Uzasadnienie
Przedmiotem skargi G. K. (skarżąca, strona, odwołująca się, zobowiązana) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (DIAS, Dyrektor IAS, organ II instancji) z [...] numer [...] utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (organ I instancji, Dyrektor ZUS, organ egzekucyjny) w W. z dnia [...] nr [...], stwierdzające niedopuszczalność zarzutu w części dotyczącej nieistnienia egzekwowanego obowiązku na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 dalej u.p.e.a.) oraz nie uznającego pozostałych zarzutów wniesionych na prowadzone postępowanie egzekucyjne.
Jak wynika z akt sprawy, w dniu 18 czerwca 2019 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. Inspektorat w S. skierował na drogę postępowania egzekucyjnego należności z tytułu składek, w związku z decyzją tego organu z dnia [...] (nr [...]), w której określone zostało zadłużenie strony z tytułu składek na ubezpieczcie zdrowotne za okres 06/2017-07/2018. Wydanie takiej decyzji było konieczne z uwagi na niedopełnienie obowiązku opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne. Decyzja ta została odebrana osobiście dnia 10 grudnia 2018 r., a następnie uzyskała prawomocność z dniem 22 październik 2019 r., po przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym przed Sądem Apelacyjnym we W. [...] - sygn. akt [...].
Wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym, tj.: Dyrektor Oddziału ZUS w W. wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...],[...] z 16 marca 2020 r., tytuły obejmują zadłużenie z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od 06/2017 r. do 07/2018 r. Dnia 17 marca 2020 r. Dyrektor Oddziału ZUS w W. dokonał zajęcia rachunku bankowego w [...] w J. Oddział w S. nr [...]. Wydruk zawiadomienia o zajęciu przesłanego poprzez OGNIVO wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostały odebrane 1 kwietnia 2020 r. przez męża zobowiązanej S. K. Dnia 10 kwietnia 2020 r. wpłynęły zarzuty zobowiązanej w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów o numerach nr [...],[...],[...],[...] Sformułowanymi zarzutami zobowiązana zakwestionowała prowadzone wobec niej postępowanie egzekucyjne jako niedopuszczalne i obarczone błędami i zażądała jego umorzenia. Postanowieniem z [...] organ egzekucyjny zawiesił postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie ww. tytułów wykonawczych.
Postanowieniem z [...] organ egzekucyjny uznał za niezasadne zgłoszone przez stronę zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym oraz stwierdził niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu w części, dotyczącej nieistnienia obowiązku. Organ egzekucyjny wyjaśnił, że zarzut nieistnienia obowiązku rozpatrywany był w odrębnym postępowaniu, zainicjowanym złożonym odwołaniem od decyzji, określającej wysokość zadłużenia. Odnośnie pozostałych zarzutów podkreślił, że
- - nie zachodzi sytuacja błędu co do osoby zobowiązanego, ponieważ ww. tytuły wykonawcze zostały wystawione na tę samą osobę, której dotyczyła decyzja, określająca zadłużenie,
- - ww. tytuły wykonawcze mogły zostać, zgodnie z prawem, wystawione bez wcześniejszego wystawienia upomnienia,
- - spełniają także wszelkie normy i wymogi określone przepisami prawa,
- - egzekucja prowadzona jest przez właściwy organ egzekucyjny,
- - nie ma podstaw do stwierdzenia rozbieżności pomiędzy należnościami wskazanymi na tytułach wykonawczych a należnościami, określonymi decyzją o wysokości zadłużenia.
Kwestionując prawidłowość stanowiska organu egzekucyjnego zobowiązana wniosła zażalenie na ww. postanowienie Dyrektora ZUS, podtrzymując argumenty, podniesione we wcześniejszym piśmie oraz dodając, że organ egzekucyjny nie zastosował się do rozporządzenia Ministra Finansów z 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. W konsekwencji zobowiązana wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego i uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych.
