Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 10 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Wr 54/20

Uzasadnienie

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n.

Pełniący funkcję Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa D. 2014-2020, Zarząd Województwa D. (dalej: ZWD) podjął - 15 stycznia 2020 r. - uchwałę w sprawie nieuwzględnienia protestu "A" z/s w W. (dalej: Stowarzyszenie, wnioskodawca, strona, skarżąca) od negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu p/n "[...]".

Z akt sprawy wynika, że - pismem z [...] listopada 2019 r. - Instytucja Organizująca Konkurs (dalej: IOK) poinformowała wnioskodawcę, iż jego wniosek otrzymał negatywną ocenę Komisji Oceny Projektów (dalej: KOP), z powodu nieuzyskania minimum 60 punktów ogółem (uzyskania 57 punktów) oraz minimum 60% punktów w poszczególnych grupach kryteriów merytorycznych (nr 5 /kryterium trafności/ i nr 6 /kryterium racjonalności harmonogramu/, nr 7 /kryterium adekwatności sposobu zarządzania/ i nr 8 /kryterium potencjału/, nr 9 /kryterium doświadczenia/, nr 10 /kryterium budżetu projektu/). W konsekwencji, projekt nie spełnił również kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 11 (kryterium spełnienia minimalnych wymagań).

W odpowiedzi, wnioskodawca złożył protest w zakresie oceny w/w kryteriów.

Po przeanalizowaniu zapisów dokumentacji konkursowej (projektowej) i mając na uwadze przedstawioną w proteście argumentację, ZWD nie uwzględnił protestu.

Odnosząc się do kryterium nr 5 (kryterium trafności), ZWD zauważył, że na 14 możliwych do zdobycia punktów wnioskodawca otrzymał 7 od I oceniającego i 5 od

II oceniającego (łącznie - przy zastosowaniu średniej arytmetycznej - otrzymał 6 punktów). Po analizie uzasadnienia ocen i zarzutów protestu stwierdził, że punktacja powinna zostać podwyższona o 2 punkty względem przyznanej przez I oceniającego i o 6 punktów w stosunku do przyznanej przez II oceniającego. W wyniku procedury odwoławczej, przy uwzględnieniu średniej arytmetycznej, w ramach tego kryterium, punktacja wzrosła o 4 punkty i wyniosła 10 punktów.

W kwestii kryterium nr 6 (kryterium racjonalności harmonogramu), ZWD podał, że na 6 możliwych do zdobycia punktów wnioskodawca otrzymał 6 od I oceniającego i 5 od II oceniającego (łącznie - przy zastosowaniu średniej arytmetycznej - otrzymał 5,5 punktu). Zważył, że brak jest możliwości merytorycznego ustosunkowania się do ocen tego kryterium, z uwagi na brak uzasadnienia kwestionowanego w proteście kryterium. W konsekwencji, oceny obu oceniających zostały przez ZWD utrzymane.

Co do kryterium nr 7 (kryterium adekwatności sposobu zarządzania), ZWD zaznaczył, że na 5 możliwych do zdobycia punktów wnioskodawca otrzymał 5 od

I oceniającego i 3 od II oceniającego (łącznie - przy zastosowaniu średniej arytmetycznej - otrzymał 4 punkty). Stwierdził, że ocena tego kryterium została przeprowadzona przez II oceniającego w sposób prawidłowy.

Odnośnie kryterium nr 8 (kryterium potencjału), ZWD informował, że na 10 możliwych do zdobycia punktów wnioskodawca otrzymał 3 od I oceniającego i 5 od II oceniającego (łącznie - przy zastosowaniu średniej arytmetycznej - otrzymał 4 punkty). Ocenił, że punktacja powinna zostać podwyższona o 2 punkty względem punktacji przyznanej przez I oceniającego. Przy uwzględnieniu średniej arytmetycznej, w ramach tego kryterium, ZWD podwyższył punktację o 1 punkt, czyli do 5 punktów.

W zakresie kryterium nr 9 (kryterium doświadczenia), ZWD dostrzegł, że na 15 możliwych do zdobycia punktów wnioskodawca otrzymał 8 od I oceniającego i 6 od II oceniającego (łącznie - przy zastosowaniu średniej arytmetycznej - uzyskał 7 punktów). Uznał, że punktację należało podwyższyć o 2 punkty względem punktacji przyznanej przez I oceniającego i 4 punkty względem punktacji przyznanej przez II oceniającego. Uwzględniając średnią arytmetyczną, punktacja wzrosła o 3 punkty do 10 punktów.

Co się zaś tyczy kryterium merytorycznego nr 10 (kryterium budżetu projektu), ZWD zważył, że na 20 możliwych do zdobycia punktów wnioskodawca otrzymał 8 od

I oceniającego i 6 od II oceniającego (łącznie - przy zastosowaniu średniej arytmetycznej - uzyskał 7 punktów). Zdaniem ZWD, punktację trzeba podwyższyć o 1 punkt względem punktacji przyznanej przez I oceniającego a całą punktację - stosując średnią arytmetyczną - o 0,5 punktu do 7,5 punktu.

ZWD przesądził, że wniosek o dofinansowanie projektu - wskutek oceny obu oceniających - nie uzyskał minimum 60% w poszczególnych grupach kryteriów merytorycznych, tj. kryterium 5-6, 7-8, 9 i 10, w związku z czym nie spełnił również kryterium minimalnych wymagań. Podkreślił, że - w wyniku procedury odwoławczej - punktacja w grupach kryteriów 5-6, 7-8, 9 i 10 uległa zmianie (została zwiększona). Dodał, że projekt nie spełnił jednak wymogu minimum 60% punktów w kryterium merytorycznym nr 10. Przedstawił szczegółowe uzasadnienie odnośnie każdego z w/w kryteriów (przytoczył stanowiska I i II oceniającego, zarzuty protestu oraz zaprezentował własne stanowisko).

W odniesieniu do zarzutów protestu traktujących o: wskazywaniu w ocenach uchybień wniosku, które nie miały miejsca i tym samym potwierdzeniu nieprawdy, jednostronności ocen i braku logicznej analizy całości zapisów wniosku, niebraniu pod uwagę przy ocenie poszczególnych kryteriów informacji zawartych w całym wniosku, nieadekwatnym do ewentualnych uchybień obniżeniu punktacji, co oznacza brak obiektywizmu i forsowanie przez oceniających własnego obrazu rzeczywistości, ZWD dowodził, że - wbrew opinii wyrażonej w proteście - poszczególne, nieuwzględnione na etapie procedury odwoławczej, błędy uzasadniały obniżenie punktacji w ramach poszczególnych kryteriów. Zaznaczył, że oceniający dysponują przedziałem punktowym za spełnienie każdego z kryteriów w sposób niezależny, szacując wagę dostrzeżonego uchybienia, indywidualnie decydując o obniżeniu punktacji. Podkreślił, że - w związku z konkursowym charakterem postępowania o przyznanie dofinansowania - to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek rzetelnego i wyczerpującego sporządzenia wniosku, w którym wykaże on w sposób niepozostawiający wątpliwości, że zgłoszony projekt spełnia poszczególne kryteria wyboru.

Motywował, że w sytuacji, gdy wnioskodawca nie dopełni ciążącego na nim obowiązku prawidłowego sporządzenia wniosku, czy to przez niewiedzę, czy też brak należytej staranności, nie może przerzucać odpowiedzialności za swoje zaniechania na organ i wymagać od niego interpretacji wniosku zgodnie z jego zamiarem, którego nie wyraził on wprost w złożonym formularzu wniosku.

Odpowiadając na zarzut niewychwycenia na etapie oceny formalnej oczywistych omyłek, poczynionych przez wnioskodawcę przy wypełnianiu wniosku o dofinansowanie i nie skierowania wniosku do jednokrotnego uzupełnienia, ZWD wyjaśnił, że powołane w proteście błędy nie stanowiły oczywistej omyłki, która jest uzupełniana na etapie weryfikacji wymogów formalnych lecz miały charakter merytoryczny. Dowodził, że wnioskodawca nie może oczekiwać, że IOK - w ramach przeprowadzonej oceny projektu - uruchomi procedurę wezwania do poprawienia wniosku o dofinansowanie celem wyjaśnienia rozbieżności zapisów dotyczących poszczególnych kryteriów oceny. Zaakcentował, że kryteria wyboru projektów i ich znaczenie są częścią Regulaminu konkursu, który jest udostępniany potencjalnym beneficjentom oraz że aplikujący o dofinansowanie powinni dokładnie zapoznać się z zasadami naboru projektów do dofinansowania i - znając te zasady - dążyć do takiego sformułowania wniosku, aby nie było wątpliwości co do wypełnienia przez niego odpowiednich kryteriów.

Zaznaczył, że procedura konkursowa (w tym ocena wniosku o dofinansowanie) charakteryzuje się daleko posuniętym formalizmem, z czym każdy przystępujący do konkursu musi się liczyć i ten formalizm zaakceptować.

Podsumowując ocenę wniosku o dofinansowanie dokonaną przez I oceniającego i II oceniającego, po analizie uzasadnień tych ocen oraz zarzutów postawionych w proteście, ZWD stwierdził, że - w wyniku procedury odwoławczej - w ramach kryterium merytorycznego nr 5 punktacja wzrosła o 4 punkty, nr 6 nie uległa zmianie, nr 7 nie uległa zmianie, nr 8 wzrosła o 1 punkt, nr 9 wzrosła o 3 punkty a nr 10 wzrosła o 0,5 punktu. Biorąc pod uwagę powyższe uznał, że wniosek o dofinansowanie projektu - w wyniku procedury odwoławczej - nie uzyskał minimum 60% punktów w grupie kryteriów merytorycznych, tj. za kryterium nr 10, a tym samym nie spełnił kryterium obligatoryjnego, tj. kryterium spełnienia minimalnych wymagań i tym samym protest nie został uwzględniony.

