąd legalności zaskarżonych decyzji stała się zależna od toczącego się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, którego orzeczenie będzie prejudyka- tem w rozpoznawanej sprawie.
Zastosowaniu dyspozycji art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie stoi na przeszkodzie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 września 2009 r. (P 46/07) uznający art. 5 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732 ze zm.) za niezgodny z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Należy bowiem zauważyć, że sprawowana wówczas przez Trybunał Konstytucyjny kontrola wiązała się z pytaniem prawnym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi dotyczącym przepisu zamieszczonego w innym, nieobowiązującym obecnie akcie prawnym, nie obejmowała jednak - mimo dostrzeżonych przez TK podobieństw unormowań zawartych w art. 5 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. i w art. 5 u.p.o.a. - regulacji przyjętych w ustawie z dnia 7 września 2007 r.
Skoro więc wynik zainicjowanego przez Prokuratora Generalnego postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym będzie oddziaływał nie tylko na orzeczenie w rozpoznawanym przypadku, ale także na stanowisko sądów administracyjnych w analogicznych sprawach, należało orzec jak w sentencji postanowienia.