Po rozpatrzeniu zażalenia strony, organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołał się na treść przepisów art. 33 § 1 pkt 1-10, art. 34 § 1 i § 1a oraz § 4, art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wyjaśnił, że rozpatrując zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, badał prawidłowość zachowania procedury określonej w art. 34 u.p.e.a. W ocenie Dyrektora Izby działanie organu egzekucyjnego dotyczące trybu rozpoznania zarzutów było prawidłowe.
Dyrektor Izby odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), przypomniał, że zarzut taki został podniesiony w odrębnym postępowaniu odwoławczym i wyrokiem z [...] Sąd Apelacyjny we W. oddalił apelację od wyroku Sądu Okręgowego w S. z [...], oddalającego odwołanie. W konsekwencji celem uniknięcia dwutorowości badania tych samych przesłanek w odrębnych postępowaniach, skoro kwestia nieistnienia obowiązku była przedmiotem oceny w innym postępowaniu, Dyrektor ZUS prawidłowo, zdaniem DIAS, stwierdził niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu w części dotyczącej nieistnienia obowiązku, egzekwowanego na podstawie art. 34 § la.
Organ II instancji nie uznał również za uzasadniony zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia, wskazując, że w przedmiotowej sprawie tytuły wykonawcze zostały wystawione na podstawie decyzji z [...], a okresy objęte tytułami wykonawczymi dopowiadają okresom zawartym w decyzji.
DIAS nie stwierdził również, by zachodził w sprawie błąd co do osoby zobowiązanej wobec twierdzeń odwołującej się, że nie jest stroną tego postępowania administracyjnego. Organ II instancji przypomniał, że w sprawie Zakład Ubezpieczeń Społecznych w decyzji z [...] stwierdził, że dłużnikiem jest G. K. (NIP: [...], REGON: [...], PESEL: [...])., dlatego tytuły wykonawcze zostały wystawione na tę samą osobę., w efekcie nie ma podstaw do stwierdzenia błędu co do osoby zobowiązanego.
Odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej DIAS przypomniał stanowisko strony, która oparła ten zarzut ten na stwierdzeniu, że w sytuacji gdy sprawy z powództwa ZUS przeciwko G. K. były prowadzone w sądach powszechnych to również postępowanie egzekucyjne powinno być przeprowadzone się w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. DIAS podkreślił, że zgodnie z treścią art. 2 § 1 pkt 3 u.p.e.a. należności pieniężne, inne niż wymienione w pkt 1 i 2, jeżeli pozostają we właściwości rzeczowej organów administracji publicznej, podlegają egzekucji administracyjnej, a należności z tytułu składek należą do tej grupy, dlatego egzekucja administracyjna jest zasadna.
Odnośnie zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego Organ II instancji wyjaśnił, że podstawą wystawienia tych tytułów była prawomocna decyzja z [...], która została odebrana przez pełnomocnika. Informacja, że stanowi ona podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego została zawarta na drugiej stronie tych decyzji.
Organ odwoławczy nie uznał również zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 § 1 pkt 9 u.p.e.a.) i wskazał, że zgodnie z art. 19 § 4 u.p.e.a. Dyrektor Oddziału ZUS wyznaczony przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych jest organem egzekucyjnym w sprawach należności pieniężnych z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i należności pochodnych od tych składek, który jest uprawniony do stosowania egzekucji z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego, z renty socjalnej, z wierzytelności pieniężnych oraz z rachunków bankowych.
Dyrektor IAS zaznaczył, że zarzut niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. również należało uznać za niezasadny. Organ przypomniał, że zarzut ten dotyczy braku pełnego podpisu osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela oraz stwierdzeniu, że tytuły wykonawcze zawierają złą podstawę prawną obowiązku. W ocenie organu nadzoru przedmiotowy tytuł wykonawczy spełnia ustawowe elementy i brak jest podstaw do kwestionowania jego poprawności formalnej. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 7 tytuł wykonawcze zawiera datę wystawienia tytułu, podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela. Wszystkie elementy zostały na ww. tytułach wykonawczych zawarte. W części F pkt 7 wskazane jest imię, nazwisko, stanowisko służbowe wraz z podpisem osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela. Złożona parafka zamiast pełnego podpisu nie stanowi podstawy do stwierdzenia, że tytuł nie spełnia wymogów określonych wart. 27 § 1 pkt 7. Odnosząc się do stwierdzenia, że tytuły zawierają złą podstawę prawną obowiązku, DIAS wskazał, że Dyrektor ZUS prawidłowo stwierdził, że powoływany numer decyzji jest znakiem identyfikującym decyzję nr [...], którą wskazano jako podstawę wystawienia ww. tytułów wykonawczych.