W skardze, skarżąc uchwałę ZWD, wnioskodawca zarzucił, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo (mający istotny wpływ na wynik oceny), tj.: z naruszeniem przepisu art. 37 ust. 1 ustawy (nakazującym dokonywanie wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny) oraz z naruszeniem postanowień dokumentacji konkursowej, w zakresie, w jakim:

1. I. zasady przyznawania konkretnej liczby punktów, w ramach każdego z kryteriów merytorycznych podlegających ocenie, pozostawały dowolne i arbitralne, szczególnie w zakresie, w jakim:
2. a. nieznany - a przy tym niejasny i niezrozumiały - pozostaje algorytm przyznawania konkretnej liczby punktów przez oceniających (członków KOP) w ramach przewidzianej dokumentacją konkursową skali (określającej tylko minimalną i maksymalną punktację), a treść uzasadnienia kart oceny merytorycznej nie wykazuje bezpośredniego (żadnego) związku z przyznaną finalnie punktacją (nie wskazuje się w nich na wagę naruszeń ani na przyczyny, z powodu których punktację obniża się o taką właśnie, a nie inną liczbę punktów; podobnie - nie wskazuje się, czy każde ze stwierdzonych naruszeń pociąga za sobą obniżenie punktacji o tę samą, a jeśli tak - jaką - liczbę punktów; wreszcie
3. - niezależnie od tego, że to skala zarzutu, a nie ich ilość winna mieć znaczenie decydujące - nawet liczba wyartykułowanych przez oceniających uwag nie wykazuje żadnego związku z liczbą odjętych ostatecznie punktów);
4. b. nieznany, a przy tym niejasny i niezrozumiały, pozostaje sposób dokonywania korekty punktacji przez ZWD, który rozpoznał protest;
5. II. przyczyny obniżenia punktacji w kryteriach oceny merytorycznej nr 5, 8, 9 i 10 pozostawały przedwczesne, niewspółmierne do wagi stwierdzanych uchybień, niezgodne z treścią wniosku o dofinansowanie, nieznane dokumentacji konkursowej lub oczywiście z nią sprzeczne (co skarżąca uzasadniła szczegółowo w wywodach skargi - oddzielnie w przypadku każdego z kryterium oceny), czyniąc dokonaną ocenę nieprzejrzystą i nierzetelną oraz rodząc istotne wątpliwości co do bezstronności dokonanej oceny projektu (odmowy wyboru do dofinansowania). Mając na uwadze powyższe - na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 ustawy - wnioskodawca zawnioskował o stwierdzenie przez Sąd, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ZWD. Wniósł także o zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu przedstawił bardzo szeroką argumentację swojego stanowiska w sprawie. W odpowiedzi na skargę, ZWD wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż ocena projektu została przeprowadzona w sposób zgodny z prawem zaś argumentacja skargi sprowadza się zasadniczo do polemiki z wynikami oceny projektu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W sprawie, kognicja Sądu wynika wprost z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 1431 ze zm. - dalej: ustawa wdrożeniowa, u.z.r.p.) w zw. z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

1. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.).

W przepisach u.z.r.p. przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd załatwiając skargę (art. 61 ust. 8 u.z.r.p.). Natomiast w zakresie nieuregulowanym w u.z.r.p., w postępowaniu sądowoadministracyjnym, odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy p.p.s.a. (określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem jednak art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 64 u.z.r.p.). Przywołane postanowienia godzi się uzupełnić przypomnieniem, że - w myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Do kryterium legalności nawiązał zresztą ustawodawca również w art. 61 ust. 8 pkt 1 u.z.r.p., gdyż w przepisie tym nakazał sądom uwzględnienie skargi w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą (lub pośredniczącą). A contrario, jeśli ocenę przeprowadzono zgodnie z prawem, skarga podlega oddaleniu, stosownie do art. 61 ust. 8 pkt 2 u.z.r.p.

Dokonując kontroli w tak zakreślonych granicach, Sąd stwierdził, że ocenę merytoryczną przedstawionego przez skarżącą wniosku (projektu) przeprowadzono w sposób naruszający prawo.

Istotę sporu stanowi, czy złożony przez stronę wniosek o dofinansowanie realizacji projektu p/n "[...]" został prawidłowo oceniony w zakresie kryteriów merytorycznych: nr 5 (kryterium trafności), nr 6 (kryterium racjonalności harmonogramu), nr 7 (kryterium adekwatności sposobu zarządzania), nr 8 (kryterium potencjału), nr 9 (kryterium doświadczenia) i nr 10 (kryterium budżetu projektu) a w konsekwencji kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 11 (kryterium spełnienia minimalnych wymagań). Wpływ na ostateczny wynik sprawy ma przy tym ocena kryterium nr 10 (kryterium budżetu projektu) gdyż wniosek o dofinansowanie projektu - w wyniku procedury odwoławczej - nie uzyskał minimum 60% punktów w grupie kryteriów merytorycznych jedynie odnośnie tego kryterium, co w konsekwencji rzutowało na nie spełnienie kryterium obligatoryjnego p/n kryterium spełnienia minimalnych wymagań.

Podkreślić w tym miejscu trzeba, że to na wnioskodawcy - ubiegającym się o dofinansowanie w ramach danego konkursu - spoczywa obowiązek rzetelnego i wyczerpującego przygotowania wniosku. Wnioskodawca - przystępując do konkursu -winien znać także jego zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i w dalszych swych działaniach w postępowaniu konkursowym, chcąc uzyskać pomoc, musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Obowiązek starannego przygotowania dokumentacji aplikacyjnej, zgodnie z wymogami konkursu, ciąży zawsze na wnioskodawcy. Braki w złożonej dokumentacji, czy jej niespójność, skutkujące zakwestionowaniem spełnienia przez wniosek różnych kryteriów dopuszczających, winny zostać ocenione negatywnie. Szczególnego zaakcentowania wymaga fakt, że - przygotowując wniosek o dofinansowanie - dokumentację konkursową należy czytać kompleksowo, stosując się zarówno do przepisów powszechnie obowiązujących (krajowych i unijnych), zapisów Regulaminu konkursu, jego załączników, jak i Instrukcji wypełniania wniosku.

Procedura konkursowa (w tym ocena wniosków o dofinansowanie) charakteryzuje się daleko posuniętym formalizmem, z czym każdy przystępujący do konkursu musi się liczyć i ten formalizm zaakceptować (uczynić mu zadość). Na instytucji organizującej konkurs spoczywa natomiast obowiązek takiego przygotowania postępowania konkursowego (odpowiedniego przyjęcia założeń i zasad konkursu), aby przystępujący do konkursu byli w stanie sprostać tej sformalizowanej procedurze.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 u.z.r.p.: "Właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania". Stosownie do treści ust. 2: "Projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów".

Zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze, podkreśla się, że w trakcie postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania dotacji ze środków unijnych należy zagwarantować przestrzeganie szeregu zasad. W tym celu, w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, został ustanowiony katalog zasad obwiązujących w trakcie procedur wyboru projektów. Naruszenie którejkolwiek z nich może skutkować uznaniem oceny projektu za niezgodną z prawem. Przy czym, wbrew dosłownemu brzmieniu przepisu art. 37 ust. 1 ustawy, katalog zasad w nim określony nie ma charakteru zamkniętego (tak: NSA w wyroku z 26 września 2017 r., II GSK 2748/17, dostępny: CBOSA). "Zasady, które muszą być przestrzegane w trakcie postępowań w przedmiocie wyboru projektów, wynikają również bezpośrednio z przepisów prawa unijnego lub można je wyinterpretować z tych przepisów przy zastosowaniu reguł wykładni. Do takich zasad trzeba zaliczyć zasadę proporcjonalności, efektywności, należytego zarządzania finansami, uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa, czy równego traktowania.

Mają one chronić wnioskodawców i beneficjentów pomocy z funduszy unijnych przed arbitralnymi decyzjami organów administracji publicznej (...). Unijne zasady ogólne stanowią odzwierciedlenie pewnych podstawowych i wspólnych wartości, uznanych za fundamentalne dla prawidłowego funkcjonowania systemu prawa UE. Zasady te pozwoliły stworzyć reguły w dziedzinach nieuregulowanych kompleksowo w Traktatach oraz prawie pochodnym. Jedną z takich dziedzin stanowi polityka spójności, która z uwagi na szeroki zakres oddziaływania musi korzystać z dorobku prawnego wypracowanego w ramach stosowania ogólnych zasad prawa" (tak: Poździk R.: Komentarz do art. 37 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 /.../, LEX i wskazana tam literatura przedmiotu). Nie może również budzić wątpliwości, że - w trakcie procedur konkursowych i pozakonkursowych - należy przestrzegać zasad wynikających z przepisów Konstytucji lub zrekonstruowanych w drodze wykładni systemowej ustawy zasadniczej.

Akcentuje się, że zasady konstytucyjne muszą być przestrzegane przez organy publiczne zaangażowane w ocenę i wybór projektów, nawet, jeżeli nie są one wyrażone wprost w przepisach ustawy wdrożeniowej. Jedną z podstawowych zasad, o których mowa jest w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, jest zasada przejrzystości. "Właściwa instytucja zobowiązana jest do przeprowadzenia wyboru projektów w sposób przejrzysty. Zgodnie z art. 125 ust. 1 rozporządzenia finansowego, w odniesieniu do dotacji unijnych powinno się stworzyć odpowiednie ramy prawne ich przyznawania z poszanowaniem zasady przejrzystości. W orzecznictwie sądów unijnych podkreślono fundamentalne znaczenie tej zasady (zob.: wyrok Sądu z 15 kwietnia 2011 r. w sprawie T-297/05 IPK International - World Tourism Marketing Consultants GmbH, Zb. Orz. 2011, s. II-01859) (...). Brak przejrzystości regulacji konkursowych i ich zbytnie skomplikowanie stanowi jeden z najczęstszych zarzutów podnoszonych przez wnioskodawców, których projekty uzyskały negatywną ocenę.