Podobnie pozostałe argumenty podniesione w zażaleniu organ II instancji uznał za niezasadne wobec braku przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz uchylenia czynności egzekucyjnych. DIAS przypomniał, że zarzuty, dotyczące nieistnienia obowiązku były wielokrotnie powielane, a także były przedmiotem innych postępowań, zakończonych orzeczeniami, od których przysługiwały określone środki odwoławcze. W opinii Dyrektora IAS w rozpoznawanej sprawie nie można mówić o nieważności postępowania, bowiem jest ono prowadzone prawidłowo w oparciu o przepisy prawa, na podstawie prawomocnych decyzji, określających wysokość zobowiązania w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we W. [...].
Ponadto Organ II instancji podkreślił, ze kwestia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, na którym brak jest zapisu, że jest to odpis tytułu wykonawczego, nie mieści się w żadnej z podstaw do wniesienia zarzutów. Nie ma to też praktycznego znaczenia, istotne jest, że w tej sprawie zostały doręczone odpisy tytułów wykonawczych zawierają wszystkie te same elementy, co tytuły wykonawcze.
W skardze do Sądu strona ponownie zarzuciła, że orzeczenia sądowe Sądu Okręgowego w S. z dnia [...], sygn. akt [...] oraz Sądu Apelacyjnego we W. z dnia [...], sygn. akt [...] wydane w sprawie odwołania od decyzji ZUS Oddziału w W. z dnia [...] znak [...], nie mają podpisanej sentencji przez skład orzekający, co oznacza, że orzeczenia tego nie ma w obrocie prawnym i nie rodzi ono skutków prawnych i obowiązków dla zobowiązanej w zakresie egzekucji sądowej i egzekucji administracyjnej.
Następnie strona zarzuciła naruszenie art. 26 § 3 u.p.e.a. na skutek sporządzenia tytułu wykonawczego przez wierzyciela: ZUS Inspektorat w S. na podstawie decyzji z dnia [...], podczas gdy w myśl art. 26 § 3 u.p.e.a. wierzyciel wystawia tytuł wykonawczy, gdy należność pieniężna wierzyciela wynika z orzeczenia sądu zaopatrzonego w klauzulę wykonalności. I ten warunek, zdaniem skarżącej, nie został spełniony, bowiem wyroki sądu I i II instancji nie zostały zaopatrzone w klauzulę wykonalności w przedmiocie dochodzonych należności. W opinii strony w rozumieniu art. 26 § 3 i art. 34 § 1a u.p.e.a. za orzeczenie sądowe uznaje się tylko orzeczenie wydane w sprawach sądowoadministracyjnych. Ponadto mając na względzie art. 11 p.p.s.a. sąd administracyjny nie jest związany ustaleniami orzeczenia wydanego w sądzie powszechnym innym niż w sprawie postępowania karnego.
W opinii skarżącej tytuły wykonawcze powinny zawierać, a nie zawierają adnotacji wierzyciela, że są: odpisem tytułu wykonawczego, o czym mówi art. 26b § 1 i art. 32 u.p.e.a. Dodatkowo brak możliwości zastosowania w niniejszej sprawie normy art. 34 § 1a u.p.e.a. poprzez stwierdzenie, iż zarzut nieistnienia obowiązku został rozpoznany w postępowaniu sądowym i w związku z tym wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.