Zarzut naruszenia przez właściwą instytucję zasady przejrzystości musi znajdować oparcie w określonym, wadliwym działaniu tej instytucji" (por.: wyrok NSA z 25 listopada 2010 r., II GSK 1272/10, dostępny: CBOSA). "Organy administracji publicznej, działając w zgodzie z zasadą przejrzystości, muszą ustanowić jednoznaczne warunki i zasady postępowania w przedmiocie wyboru projektów. Uczestnik tego postępowania nie może ponosić konsekwencji prawnych nieprecyzyjnych regulacji. W szczególności kryteria wyboru projektów powinny być precyzyjne, a przewodnik po tych kryteriach zawierać wszystkie niezbędne informacje potrzebne do ich prawidłowego zrozumienia przez wnioskodawców (zob.: wyrok NSA z 29 czerwca 2011 r., II GSK 1175/11, dostępny: j/w). Umieszczenie zatem w treści dokumentacji konkursowej (regulamin, kryteria wyboru itd.) niejednoznacznych postanowień stanowić będzie naruszenie zasady przejrzystości.

Jednoznacznym postanowieniem jest takie, które jest wyraźne, ma jedno znaczenie, dopuszczające jedną tylko możliwą interpretację. W związku z tym poszczególne postanowienia regulacji konkursowych lub pozakonkursowych powinny być sformułowane prostym i zrozumiałym językiem. Nie stanowi takiego języka posłużenie się techniką charakterystyczną dla aktów prawnych i używanie skomplikowanych sformułowań prawniczych. Niestety, powszechną praktyką jest używanie takich technik do tworzenia treści regulaminów przeprowadzania konkursów, które tworzą trudności interpretacyjne. W ramach zasady przejrzystości chodzi zatem o ogólny obowiązek transparentności (nakaz jasności i zrozumiałości). Chodzi o zrozumiałość i jasność zarówno w "fizykalnym" wymiarze (czytelność), jak i w wymiarze intelektualnym, ocenianym z punktu widzenia wnioskodawców. Zgodnie z omawianą zasadą, warunki przyznania dofinansowania winny być jasne i czytelne dla przeciętnego wnioskodawcy.

W tym celu, pojęcia użyte w poszczególnych regulacjach, stanowiących podstawę postępowania w przedmiocie wyboru projektów, powinny być zdefiniowane, gdy ich znaczenie nie jest jednoznaczne. Wywołana nieprecyzyjnymi określeniami lub wytycznymi niepewność wnioskodawców co do rozumienia istotnego dla oceny projektu pojęcia w dokumentacji konkursowej i związane z nią ryzyko niewłaściwego wypełnienia wniosku, nie mogą negatywnie wpływać na ocenę projektów wnioskodawców. (...). Wątpliwości wnioskodawców co do rozumienia tego pojęcia, stwarzają dla nich stan niepewności pozostający w sprzeczności z zasadą przejrzystości.

Ponadto użycie słów, które są wieloznaczne lub nieostre, daje zbyt dużą przestrzeń na subiektywną interpretację organu" (tamże i wskazane w tekście komentarza wyroki sądów administracyjnych - np. wyrok NSA z 28 października 2010 r., II GSK 1178/10, dostępny j/w). Poza tym, jak akcentuje się w doktrynie i judykaturze, z naruszeniem zasady przejrzystości mamy do czynienia, gdy nie będzie czytelny sposób przyznawania punktów (wagi punktowe) oraz sposób ustalenia pozycji na liście rankingowej. Nadto, należy uznać za uzasadniony zarzut naruszenia tej zasady, w sytuacji, gdy ocena w oparciu o dwa różne kryteria prowadzi do przeciwnych ocen tego samego aspektu projektu. Zasadne jest także twierdzenie, że wnioskodawca - działający w dobrej wierze i dokonujący językowej wykładni przepisów (zapisów) aktów prawnych wydanych przez IOK - nie może z tego tytułu ponosić negatywnych konsekwencji zastosowania się do nich.

W sprawie, sporna ocena spełnienia kryteriów wyboru projektów polegała na przyznaniu określonej liczby punktów w ramach dopuszczalnych limitów wyznaczonych ich minimalną i maksymalną liczbą, określoną w załączniku do Regulaminu konkursu, które można uzyskać za spełnienie danego kryterium.

Trafnie dowodzi ZWD w odpowiedzi na skargę, że ocena taka jest oceną indywidualną i niezależną osoby jej dokonującej. Sama dokumentacja konkursowa nie narzuca przy tym oceniającym obowiązku przyjęcia jednej metodologii (algorytmu) przyznawania punktów. Powyższe jest w pełni uzasadnione, biorąc pod uwagę samą złożoność projektów, ich indywidualizację i różnorodność a także ze względu na szeroki zakres zagadnień poruszanych w poszczególnych kryteriach. Bardzo trudne (wręcz niemożliwe) jest ustalenie jednej uniwersalnej metody gradacji stwierdzonych uchybień. Oznacza to, że oceniający mogą uznać, że pewne aspekty w ramach konkretnego kryterium są bardziej lub mniej istotne, gdzie liczba elementów uznanych za spełnione wcale nie musi znaleźć odzwierciedlenia w ilości przyznanych punktów (zgodnie z opisem kart oceny, uzasadnienie należy wskazać w przypadku przyznania liczby punktów mniejszej niż maksymalna, co w omawianym przypadku miało miejsce).

Również nie bez przyczyny - lecz właśnie celem wyeliminowania arbitralności ocen (zarzucanej przez skarżącą) - oceny co do spełnienia kryteriów wyboru nie dokonuje jeden ekspert. Rzeczą ekspertów jest ocena wagi ewentualnych niedociągnięć wniosku a w konsekwencji zasadność przyznania/odjęcia określonej liczby punktów, ze wskazaniem motywów swojej decyzji. Sam fakt, że eksperci mogą nie być jednomyślni i może powstać pewna rozbieżność w dokonanych przez nich ocenach nie znaczy, że to właśnie ta mniej korzystna ocena eksperta jest wadliwa.

Z istoty dokonywania oceny przez dwóch ekspertów wynika możliwość wypowiadania różnych sądów, co skutkuje przyjęciem średniej punktacji z obu ocen. Merytoryczna weryfikacja projektu - według kryteriów wartościujących - opiera się bowiem na swobodnej, subiektywnej ocenie, zbliżonej w swej istocie do uznania administracyjnego. Oceny ekspertów mogą potwierdzać spełnianie w większym lub mniejszym zakresie każdego z poszczególnych elementów oceny a tym samym powodować, że punktacja będzie mogła zawierać - przy wyliczeniu średniej arytmetycznej - różne wartości.

Kwestionowane w sprawie kryteria nie były kryteriami 0-1. Skoro zatem ogólna punktacja określona była w konkretnych granicach punktowych, to punkty te mogły zostać przyznane również w innej wartości, tj. nie tylko minimalnej, czy maksymalnej (ograniczonej jednak przyjętą skalą punktową), uwarunkowanej skalą stwierdzonych uchybień (jeżeli zostały stwierdzone), ze wskazaniem okoliczności przemawiających za obniżeniem, jak i podwyższeniem punktacji w poszczególnych kryteriach oceny. Oceny ekspertów nie mogą być ocenami dowolnymi, w kontekście zarówno definicji poszczególnych kryteriów, jak i zapisów wniosku o dofinasowanie.

Rozpatrując skargę w granicach kognicji przyznanej przez ustawę wdrożeniową, Sąd nie ocenia, czy przyznana wnioskodawcy przez oceniających (KOP) ilość punktów w ramach poszczególnych kryteriów oceny wniosku o dofinansowanie projektu jest odpowiednia, czy też nie, lecz to, czy ocena taka jest przejrzysta, rzetelna i bezstronna. Istotne jest przy tym, czy ocena ta została przeprowadzona w sposób naruszający prawo a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, czy też taka sytuacja nie wystąpiła w danej procedurze. Przeprowadzana w tym zakresie kontrola Sądu powinna zmierzać do oceny, czy argumentacja oceniającego nie jest dowolna, czy mieści się w granicach danej sprawy, czy nie jest oderwana od kryteriów wynikających z Regulaminu, czy wskazuje okoliczności przemawiające za obniżeniem, jak i podwyższeniem punktacji w poszczególnych kryteriach oceny.

Przenosząc te wszystkie rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że sposób oceny wniosku skarżącej wskazuje na naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Sąd doszedł do przekonania, że ocena ta potwierdza naruszenie przez IOK przywołanych wyżej zasad (m.in. zasady rzetelności, zasady przejrzystości, zasady proporcjonalności), czego nie dostrzegł ZWD, który w zdecydowanej większości podzielił tę ocenę, wydając zaskarżoną uchwałę o nieuznaniu protestu.

Zdaniem Sądu, w sprawie miała miejsce dowolność przy dokonywaniu oceny, zarówno w kontekście ustalonych kryteriów wyboru, dokumentacji konkursowej, jak i okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę we wniosku, przejawiająca się - m.in. - brakiem przejrzystości (czytelności) przyznawania punktów (wagi punktowej).

Według Sądu, wnioskodawca nie otrzymał klarownego przekazu, z jakich powodów jego wniosek o dofinansowanie nie został uwzględniony (został oceniony poniżej oczekiwań). Nieznane są bowiem zasady przyznawania konkretnej liczby punktów w ramach każdego z podlegających ocenie kryteriów merytorycznych, co trafnie zauważa skarżąca. Znana jest wyłącznie ich liczba minimalna (0 punktów), maksymalna (różna w zależności od kryterium) oraz sposób ich przyznawania na etapie oceny merytorycznej wniosku przez KOP (tj. wyciąganie średniej arytmetycznej z ocen przyznawanych równolegle przez dwóch oceniających członków tejże Komisji). Niewiadomy jest natomiast (nie wynika on z dokumentacji konkursowej, z kart oceny merytorycznej, z uzasadnienia rozstrzygnięcia ZWD) sposób przyznawania konkretnej liczby punktów przez oceniających w ramach w/w skali. Zgodzić trzeba się ze skarżącą, że uzasadnienie oceny nie pozostaje w związku z przyznaną finalnie punktacją, tj. nie wskazuje się w nim na wagę naruszeń, ani na przyczyny, z powodu których punktację obniża się o taką właśnie, a nie inną liczbę punktów.