Zobowiązana wskazała na naruszenie art. 15 § 1 u.p.e.a. poprzez nie doręczenie upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Skarżąca podkreśliła, że niezrozumiały jest argument, iż pouczenie w decyzji wydanej przez ZUS Inspektorat w S. stwarza taką możliwość i wskazała, że w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 30.10.2014 r. w powołanym w tytułach wykonawczych przepisu § 2 pkt 2 tego rozporządzenia brak jest odniesienia, iż dotyczy to treści pouczenia w decyzji. Strona podkreśliła również okoliczność błędnego oznaczenia organu wydającego postanowienie z dnia [...] Znak sprawy: [...] w nagłówku postanowienia: sDyrektor Izby Admini¬stracji Skarbowej we W. Organ: sDyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. nie istnieje, a zatem nie mógł on wydać wyżej wskazanego postanowienia, co, zdaniem zobowiązanej, oznacza, iż postanowienie jest bezprzedmiotowe i nie rodzi żadnych skutków prawnych dla żadnej ze stron.
Skarżąca zarzuciła błędny znak sprawy postanowienia Dyrektora Oddziału ZUS w W. z dnia [...], Znak: [...] ujęty w sentencji postanowienia sDyrektora Izby Administracji Skarbowej we W., Znak sprawy: [...]. G. K. złożyła skargę na postanowienie Dyrektora Oddziału ZUS w W. z dnia [...], Znak [...], a nie Znak: [...]. Wobec powyższego, w opinii zobowiązanej, jej skarga z dnia 29 maja 2020 r. na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia [...], Znak [...] nie została rozpoznana. Strona ponownie wskazała na brak nadawcy skarżonego postanowienia na tablecie listu poleconego z zawartością tego postanowienia. Pole nadawcy przesyłki było puste.
Ponadto zdaniem skarżącej organ odwoławczy powinien z urzędu dostrzec uchybienia organu wierzycielskiego sporządzającego tytuły wykonawcze o nie zastosowaniu się do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej zawartych w Załączniku Nr 1- Objaśnienia dotyczące sporządzania tytułu wykonawczego (TW-1) i do obowiązkowego wypełnienia pozycji w sposób wskazany w tym załączniku. Uchybienie organu polega na innym zaznaczeniu właściwych kwadratów znakami nie będącymi "X". Skutkuje to nieważnością tego dokumentu urzędowego.
Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego jako bezprzedmiotowego z powodu braku podlegania obowiązkowi opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne wskutek nie złożenia przez zobowiązaną wniosku w myśl art. 7 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych po osiągnięciu wieku emerytalnego w dniu 28 lipca 2014 r. Wniosła o zastosowanie w sprawie art. 11 p.p.s.a. skutecznie uniemożliwiając związanie sądu administracyjnego ustaleniami wyroków zapadłych w sądach powszechnych z art. 34 § 1a u.p.e.a., na który nie zasadnie powołuje się organ odwoławczy.
Ponadto skarżąca wniosła na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z akt organu egzekucyjnego i odwoławczego na okoliczność posiadania lub nie posiadania przez nie wniosku G. K. złożonego organowi rentowemu po dniu 28 lipca 2014 r. w myśl art. 7 ustawy systemowej oraz decyzji organu rentowego mającej moc orzeczenia [...] z dnia [...] będącej podstawą wystawienia tytułów wykonawczych przez wierzyciela, na którą decyzję nie było wnoszone odwołanie G. K. z przyczyny braku takiej decyzji w postępowaniu przed sądami powszechnymi.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem skargi jest postanowienie uznające za niezasadne zarzuty zgłoszone przez stronę na postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 pkt 3, 4, 6, 7, 9, 10 u.p.e.a. oraz stwierdzające niedopuszczalność zarzutu w części dotyczącej nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1u.p.e.a.). Sąd przypomina, że skarżąca podnosiła zarzuty względem toczącego się wobec niej postępowania egzekucyjnego, które odnosiły się do: nieistnienie obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), błąd co do osoby zobowiązanego (art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a.), brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.), niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.), prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art.33 § 1 pkt 9 u.p.e.), określenie obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia (art.33 § 1 pkt 3 u.p.e.), niedopuszczalność egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.).
Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia nie stwierdził naruszenia przepisów prawa w stopniu skutkującym koniecznością jego uchylenia. Sąd stwierdził, że organy w sposób prawidłowy odniosły się do zarzutów podniesionych przez skarżącą w prawidłowy i wyczerpujący sposób wyjaśniły stronie powody ich nieuwzględnienia. Sąd zgadza się z motywami zaskarżonych decyzji.
Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są instytucją procesową, która ma na celu ochronę zobowiązanego w sytuacji, gdy postępowanie to narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Możliwość zastosowania tego środka jest jednak uzależniona od spełnienia określonych przesłanek, a mianowicie prawo wniesienia zarzutów może zostać zrealizowane tylko w ściśle określonym terminie, a ponadto w oparciu o przesłanki zawarte w ustawie. Termin na złożenie zarzutu wynosi 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W przedmiotowej sprawie odpisy tytułów wykonawczych zostały doręczone 1 kwietnia 2020 r. Zarzuty złożone (nadane w placówce pocztowej) 8 kwietnia 2020 r. Należy zatem uznać, że zostały one złożone z zachowaniem wyznaczonego terminu.
Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie m.in. art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.
Sąd stwierdził, że w sprawie zasadnie wskazał DIAS, że w sytuacji gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym (a tak jest w niniejszym przypadku) nie wydaje się odrębnych postanowień w sprawie stanowiska wierzyciela (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z dnia 25 czerwca 2007 r. sygn. akt I FPS 4/06 (dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl.orzeczenia).
Sąd opierając się na dołączonych do sprawy aktach administracyjnych zgodził się z ustaleniami poczynionymi przez organy egzekucyjne, że decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W., Inspektoratu w S. z [...] (k. 5 akt adm.) określono wysokość zadłużenia G. K. jako płatnika składek. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że jeżeli zobowiązanie z niej wynikające nie zostanie uregulowane dobrowolnie w terminie miesiąca od daty doręczenia tego orzeczenia, ZUS na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266) zobowiązany będzie do przymusowego ściągnięcia tego długu na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (k. 4 akt adm.). Decyzja została odebrana 10 grudnia 2018 r. przez pełnoletniego domownika skarżącej (k. 1 akt adm.). Wyrokiem z [...], sygn. akt [...], Sąd Okręgowy Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. oddalił odwołanie zobowiązanej od ww. decyzji ZUS (k. 8 akt adm.).
Następnie wyrokiem z [...] na skutek wniesionej apelacji od wyroku Sądu Okręgowego w S., Sąd Apelacyjny we W. [...] oddalił apelację (k. 9 akt adm.). Z powyższych faktów prawidłowo organy wywiodły, że zaległość za okres od 06/2017 r. do 07/2018 r. jest wymagalna. Na podstawie ww. decyzji zostały wystawione 16 marca 2020 r tytuły wykonawcze nr [...],[...],[...],[...] (k. 10-20 akt adm.),
W świetle wyżej przedstawionego stanu faktycznego DIAS prawidłowo stwierdził, że zarzut nieistnienia obowiązku, zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt. 1 u.p.e.a., został podniesiony w odrębnym postępowaniu odwoławczym o czym stanowi ww. wyrok Sądu Apelacyjnego we W. [...] z [...], sygn. akt [...]. W konsekwencji, celem uniknięcia dwutorowości badania tych samych przesłanek w odrębnych postępowaniach, organ II instancji słusznie stwierdził niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu w części dotyczącej nieistnienia obowiązku egzekwowanego. Uczynił to, prawidłowo powołując się na treść art. 34 §1a u.p.e.a., w myśl którego jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu."
Zdaniem Sądu w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym prawidłowo ustalono jako osobę zobowiązana skarżącą. Przypomnienia wymaga, że decyzja z [...] ([...]) Zakładu Ubezpieczeń Społecznych określająca wysokość zadłużenia skarżącej, prawidłowo podaje imię, nazwisko skarżącej oraz jej NIP, REGON i PESEL, te same dane zostały właściwie umieszczone w tytułach wykonawczych, które zostały wystawione na podstawie ww. decyzji.