Nie podaje się, czy każde ze stwierdzonych naruszeń pociąga za sobą obniżenie punktacji o tę samą, a jeśli tak - jaką - liczbę punktów. Wreszcie - niezależnie od tego, że to skala zarzutu, a nie ich ilość winna mieć znaczenie decydujące - nawet liczba wyartykułowanych przez oceniających uwag nie wykazuje żadnego związku z liczbą odjętych ostatecznie punktów. Słusznie podnosi skarżąca, że przeprowadzona ocena staje się arbitralną i nie weryfikowalną oceną dwóch członków KOP, dokonywaną według ich własnego uznania, co w procedurze konkursowej, w której liczba punktów decyduje o przyjęciu projektu do dofinansowania, nie powinno mieć miejsca.

Za skarżącą Sąd dostrzega, że takiego wyjaśnienia próżno szukać także w wywodach ZWD, posługującego się stwierdzeniami typu "liczba punktów odzwierciedla proporcję uwzględnienia zarzutu protestu w omawianym zakresie" (s. 17 uzasadnienia uchwały), które - jak twierdzi - są dla niej (podobnie dla Sądu) zupełnie niezrozumiałe, czemu trudno się dziwić.

Odnośnie kryterium nr 10 (kryterium budżetu projektu), Sąd zauważa, że zgodnie z dokumentacją konkursową, w ramach tego kryterium weryfikowane będzie, czy: budżet projektu został sporządzony w sposób prawidłowy; wysokość kosztów przypadających na jednego uczestnika projektu jest adekwatna do zakresu projektu oraz osiągniętych efektów, a zaplanowane wydatki są racjonalne; wszystkie wydatki są kwalifikowalne; zaplanowane w ramach projektu wydatki są zgodne z określonym minimalnym standardem usług oraz z katalogiem stawek, określonym dla danego konkursu (nie dotyczy naborów, dla których nie określono standardu usług oraz katalogu stawek)? W ramach tego kryterium weryfikacji podlega zgodność budżetu z wymogami zawartymi w wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków, Regulaminie konkursu oraz zapisami instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie.

Dodatkowo w ramach kryterium bada się prawidłowość stosowania kwot ryczałtowych i stawek jednostkowych oraz ich wysokość w przypadkach projektów spełniających warunki ich stosowania. Podkreślono przy tym jednoznacznie, że kryterium jest weryfikowane na podstawie zapisów wniosku o dofinansowanie w części Budżet projektu, Szczegółowy budżet projektu i Uzasadnienie wydatków. W przypadku zidentyfikowania na etapie oceny projektu wydatków niekwalifikowalnych, wniosek uznaje się za niespełniający minimalnych wymagań pozwalających otrzymać dofinansowanie. W zakresie kryterium IOK dopuszcza możliwość skierowania projektu do etapu negocjacji w celu poprawy/uzupełnienia kwestii wskazanych przez KOP. Kryterium ma charakter rozstrzygający o ostatecznej kolejności projektów na liście projektów wybranych do dofinansowania. Oznacza to, że w sytuacji, gdy więcej niż jeden projekt ma taką samą łączną liczbę punktów oraz taką samą liczbę punktów w zakresie kryterium zgodność projektu z celami szczegółowymi RPO WD 2014-2020 dofinansowanie otrzyma ten projekt, który otrzymał wyższą ocenę za to kryterium.

W Instrukcji wypełniania wniosków wskazano, że szczegółowy budżet projektu powinien bezpośrednio wynikać z opisanych wcześniej zadań i etapów i że ujmowane są w nim jedynie wydatki kwalifikowalne, w związku z czym "należy pamiętać" o jednej z podstawowych zasad kwalifikowalności, tj. racjonalności i efektywności (s. 59). Podkreślono także, że przy każdym wydatku ponoszonym w poszczególnych latach w ramach konkretnych zadań trzeba wprowadzić nazwę wydatku, kategorię danego kosztu (lista rozwijana), jednostkę miary i nazwę podmiotu, który będzie ponosił dany wydatek, a także wpisać liczbę jednostek oraz cenę jednostkową, a łączna kwota wyliczona zostanie automatycznie po wpisaniu powyższych danych (s. 60). Odnośnie nazwy wydatku wskazano (s. 62), cyt.: "Należy szczegółowo opisać jakiego rodzaju wydatek ma być ponoszony. (...) W przypadku kosztów personelu należy wskazać formę zaangażowania (...) i szacunkowy wymiar czasu pracy danej osoby (np. wymiar etatu/liczba godzin)", zaś co się tyczy uzasadnienia wysokości każdego z poszczególnych wydatków (podawanego w polu 7.11 wniosku o dofinansowanie) wskazano, cyt: (s. 74 i 75): "Należy uzasadnić wysokość każdego wydatku z osobna, który będzie rozliczany kwotą ryczałtową (jeśli dotyczy).

Uzasadnienie powinno dotyczyć nie tylko zasadności i niezbędności poniesienia danego wydatku, ale również sposobu ustalenia jego wartości (należy wyraźnie wskazać z czego wynika ostateczna wartość wydatku i na jakiej podstawie została potwierdzona jego racjonalność i efektywność). W przypadku rozliczania projektu na podstawie rzeczywiście poniesionych wydatków pole nieobowiązkowe. W takim przypadku należy wskazać uzasadnienie poniesienia jedynie tych wydatków, których cena jednostkowa przekracza obowiązujące ceny rynkowe oraz innych wydatków, jeżeli zdaniem Wnioskodawcy wymagają one dodatkowych wyjaśnień" (wszystkie podkreślenia Sądu).

Powyższe wywody, zamieszczone w treści skargi, dowodzą niewątpliwie, że: 1) wypełnienie pola 7.11 wniosku o dofinansowanie pozostawało obligatoryjne wyłącznie w przypadku wydatków rozliczanych kwotą ryczałtową;

1. 2) w przypadku wydatków rozliczanych kwotą ryczałtową, obligatoryjne uzasadnienie powinno dotyczyć nie tylko zasadności i niezbędności poniesienia danego wydatku, ale również sposobu ustalenia jego wartości (należy wyraźnie wskazać, z czego wynika ostateczna wartość wydatku i na jakiej podstawie została potwierdzona jego racjonalność i efektywność);
2. 3) w/w wymogi, dotyczące sposobu uzasadnienia wysokości każdego z wydatków, nie dotyczą projektów rozliczanych na podstawie wydatków rzeczywiście ponoszonych.

Zaakcentować w tym miejscu trzeba, co wielokrotnie podkreślała skarżąca, że żaden z wydatków przewidzianych w jej projekcie (zakwestionowanych w toku oceny) nie jest wydatkiem rozliczanym kwotą ryczałtową. Już tylko z tej przyczyny, kierowany do skarżącej zarzut nieprawidłowego uzasadnienia wydatków w poz. 7.11 wniosku (rozliczanych nie kwotą ryczałtową lecz na podstawie kwot rzeczywiście poniesionych) jest niezasadny i stanowi o nierzetelności oceny.

Odnosząc powyższe uwagi do poszczególnych - spornych - pozycji budżetu projektu skarżącej, Sąd stwierdza j/n.

W poz. 24 budżetu projektu mowa jest o "kosztach organizacji wyjazdów w celu podnoszenia kompetencji społecznych" a w poz. 25 o "kosztach wizyt studyjnych w podobnych placówkach". W obu przypadkach kategorię kosztów określono jako "wsparcie indywidualne i środowiskowe na rzecz integracji społecznej i zawodowej". Za skarżącą Sąd zauważa, że w kilku miejscach wniosku o dofinansowanie wskazano na rolę i potrzebę budżetowania w/w form wsparcia w ramach realizacji zadania nr 2 (Bieżące funkcjonowanie Klubu grupy wsparcia dla osób z niepełnosprawnością intelektualną). Dowodzono - m.in. - że organizacja wyjazdów pozostaje niezbędna dla kształtowania kompetencji społecznych w zakresie integracji, usamodzielniania, spędzania wolnego czasu, zaś organizacja wizyt studyjnych w placówkach zatrudniających osoby z niepełnosprawnością pozostaje niezbędna dla kształtowania kompetencji zawodowych i motywacji do pracy (s. 19 wniosku).

Treść tę rozwinięto na s. 72 wniosku, tj. przy okazji uzasadniania wydatków, cyt.: "Bardzo ważną kwestią w aktywizacji społecznej, umożliwiającej jednocześnie myślenie o aktywizacji zawodowej, jest usamodzielnianie uczestników projektu. W przypadku osób z niepełnosprawnością intelektualną niezastąpionym środkiem realizacji tego celu jest postawienie uczestników w warunkach koniecznej samodzielności, oderwanie od opiekunów (np. rodzice), "zmuszenie" wręcz do samozaopatrzenia swoich potrzeb i podstawowych czynności, stworzenie możliwości współpracy w grupie, wzajemnej odpowiedzialności za członków "zespołu" czy też nabycia kompetencji społecznej polegającej na umiejętności organizacji czasu wolnego. Tych cech nie da się osiągnąć działaniami na miejscu, dlatego organizacja wyjazdu jest niezbędna. Wskazują na to również dotychczasowe wyniki wielu publikacji naukowych i własne doświadczenia realizatorów projektu". Trafnie zauważa skarżąca, że także w innym miejscu wniosku (s.

12) wskazano: "Projekt obejmuje drugi typ operacji 9.1.A, głównie w postaci instrumentu e): wsparcie tworzenia i działalności środowiskowych instytucji aktywizujących osoby niepełnosprawne, w tym zaburzone psychicznie, w ramach którego powstanie Klub grupy wsparcia, a także instrumentów j), k), i), d), b) i a). W Klubie wspierane będą osoby z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim, znacznym, umiarkowanym oraz lekkim. Działalność Klubu umożliwi zwiększenie samodzielności, niezależne życie w środowisku lokalnym, pozwoli odnaleźć się na rynku pracy, zapobiegnie ich odizolowaniu, a ich rodzinom umożliwi zdobycie wiedzy i umiejętności ważnych dla skuteczności działań w obszarze integracji społecznej". Zasadnie podnosi skarżąca, że numeracja (litery: a, b, d, e, i, j, k) stanowią odniesienie do treści Regulaminu konkursu (Rozdział I.4 Przedmiot konkursu), w którym w ten właśnie sposób określono instrumenty, które musi obejmować projekt zgłoszony do konkursu.