Organy egzekucyjne odnosząc się do zarzutu skarżącej braku uprzedniego doręczenia upomnienia konsekwentnie i prawidłowo wyjaśniły skarżącej, że zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Prawidło wskazały jako przepisy szczególne, regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 131), w których zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia Egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu.
W rozpoznawanej sprawie wysokość należności została ustalona na podstawie decyzji ZUS z [...] wydanej w oparciu o art. 83 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Opierając się na aktach administracyjnych podkreślić należy, że decyzja ta została odebrana przez pełnoletniego domownika 10 grudnia 2018 r. Natomiast w sytuacji wydania i doręczenia decyzji określającej wysokość należności, dla wszczęcia egzekucji nie jest wymagane przesłanie upomnienia. Sąd stwierdza ponadto, że o treści § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 ZUS poinformował skarżącą w ostatnim akapicie uzasadnienia decyzji (k. 4 akt adm.).
Sąd zgadza się również ze stanowiskiem Dyrektora IAS, że zarzut braku pełnego podpisu osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela oraz stwierdzenia, że tytuły wykonawcze zawierają złą podstawę prawną tym samym nie spełniają wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 7 i 3 u.p.e.a. nie mógł znaleźć akceptacji organów egzekucyjnych. W ocenie Sądu właściwie organ II instancji stwierdził, że tytuły wykonawcze został wypełniony prawidłowo, zawierały wszystkie konieczne elementy oraz dane dotyczące osoby zobowiązanego, dochodzonego obowiązku, oznaczenia wierzyciela i organu egzekucyjnego.
Sąd stwierdził, że w tytułach wykonawczych wskazane jest imię, nazwisko, stanowisko służbowe wraz z podpisem osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela, natomiast parafka zamiast pełnego podpisu nie stanowi podstawy do stwierdzenia, że tytuł nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 7 wobec ujawnionego pełnego imienia i nazwiska na pieczątkach stanowiących tło popisu własnoręcznego. Wskazać również należy, że decyzja stanowiąca podstawę wystawionych tytułów wykonawczych została w nich prawidłowo określona. Nie stanowi również podstawy nieważności tytułów wykonawczych zaznaczenia właściwych kwadratów znakami nie będącymi "X". Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącą kwestii prawidłowego podpisana wyroków: Sądu Okręgowego w S. z dnia [...], sygn. akt [...] oraz Sądu Apelacyjnego we W. z dnia [...], sygn. akt [...] Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podkreśla, że organy egzekucyjne prowadzące egzekucję długu skarżącej nie są władne do weryfikacji tych orzeczeń.
Sąd wskazuje jednak, że skarżąca dysponuje odpisami wskazanych wyroków, natomiast podpisy Sędziów orzekających znajdują się na oryginałach tych rozstrzygnięć. Podobnie należy potraktować błędy w oznaczeniu organu w postanowieniu DIAS (zapis "sDyrektor Izby Administracji Skarbowej we W.) oraz uwagę skarżącej odnośnie określenia znaku sprawy w postanowieniu Dyrektora ZUS. Zastrzeżenia te nie mają żadnego wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia zapadłego w tej sprawie. Dłużniczka pomimo tak sformułowanych postanowień prawidłowo wywiodła skargę do Sądu Administracyjnego i z jej treści wynika, że dokładnie wiedziała w jakiej sprawie postanowienia zostały wydane.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ, Sąd po raz kolejny stwierdza, że postępowanie prowadzone jest w sposób prawidłowy. Ustosunkowując się do wskazanego zarzutu DIAS słusznie wskazał art. 19 § 4 u.p.e.a. zgodnie, z którym "Dyrektor oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyznaczony przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania egzekucji z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego, z renty socjalnej, z wierzytelności pieniężnych oraz z rachunków bankowych, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i należności pochodnych od składek oraz nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczenia społecznego lub innych świadczeń wypłacanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, które nie mogą być potrącane z bieżących świadczeń." Ponadto przypomnieć należy pkt. 37 rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 2 września 2016 r. w sprawie siedzib i właściwości rzeczowej i miejscowej dyrektorów oddziałów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyznaczonych do działania jako organy egzekucyjne (Dz. U z 2016 r. poz. 1411), który określa właściwość miejscową dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W., wskazuje że status gminy o nazwie S. (miejscowości, w której mieszka skarżąca), jest przyporządkowana miejscowo do właściwości Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W..