Racje ma tym samym skarżąca, że w/w formy wsparcia (poz. 24 i 25) mieszczą się - co najmniej - w instrumencie b), tj.: wdrożenie/zastosowanie form i metod wsparcia indywidualnego i środowiskowego na rzecz integracji zawodowej i społecznej i że wskazano to wprost określając "kategorię kosztów" w pozycjach budżetowych (poz. 24 i 25).

I oceniający uznał koszty z poz. 24 i 25 za niekwalifikowalne ("Zaplanowane wizyty studyjne nie są kwalifikowalne - nie wpisują się w żaden instrument. Wątpliwości budzi wyjazd w celu podnoszenia kompetencji społecznych. Dla oceniającego takie wyjazdy zaplanowane przez wnioskodawcę to w większej mierze wyjazdy integracyjne, które nie są kwalifikowalne w ramach tego konkursu"). II oceniający wskazał, że co się tyczy poz. 24: "W przypadku ponoszenia wysokich wydatków na dostosowanie pomieszczeń do stworzenia klubu, niezasadne jest organizowanie w ramach projektu wyjazdowych warsztatów podnoszenia kompetencji", zaś co się tyczy poz. 25 poprzestał na stwierdzeniu, że "w jego opinii wizyty studyjne nie wpisują się w instrumenty określone w Regulaminie, tym samym wydatek jest niekwalifikowalny".

W skarżonej uchwale, ZWD argumentował, że po analizie wniosku, o ile można by było uznać racjonalność kosztów w zakresie planowanych wizyt studyjnych w placówkach zatrudniających osoby z niepełnosprawnością, to organizacja wyjazdów w celu podnoszenia kompetencji społecznych oraz ich stawka nie zostały szczegółowo i racjonalnie uzasadnione w zapisach dokumentacji projektowej (nie sprecyzowano, w którym instrumencie społecznym mieści się w/w forma wsparcia). Podniósł, że wnioskodawca w dokumentacji projektowej nie zawarł informacji, z których wynikałoby jednoznacznie, że zaplanowane koszty (poz. 24 i 26) są niezbędne do realizacji niniejszego projektu a przewidziane zadania (w ramach których ponoszone są wydatki) wpisują się w instrumenty przewidziane w Regulaminie konkursu.

Zestawienie powołanej treści wniosku z treścią w/w ocen nakazuje podzielić pogląd skarżącej, że ocena jej projektu w analizowanym zakresie została dokonana z oczywistym naruszeniem prawa, pozostając nierzetelną, nieprzejrzystą, dowolną i arbitralną. Przede wszystkim, nieprawdziwy jest zarzut, iż w przypadku poz. 24 i 25 nie sprecyzowano, w którym instrumencie społecznym mieszczą się obie formy wsparcia (trafnie podnosi przy tym skarżąca, że wymóg wskazania instrumentu nie został przewidziany w dokumentacji konkursowej) i że nie uzasadniono we wniosku potrzeby i racjonalności ich budżetowania. Tutaj trzeba zauważyć, że ZWD stwierdził zasadność formy wsparcia w postaci wizyt studyjnych i nie dopatrzył się tej zasadności w przypadku wyjazdów, nie uzasadniając przy tym swojego stanowiska.

Co się zaś tyczy poz. 23 budżetu projektu, to traktuje ona o "bieżącym doposażaniu klubu w akcesoria niezbędne do prowadzenia zajęć (np. rekwizyty na zajęcia teatralne, warsztaty muzyczne i artystyczne", zaś poz. 26 o "zakupie artykułów żywnościowych niezbędnych do zajęć merytorycznych w ramach pracowni gospodarstwa domowego (usamodzielnianie)". W obu przypadkach kategorię kosztów określono jako "wsparcie indywidualne i środowiskowe na rzecz integracji społecznej i zawodowej" (instrument społeczny b). II oceniający uznał koszty z poz. 23 za niekwalifikowalne ograniczając się do stwierdzenia, że - w jego opinii - wydatki nie wpisują się w instrument przewidziany w Regulaminie konkursu i tym samym są niekwalifikowalne. Odnośnie poz. 26 podał, że "Wnioskodawca niewystarczająco powiązał działalność pracowni gospodarstwa domowego z instrumentami przewidzianymi w Regulaminie. W opinii oceniającego wydatki są niekwalifikowalne".

Co się tyczy poz. 26, I oceniający wskazywał, że niezrozumiałe jest ujęcie w budżecie kosztów wyżywienia uczestników z zakupami produktów żywnościowych i naczyń jednorazowych - niezrozumiałe jest zakupywanie naczyń jednorazowych w przypadku zakupu zmywarki, jak i zakupywanie wyżywienia, jeśli kupowane są w ramach projektu i produkty żywieniowe i piekarnik, płyta indukcyjna, mikrofalówka (jego zdaniem poz. 26 powiela koszty). Sąd stwierdził, że analiza akt sprawy potwierdza wywody skarżącej, że w proteście wyjaśniono, dlaczego poz. 26 nie powiela kosztów z pozycji 20 i 21 (odnosi się ona do zajęć merytorycznych, m. in. warsztatów prowadzonych w tzw. pracowni gospodarstwa domowego, podczas których uczestnicy Klubu mieliby szansę nauki samodzielnego przygotowania prostych posiłków - niezależnie od występującej równolegle konieczności zapewniania im wyżywienia). Trzeba podzielić twierdzenie skarżącej, że oceniający błędnie przyjęli, że członkowie Klubu każdorazowo mieliby się żywić wyłącznie tymi posiłkami oraz że forma terapii, o której tu mowa, miałaby stanowić formę działalności gastronomicznej.

Wbrew stanowisku oceniających, we wniosku o dofinansowanie wnioskodawca obszernie wyjaśnił sens w/w działań (poz. 23 i 26) dla samodzielności i motywacji osób z niepełnosprawnością intelektualną. I tak, na s. 71 i 72 wniosku uzasadniał: "Bieżące funkcjonowanie klubu dla osób z niepełnosprawnością intelektualną wymaga doposażenia w akcesoria niezbędne do prowadzenia różnorodnych zajęć w ramach przewidzianych we wniosku rodzajów zajęć rozwojowych kształtujących kompetencje niezbędne do integracji społecznej i zawodowej (np. rekwizyty na zajęcia parateatralne, warsztaty muzyczne i artystyczne - aktywizacja społeczna, przygotowanie do aktywizacji zawodowej). Stawka została przyjęta na podstawie cen rynkowych. Przykładowy wykaz: kostiumy do odgrywania ról i akcesoria z tym związane (bardzo ważny element w przygotowaniu osób z niepełnosprawnością intelektualną do odgrywania przyszłych ról zawodowych), komplety przedmiotów do planowania i "budowy" struktur przestrzennych (kształtowanie kompetencji związanych z wyobraźnią przestrzenną, umiejętności planowania i realizacji własnych działań - niezbędne do funkcjonowania w środowisku pracy), artykuły do realizacji zajęć rozwojowych w ramach warsztatów artystycznych (kształtowanie kompetencji związanych z wyrażaniem własnych uczuć w sposób werbalny i niewerbalny), itp." (poz.

23) oraz "W ramach zajęć oferowanych w klubie prowadzone będą zajęcia mające na celu usamodzielnienie uczestników i wzrost pewności siebie w życiu codziennym. Planowana aktywność przynosi bardzo dobre wyniki w zakresie wspomagania pracy grupowej, poczucia współodpowiedzialności, wspólnego celu, a co za tym idzie w silny sposób rozwija kompetencje niezbędne w skutecznej integracji społecznej. Do prawidłowej realizacji zajęć niezbędny jest zakup m. in. artykułów spożywczych stanowiących składniki przygotowywanych wspólnie prostych potraw. Stawka została przyjęta na podstawie dotychczasowego doświadczenia i cen rynkowych" (poz. 26). Mając na uwadze powyższe, za sprzeczne z treścią wniosku trzeba uznać twierdzenia ZWD, że wnioskodawca w dokumentacji aplikacyjnej nie udowodnił, że zaplanowany koszt jest niezbędny do osiągnięcia celu projektu i że działanie, w ramach którego będzie ponoszony, mieści w konkretnym instrumencie przewidzianym w Regulaminie konkursu oraz że w dokumentacji projektowej nie zawarł informacji, z których jednoznacznie wynikałoby, że zaplanowane koszty (poz. 24 i 26) są niezbędne do realizacji niniejszego projektu, a przewidziane zadania (w ramach których ponoszone są wydatki) wpisują się w instrumenty przewidziane w Regulaminie konkursu. Także zatem i w tym zakresie ocena wniosku skarżącej jest nieprzejrzysta, nierzetelna, dowolna i arbitralna.

Jeżeli chodzi o pozostałe pozycje budżetowe, to trafnie dowodzi skarżąca, że twierdzenia oceniających i ZWD o tym, że uzasadnienie wniosku o dofinansowanie nie jest dostatecznie jednoznaczne, precyzyjne, szczegółowe lub racjonalne (względnie, że powinno być bardziej jednoznaczne, precyzyjne, szczegółowe lub racjonalne), bez wskazania (także w dokumentacji konkursowej) co to oznacza dla wnioskodawcy i dlaczego uzasadnienie przez niego dostarczone w/w wymogów nie spełnia, stanowi o nieprzejrzystości ocen wniosku (uwagę tę należy odnosić również do poz. 24-26 wniosku). Tym bardziej, że skarżąca dokonywała rozliczeń projektu na podstawie rzeczywiście ponoszonych wydatków (nie ryczałtowo), których dokumentacja konkursowa nie obejmowała reżimem pola 7.11 (pole nieobowiązkowe dla takich wydatków).

Uznając koszt przypadający na jednego uczestnika (73 tys.) za "bardzo duży"/"stawka zbyt wysoka", oceniający nie uzasadnili swojego stanowiska. ZWD, podzielając ten pogląd dowodził, że proponowana stawka jest wysoka, podkreślając, że oceny wniosku dokonują osoby, które mają wiedzę i doświadczenie w danym obszarze wsparcia oraz w zakresie oceny podobnych projektów. Dodał, że wnioskodawca w dokumentacji projektowej nie zawarł informacji, z których jednoznacznie wynikałoby, że zaplanowany koszt spełnia zasadę racjonalności i efektywności wydatku. Trafnie motywuje skarżąca, że zaprezentowana argumentacja (prowadząca do obniżenia punktacji) ma charakter oględny i wymijający. Tym bardziej, że skarżąca podnosiła, iż koszt przypadający na jednego uczestnika jest wypadkową kosztów poszczególnych pozycji. Sformułowanie "bardzo duży"/"stawka zbyt wysoka" (użyte w oderwaniu od grupy docelowej, zadań zaplanowanych do realizacji i zamierzonych efektów projektu) pozostaje skrajnie subiektywne i nie dowodzi, dlaczego zakwestionowano racjonalność i efektywność (adekwatność) w/w wydatku.

Koszty z poz. 2, gdzie zarzuca się wnioskodawcy niedoszacowanie kosztów adaptacji pomieszczeń, mimo że opisał on te koszty, ze wskazaniem szczegółowego zakresu robót i aktualnych stawek rynkowych, wspartych rozeznaniem rynku (pole 7.3. wniosku, str. 65 i 65), z jednoczesnym pominięciem, że - w przypadku konieczności poniesienia kosztów wyższych od zaplanowanych - wnioskodawca ma możliwość pozyskiwania dodatkowych środków z innych źródeł (w tym od sponsorów), które to działania uznać należy za powszechnie stosowane. Jeżeli chodzi o zakup wyposażenia gospodarstwa domowego, to słusznie dowodzi skarżąca, że nie może być podstawą do obniżenia punktacji samo tylko stwierdzenie, że poszczególne urządzenia lub elementy "można znaleźć w niższej cenie", skoro nie podaje się wnioskodawcy przykładu takiej "możliwości". Wbrew ocenom, w treści wniosku nie podano, że kwota 7.000 zł to koszt zestawu mebli, co wykazano dobitnie w skardze. Z ocen ekspertów (oceniających) i stanowiska ZWD nie wynika zatem brak racjonalności i efektywności w/w planowanych wydatków.

Poz. 7 i 27 - koszt nie został skalkulowany (prawidłowo skalkulowany). Zarzucając nieprawidłową kalkulację kosztów z tych pozycji (zakup środków czystości...) nie podano, jak powinna wyglądać prawidłowa kalkulacja kosztu. Tym bardziej, co trafnie przypomina skarżąca, że komentowany wydatek nie jest wydatkiem rozliczanym kwotą ryczałtową (dokumentacja konkursowa, w tym zwłaszcza Instrukcja wypełniania wniosku, nie nakłada zatem na wnioskodawcę żadnych wymogów co do sposobu jego uzasadnienia w polu 7.11, w tym - w szczególności - przedstawiania "sposobu skalkulowania"). Powyższe uwagi dotyczą także zakwestionowania wydatku z poz. 8 (zakup schodołazu kroczącego), z uwagi na brak skalkulowania kosztu. Nieznane są ponadto przyczyny, z powodu których przedstawione we wniosku o dofinansowanie uzasadnienie (pole 7.2., s.

64) zostało uznane za niebędące uzasadnieniem "szczegółowym i racjonalnym", gdy tymczasem w treść wniosku obszernie wyjaśniono, dlaczego analizowany zakup jest niezbędny - zarówno z punktu widzenia uczestników, jak i stanu kamienicy, w której miał powstać Klub. Przedstawiono także przykładowe modele i ceny schodołazów, uzasadniające koszt na poziomie średnich cen rynkowych.

Poz. 18, tj. koszt wynagrodzenia pozostałego personelu pomocniczego (konserwator...) został zakwestionowany gdyż uznano, że nie mógł on być przypisany do partnera ponieważ to lider (dzierżawca lokalu) odpowiada pod względem formalno-prawnym za jakąkolwiek ingerencję w strukturę lokalu. Zgodzić trzeba się ze skarżącą, że wyrażanie podobnego rodzaju ocen i wątpliwości pozostaje nieuprawnione w świetle dokumentacji konkursowej (podobnie jak obniżenie punktacji z w/w przyczyny) skoro to podmioty zawierające partnerstwo decydują o zakresie wykonywanych zadań i podziale obowiązków, co dostrzegł zresztą także ZWD.

Poz. 19 (dot. wynagrodzenia specjalistów dokonujących oceny postępu uczestników) - koszt zakwestionowano, z uwagi na brak możliwości prawidłowego oszacowania wynagrodzenia (brak uzasadnienia ze wskazaniem metodologii wyliczenia). Sąd zauważa, że i ten wydatek nie jest wydatkiem rozliczanym kwotą ryczałtową. Dokumentacja konkursowa, w tym zwłaszcza Instrukcja wypełniania wniosku, nie nakłada zatem na wnioskodawcę żadnych wymogów co do sposobu jego uzasadnienia w polu 7.11, w tym w szczególności przedstawiania "metodologii wyliczenia". Wnioskodawca uzasadnił przy tym sposób jego wyliczenia na str. 73 wniosku. Z tego też powodu, nieuprawnione jest obniżenie punktacji z w/w przyczyny. Poz. 30 (wynagrodzenie opiekuna), poz. 32 (koszty użytkowania pomieszczeń) i 33 (wolontariat członków rodzin i innych osób). Tutaj także zarzucono brak wskazania metodologii wyliczenia (brak kalkulacji kosztów) a przez to brak możliwości oceny prawidłowości oszacowania kosztów.

Sąd wskazuje, że wniosek zawiera uzasadnienie na str. 72 (aktualna pozostaje również uwaga odnośnie braku konieczności uzasadniania w polu 7.11, z uwagi na to, że wydatek nie jest rozliczany kwotą ryczałtową. Poz. 5 (wyposażenie klubu w pomoce dydaktyczne), koszt nie został uznany z uwagi na brak metodologii wyliczenia. Zarzut braku uzasadnienia ilości planowanych zakupów pozostaje w sprzeczności z treścią str. 66 i 67 wniosku (w części odnoszącej się do poz. 5, pole 7.10), gdzie (ponad uzasadnienie potrzeby wyposażenia Klubu) wskazano wprost na przykładowe planowane zakupy z podaniem rodzaju, cen jednostkowych i ilości sztuk. Wnioskodawca (także Sąd) nie wie, jak "lepiej" (bardziej szczegółowo i bardziej racjonalnie) miał to zrobić, skoro dokumentacja konkursowa nie przewidywała żadnych wymogów co do sposobu uzasadnienia wydatków w polu 7.10, w tym zwłaszcza przedstawiania "szczegółowej metodologii szacowania".

Obniżenie punktacji jest zatem nieuzasadnione. Poz. 6 i 22 (bieżące wyposażenie klubu w materiały...). Popatrzono się powielenia wydatków w w/w pozycjach oraz przyjęcie cen wyższych od rynkowych (brak szczegółowego i racjonalnego uzasadnienia wysokości przyjętych wydatków). Jak to było już dowodzone, podstawą do obniżenia punktacji nie może być samo tylko stwierdzenie przez oceniającego, że "część kosztów jest wyższa niż wynika ze stawek rynkowych", skoro nie podaje się wnioskodawcy choćby jednego przykładu takiej stawki. Ponadto, zarówno wydatki z poz. 6, jak i z poz. 22 budżetu zostały szczegółowo i racjonalnie uzasadnione (por. pole 7.10, s. 67 wniosku). Konsekwentnie, nie tłumaczy się także wnioskodawcy, w jaki inny (bardziej szczegółowy i bardziej racjonalny) sposób mógłby on te pozycje budżetowe uzasadnić, stosując w to miejsce arbitralne obniżenie punktacji i to bez uwzględnienia wagi komentowanego tu rzekomego naruszenia.

Zgodzić wypada się również ze skarżącą, że nie sposób mówić o powielaniu wydatków (o czym była mowa w proteście, a co zostało niesłusznie pominięte), w sytuacji, kiedy poz. 6 i 22 dotyczą różnego czasu realizacji projektu. W tym miejscu przypomnieć trzeba, że dokumentacja konkursowa nie przewidywała żadnych wymogów co do sposobu uzasadnienia wydatków w polu 7.10, w tym zwłaszcza przedstawiania "szczegółowego i racjonalnego uzasadnienia". Poz. 10 (wynagrodzenie opiekunów), planowana kwota jest w opinii oceniającego zawyżona (w związku ze zbyt ogólnym opisem zadania 2 nie można przy tym zweryfikować potrzeby zatrudniania aż 4 opiekunów). Zdaniem ZWD, wnioskodawca nie sprecyzował planowanej formy wsparcia, nie wskazał konkretnych zajęć z podaniem przewidywanej dziennej ilości i związanej z tym potrzeby obecności opiekunów w liczbie podanej we wniosku. W uzasadnieniu protestu (s.

1. 17) wyjaśniono, że na 1 opiekuna może przypadać maksymalnie 5 podopiecznych - osób z niepełnosprawnością intelektualną. Skoro zatem w opisie zadania 2 jednoznacznie określono, że dziennie w klubie przebywać będzie 20 osób, nie może (nie powinna) dziwić potrzeba zaangażowania 4 opiekunów, co słusznie podnosi skarżąca. Trafnie zauważa skarżąca, że pominięto przy tym w całości (bez podania przyczyn) uzasadnienie wydatku zawarte na s. 68 i 69 wniosku (pole 7.11, poz.

1. 10) oraz fakt, że nie jest to wydatek rozliczany kwotą ryczałtową. Poz.
2. 29. Według oceniającego, zastosowana stawka stypendium stażowego nie jest zgodna z zapisami Załącznika nr 7 Minimalny standard katalog usług i stawek.

W opinii ZWD, z uwagi na brak wskazanej metodologii wyliczenia stawki nie można uznać prawidłowości oszacowania wydatku (organ nie może się domyślać, dlaczego wnioskodawca zaplanował konkretny wydatek o określonej wartości). Za stroną skarżącą Sąd zauważa, że zarówno w treści wniosku o dofinansowanie (s. 72), jak i w (również pominiętym) uzasadnieniu protestu (s.