Podobnie podniesiony przez skarżącą zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia został prawidłowo oceniony przez organy egzekucyjne. DIAS prawidłowo przyjął, że tytuły wykonawcze zostały wystawione na podstawie decyzji z [...] nr [...], która określa wysokość zadłużenia na ubezpieczenia zdrowotne za okres od 06/2017 r do 07/2018 r.
Kolejny zarzut podniesiony przez skarżącą dotyczący braku dopuszczalności egzekucji administracyjnej, wobec stanowiska zobowiązanej, że postepowanie powinno być prowadzone na podstawie przepisów postępowania cywilnego, zdaniem Sądu również nie zasługuje na uwzględnienie. Prawidłowo, na podstawie właściwie ustalonego stanu faktycznego organy stwierdziły, że w przedmiotowej sprawie zobowiązania wynikają z nieopłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne. Zgodnie z treścią art. 2 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należności pieniężne, inne niż wymienione w pkt 1 i 2, jeżeli pozostają we właściwości rzeczowej organów administracji publicznej, podlegają egzekucji administracyjnej. Należności z tytułu składek należą do tej grupy, dlatego egzekucja administracyjna jest jak najbardziej zasadna.
Odnosząc się do zarzutów skargi przypomnieć należy, że kwestionowanie merytorycznej zasadności ostatecznej decyzji administracyjnej na etapie postępowania egzekucyjnego nie może odnieść skutku. Jak wskazuje art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Jeżeli zatem decyzja stała się ostateczna, jej wykonanie nie zostało wstrzymane, to obowiązkiem organu egzekucyjnego było wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego.
W tym stanie rzeczy Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących niezweryfikowania przez organ dopuszczalności egzekucji ze względu na nieistnienie obowiązku. Nie budzi wątpliwości Sądu, że skoro podstawę do wystawienia tytułów wykonawczych i w konsekwencji do przystąpienia z urzędu do egzekucji administracyjnej stanowiła decyzja administracyjna, w której ustalono wobec skarżącej jako płatnika składek, wysokość należności z tytułu składek to egzekucja tego obowiązku znajduje pełne oparcie w obowiązujących przepisach. Oczywistym jest, że użycie określenia orzeczenie w stosunku do decyzji administracyjnej jest w pełni poprawne.
Natomiast kwestia ewentualnego brak nadawcy skarżonego postanowienia stwierdzona przez zobowiązaną przy odbiorze w Urzędzie pocztowym w S. na tablecie listu poleconego z zawartością tego postanowienia, nie ma żadnego znaczenia dla wyniku toczącego się postepowania, bowiem dłużniczka prawidłowo skorzystała, ze środków odwoławczych jej przysługujących w tym postępowaniu.
Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku dowodowego strony. W myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie." W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził konieczności uzupełnienia akt administracyjnych, gdyż nie było to zdaniem Sądu to niezbędne do wyjaśnienia sprawy.
W tej sprawie nie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Z uwagi na powyższe Sąd stwierdza, że podniesione w skardze zarzuty są nieuzasadnione.
Stwierdzić należy, że kontrolowane postanowienia nie naruszają prawa w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Organy prawidłowo dokonały analizy podnoszonych przez skarżącą okoliczności, a postępowanie przeprowadziły zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami u.p.e.a. i k.p.a., analizując okoliczności, na które powoływała się skarżąca oraz te, które powinny rozważyć z urzędu.
W sprawie nie stwierdzono takiego naruszenia przepisów, które powodowałoby konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia, w związku z czym skargę oddalono na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.