1. 17) wprost wskazano, że wysokość stypendium została określona zgodnie z zapisami Załącznika nr 7 oraz zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 Ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stanowiąc 120% zasiłku, o którym mowa w w/w przepisie oraz że wskazana stawka "uwzględnia także koszt pracodawcy (składki ZUS), które należy odprowadzić od wypłaconego stypendium. Wysokość stypendium została oszacowana na faktycznie obowiązujących zasadach (bez ubezpieczenia wypadkowego)". Zarzut "braku metodologii" pozostaje tym samym oczywiście chybiony, abstrahując już nawet od tego, że komentowany tu wydatek także nie jest wydatkiem rozliczanym kwotą ryczałtową (dokumentacja konkursowa nie nakłada na wnioskodawcę żadnych wymogów co do sposobu jego uzasadnienia w polu 7.11, w tym w szczególności przedstawiania "metodologii wyliczenia", o czym była już mowa wielokrotnie). Powyższe dowodzi, że wynik oceny merytorycznej, dokonanej w ramach kryterium nr 10 (kryterium budżetu projektu), pozbawiona jest prawidłowego (przejrzystego, rzetelnego) uzasadniania, zarówno oceniających, jak i ZWD, co stanowi o naruszeniu przy ocenie projektu skarżącej przepisów prawa (art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej) w stopniu rzutującym na tę ocenę i wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę, właściwa instytucja winna powtórnie ocenić, uwzględniając uwagi Sądu, projekt (wniosek) skarżącej w kontekście spełnienia w/w kryterium a co za tym idzie kryterium nr 11 (kryterium spełnienia minimalnych wymagań), tj. uzyskania co najmniej 60% punktów w ocenie kryterium merytorycznego nr 10. Co się zaś tyczy pozostałych kryteriów, które projekt skarżącej spełnił uzyskując wymagane minimum punktowe 60% punktów w grupie kryteriów merytorycznych lecz ocenę w zakresie których kwestionuje skarżąca w skardze, Sąd zauważa j/n. Kryterium nr 5 (kryterium trafności). Kryterium podlegało ocenie w skali od 0 do 14 punktów. W ramach tego kryterium dokonywano sprawdzenia, "czy we wniosku o dofinansowanie projektu przedstawiono wystarczający opis:
2. - zadań realizowanych w ramach projektu;
3. - uzasadnienia potrzeby realizacji zadań w kontekście przedstawionej diagnozy;
4. - wartości wskaźników, które zostaną osiągnięte w ramach zadań (jeśli dotyczy);
5. - roli partnerów w realizacji poszczególnych zadań jeśli przewidziano ich realizację w ramach partnerstwa wraz z uzasadnieniem (jeśli dotyczy);
6. - trwałości i wpływu rezultatów projektu (jeśli dotyczy)".

Kryterium jest weryfikowane na podstawie zapisów wniosku o dofinansowanie w części Sposób realizacji projektu (pkt 4.1 Zadania i w polu Trwałość i wpływ rezultatów projektu). Na skutek częściowego uwzględnienia protestu, przyznaną przez I oceniającego punktację podwyższono o 2 punkty zaś II oceniającego o 6 punktów. Zdaniem Sądu, brak wskazania w pkt 4.1 lidera, jako realizatora zadań, uprawniało do zmniejszenia punktacji gdyż kryterium to jest weryfikowane na podstawie zapisów tego punktu a oceniający nie byli obowiązani "doszukiwać się prawdy" analizując cały wniosek, czy też poprzez negocjacje. Ten ewidentny błąd nie stanowił także oczywistej pomyłki, co sugeruje skarżąca. W uzasadnieniu skarżonej uchwały można doszukać się argumentacji, z której wynika waga tego naruszenia, jako "zasługującego" na obniżenie punktacji o trzy punkty (str. 3-4). O potrzebie podwyższenia oceny przyznanej przez I oceniającego może świadczyć natomiast to, że w ramach komentowanego tu kryterium oceniający obniżył punktację z tej samej przyczyny, co w przypadku kryterium budżetu, kwestionując kwalifikowalność wydatków zaplanowanych na wyjazdy, co wcześniej Sąd uznał za nieprawidłowe (Sąd podtrzymuje argumentację zawartą wyżej).

Ponownie rozpoznając sprawę należy zatem odnieść się do tej kwestii. Kryterium nr 8 (kryterium potencjału). Kryterium podlegało ocenie w skali od 0 do 10 punktów. W ramach kryterium dokonywano sprawdzenia "czy podmioty zaangażowane w realizację projektu posiadają odpowiedni potencjał (kadrowy, techniczny) do realizacji projektu", ze wskazaniem, że "ocenie należy poddać przede wszystkim opis potencjału w kontekście możliwości jego wykorzystania na potrzeby realizacji projektu". Kryterium miało być weryfikowane na podstawie zapisów wniosku o dofinansowanie w części Potencjał i doświadczenie Wnioskodawcy/partnerów (pkt 4.3. wniosku) oraz Sposób zarządzania projektem (pkt 4.5. wniosku). Skarżąca twierdzi, że dokonała stosownego i zgodnego z Instrukcją wypełniania wniosku (por. str. 29 - 31 Instrukcji) opisu potencjału (por. str. 22 - 24 wniosku). Spośród trzech uwag sformułowanych przez I oceniającego, skutkujących przyznaniem w ramach komentowanego tu kryterium 3 punktów na 10 możliwych, na skutek rozpoznania protestu ostał się wyłącznie jeden zarzut postawiony wobec projektu: "Ani wnioskodawca ani Partner nie posiada wystarczającego potencjału kadrowego - pracownicy merytoryczni zostaną dopiero zatrudnieni" (w pozostałym zakresie protest został uwzględniony).

Finalnie uzyskana punktacja (co się tyczy I oceniającego) to 5 punktów na 10 możliwych do uzyskania. Innymi słowy - abstrahując od nieznanego "systemu" przyznawania punktacji i wagi rzekomych uchybień sformułowanych na etapie wypełniania karty oceny merytorycznej przez I oceniającego - sam tylko w/w (jeden) zarzut skutkował zmniejszeniem punktacji aż o połowę (mimo skutecznego podważenia 2/3 zarzutów tego oceniającego). Odnośnie II oceniającego, uwagi protestu nie zostały uwzględnione (utrzymano przyznaną przez tego oceniającego liczbę punktów: 5 na 10 możliwych do uzyskania). Za uzasadnione uznano uwagi II oceniającego, że: "Wnioskodawca nie wskazał formy zatrudnienia kadry projektu", "Wnioskodawca bez przeprowadzenia procedury zamówień na usługi zakłada prowadzenie aktywności w obszarze gier umysłowych i planszowych przez trenerów będących współpracownikami AZS Politechniki W. oraz współpracowników Partnera w zakresie działalności szkoleniowej na rzecz rodziców", "Wnioskodawca nie opisał jaki rodzaj umów będzie zawarty z w/w personelem, jednak w opinii Oceniającego nie wzięto pod uwagę wymogów dotyczących zamówień określonych w Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków", "Wnioskodawca nie wskazuje długości dzierżawy na lokal, w którym ma być prowadzony klub grupy wsparcia", "Lider nie opisał potencjału technicznego poza wskazaniem lokali, jakimi dysponuje". Rozpoznając protest, ZWD nie uwzględnił zarzutów skarżącej odnośnie uwag

II oceniającego wskazując, że:

1. a. "Wnioskodawca przedstawił skład osobowy kadry zarządzającej, natomiast odnośnie osób realizujących zadania merytoryczne we wniosku wskazano dopiero na planowane ich zaangażowanie. Nie można zatem uznać, że na moment wnioskowania Wnioskodawca posiadał odpowiedni potencjał kadrowy w ujęciu kompleksowym";
2. b. "Wnioskodawca w zapisach wniosku nie wskazał formy zatrudnienia osób na stałe współpracujących z Wnioskodawcą tylko osób planowanych do zaangażowania w ramach realizacji przedmiotowego projektu", wyrażając przy tym (powielając za oceniającym) wątpliwości co do planowanych zasad wyboru przyszłej kadry (zgodnie z zasadą konkurencyjności), skoro wskazuje się we wniosku na podejmowanie współpracy z trenerami - współpracownikami AZS i stałymi współpracownikami Partnera;
3. c. "Kluczowy dla funkcjonowania klubu i realizacji Projektu obiekt przy ul. S. w chwili wnioskowania nie jest przystosowany do prowadzenia w nim działalności będącej przedmiotem projektu". Zgodzić trzeba się ze stroną skarżącą, że lektura Instrukcji wypełniania wniosku nie pozostawia wątpliwości, że "Potencjał Wnioskodawcy i partnerów wykazywany jest przez Wnioskodawcę w kontekście oceny zdolności do efektywnej realizacji projektu jako opis zasobów jakimi dysponuje i jakie zaangażuje w realizację projektu. Wnioskodawca powinien w tym zakresie opisać ewentualne partnerstwo nawiązane w celu realizacji projektu i możliwość korzystania z zasobów wszystkich podmiotów tworzących dane partnerstwo" (s. 51 Instrukcji wypełniania wniosku). Podobnie, nie budzi wątpliwości, że - co się tyczy potencjału kadrowego - należało go we wniosku opisać i wskazać sposób jego wykorzystania w ramach projektu (wskazać kluczowe osoby, które zostaną zaangażowane do realizacji projektu oraz ich planowaną funkcję w projekcie wraz z syntetycznym opisem ich doświadczenia - i jeśli to możliwe - wskazaniem tych osób z imienia i nazwiska) i że "Należy wskazać tylko posiadany potencjał kadrowy, a więc w szczególności osoby na stałe współpracujące, które Wnioskodawca planuje zaangażować do realizacji projektu. Dotyczy to w szczególności osób zatrudnionych na umowę o pracę oraz trwale współpracujących z Wnioskodawcą np. w przypadku wolontariusza - na podstawie umowy o współpracy" (s. 52 Instrukcji). Analogicznie, co się tyczy potencjału technicznego, wnioskodawca obowiązany był "opisać potencjał techniczny, w tym sprzęt i lokale użytkowe oraz sposób jego wykorzystania w ramach projektu", ze wskazaniem, że "nie dotyczy to potencjału technicznego, jakiego Wnioskodawca nie posiada, ale dopiero planuje zakupić ze środków projektu, ani potencjału, który nie będzie wykorzystywany do celów realizacji projektu", a jeżeli do realizacji przedsięwzięcia zaangażowani będą partnerzy, w tym punkcie Wnioskodawca wskazuje także, jakie zasoby techniczne zostaną wniesione przez poszczególnych partnerów na potrzeby realizacji zadań wskazanych w pkt. 4.1 wniosku (o ile partnerzy wnoszą do projektu takie zasoby)" (s. 54 Instrukcji). Słusznie twierdzi skarżąca, że powołana wyżej dokumentacja konkursowa, zestawiona z uwagami ZWD, nie pozostawia żadnych wątpliwości, że powodem obniżenia punktacji nie mogły być takie okoliczności, jak "niewskazanie formy zatrudnienia", czy "planowane zasady wyboru" kadry (abstrahując od tego, co się tyczy pierwszej z okoliczności - przy każdej pozycji budżetowej odnoszącej się do zatrudnienia osób wskazano formę zatrudnienia, zaś nie wymagano jej wskazania w pkt 4.3, czy 4.5 wniosku). Sąd podziela twierdzenie skarżącej, że nie można zgodzić się z poglądem, że potencjał przez nią posiadany nie jest adekwatny dla osiągnięcia celów projektu, skoro (m.in.) koordynatorem merytorycznym projektu ma być współtwórca metody [...], zaś obaj jej autorzy (wskazani z imienia i nazwiska na s. 22 wniosku o dofinansowanie, z powołaniem dotychczasowych ich osiągnięć w pracy społecznej i terapeutycznej) są członkami zarządu Stowarzyszenia (co konsekwentnie pomijano w toku rozpoznawania protestu, błędnie przy tym wskazując, że odnośnie wszystkich osób realizujących zadania merytoryczne "wskazano dopiero na planowane ich zaangażowanie"). Podobnie, co się tyczy potencjału technicznego - z nieznanych skarżącej a także Sądowi przyczyn - pominięto w całości lokal, w którym prowadzona jest klubokawiarnia [...], fakt posiadania pewnego tytułu prawnego do obu lokali (trafnie dowodzi skarżąca, że koszt adaptacji drugiego z lokali pozostaje dalece niższy niż np. koszt zakupu lokalu, w którym klub wsparcia mógłby dopiero funkcjonować) oraz potencjał Partnera (biuro w pełni wyposażone w sprzęt komputerowy, kserokopiarki, meble biurowe, szafy archiwizacyjne itp., z salą szkoleniową wyposażoną w tablicę interaktywną i flipcharty oraz 10 mobilnych stanowisk komputerowych, mogącą pomieścić do 20 osób oraz salą warsztatową mogącą pomieścić do 5 osób). Kryterium nr 9 (kryterium doświadczenia). Kryterium podlegało ocenie w skali od 0 do 15 punktów. W ramach kryterium dokonywano sprawdzenia: "Czy Wnioskodawca/Beneficjent lub partnerzy w przypadku projektu realizowanego w partnerstwie, posiadają doświadczenie w realizacji przedsięwzięć, w tym przedsięwzięć finansowanych ze środków innych niż środki funduszu UE:
4. - w obszarze, w którym udzielane będzie wsparcie przewidziane w ramach projektu oraz
5. - na rzecz grupy docelowej, do której kierowane będzie wsparcie przewidziane w ramach projektu oraz
6. - na określonym terytorium, którego dotyczyć będzie realizacja projektu oraz
7. - czy wskazano instytucje, które mogą potwierdzić opisany potencjał społeczny Wnioskodawcy/Beneficjenta i partnerów (jeśli projekt realizowany jest w partnerstwie)". Kryterium miało być weryfikowane na podstawie zapisów wniosku o dofinansowanie w części Potencjał i doświadczenie Wnioskodawcy/partnerów oraz Sposób zarządzania projektem (pkt 4.4 oraz częściowo pkt 4.9 wniosku o dofinansowanie). Analogicznie, jak w przypadku kryterium budżetu projektu wskazano, że "Kryterium ma charakter rozstrzygający o ostatecznej kolejności projektów na liście projektów wybranych do dofinansowania. Oznacza to, że w sytuacji, gdy więcej niż jeden projekt ma taką samą łączną liczbę punktów oraz taką samą liczbę punktów w zakresie kryterium zgodność projektu z celami szczegółowymi RPO WD 2014-2020 dofinansowanie otrzyma ten projekt, który otrzymał wyższą ocenę za to kryterium". Prawidłowo twierdzi skarżąca, że powyższe świadczy niewątpliwie o doniosłości kryterium nr 9 i co skłania do wniosku o konieczności dochowania szczególnej przejrzystości, rzetelności i bezstronności w toku jego oceny. Trafnie zauważa skarżąca, że zgodnie z zapisami Instrukcji wypełniania wniosku (s. 55-57), w punkcie tym należało opisać potencjał społeczny wnioskodawcy i partnerów, a "istotnym elementem opisu potencjału społecznego powinno być wykazanie obecności wnioskodawcy i partnerów oraz "zakorzenienia" działań podejmowanych przez niego i przez partnerów w przeszłości (w okresie ostatnich trzech lat w stosunku do roku, w którym składany jest wniosek o dofinansowanie, tj. np. jeżeli wniosek składany jest w 2018 roku opis działań może dotyczyć okresu 2015-2018) w obszarze planowanej interwencji, nawet w sytuacji gdy nie realizował on dotąd projektów współfinansowanych ze środków funduszy strukturalnych". Jak wskazano w Instrukcji, opis potencjału społecznego zawarty w danym punkcie powinien dawać możliwość oceny zdolności społecznych wnioskodawcy i partnerów do podjęcia i efektywnej realizacji określonego przedsięwzięcia. Podkreślono przy tej okazji m.in., że wnioskodawca powinien przedstawić kapitał społeczny swój i partnerów poprzez opis efektów dotychczas zrealizowanych przez siebie i partnerów projektów/działań/akcji na rzecz społeczności, czy podjętej współpracy z innymi organizacjami/instytucjami publicznymi, a "na podstawie tych informacji oceniający powinni mieć możliwość szerszego spojrzenia na działalność wnioskodawcy i partnerów prowadzoną w okresie ostatnich trzech lat w stosunku do roku, w którym składany jest wniosek o dofinansowanie oraz określenia poziomu doświadczenia merytorycznego i skuteczności wnioskodawcy i partnerów". Zasadnie dostrzega skarżąca, że na podstawie komentowanego tu opisu wniosku sprawdzana jest także wiarygodność wnioskodawcy i partnerów, w tym przede wszystkim możliwość skutecznej realizacji projektu, której najważniejszą rękojmią jest doświadczenie odpowiadające specyfice danego projektu. "Wnioskodawca powinien wykazać doświadczenie swoje i partnerów w realizacji różnego rodzaju przedsięwzięć, a nie jedynie tych realizowanych przy udziale środków funduszy strukturalnych. Dotyczy to również przedsięwzięć aktualnie realizowanych i zrealizowanych w okresie ostatnich trzech lat w stosunku do roku, w którym składany jest wniosek o dofinansowanie, w których wnioskodawca i partnerzy uczestniczy/uczestniczą lub uczestniczył/uczestniczyli jako partner". Instrukcja wypełniania wniosku wymaga wreszcie, aby "w danym punkcie wskazać instytucie, które mogą potwierdzić opisany potencjał społeczny wnioskodawcy i partnerów". Oceniający (I i II) przyznali - kolejno - 8 i 6 punktów w 15-sto punktowej skali. Wniesiony protest poskutkował podwyższeniem ocen (kolejno o 2 i 4 punkty), a projekt uzyskał finalnie 10 punktów na 15 możliwych do uzyskania. W zakresie, w jakim protest nie został uwzględniony, ZWD:
8. 1) poparł stanowisko I oceniającego, w zakresie, w jakim stwierdził on, że "nie wiadomo, czy w obecnie realizowanych projektach zostaną osiągnięte wskaźniki";
9. 2) za "konstruktywną" uznał uwagę I oceniającego, że "skoro partnerstwo zostało zawarte w celu jak najlepszej realizacji zaplanowanych działań, a to Lider posiada doświadczenie merytoryczne w obszarze współpracy z grupą docelową, to niezasadne jest scedowanie odpowiedzialności na Partnera projektu";
10. 3) poparł stanowisko II oceniającego w zakresie, w jakim stwierdził on, że "Z przedstawionego opisu nie wynika, czy Wnioskodawca (Lider lub Partner) posiada doświadczenie w organizacji stażu" (uwaga sformułowana przez II oceniającego brzmiała: "wnioskodawca nie udokumentował odpowiednio doświadczenia w zakresie obszaru, w którym udzielane będzie wsparcie (np. szkolenia, staże), którego dotyczyć będzie realizacja projektu". Zgodzić trzeba się ze skarżącą, że dokonana w oparciu o powyższe uwagi ocena, tj. obniżenie punktacji o 1/3 punktów możliwych do uzyskania, jest niewspółmierna do stwierdzonych uchybień oraz - przede wszystkim - niezgodna z dokumentacją konkursową. Skarżąca wykazała, że w/w aspekty, które zdecydowały o obniżeniu punktacji, nie są w ogóle - zgodnie m.in. z Instrukcją wypełnienia wniosku - elementami podlegającymi ocenie. Ad. 1 Trafnie wywodzi skarżąca, że zaakceptowana przez ZWD uwaga I oceniającego, że "nie wiadomo, czy w obecnie realizowanych projektach zostaną osiągnięte wskaźniki" jest (powinna być) zupełnie obojętna dla oceny doświadczenia wnioskodawcy i partnera. Skoro bowiem partner zrealizował z sukcesem kilkanaście projektów, fakt bieżącej realizacji kolejnych nie może być okolicznością przemawiającą na jego niekorzyść. Nie sposób nie zgodzić się także z uwagą skarżącej, że z logiki oceniających wynika, że byłoby dla oceny projektu lepiej, gdyby żadne bieżące projekty nie były przez partnera realizowane, co sprowadza dokonaną ocenę do absurdu.

W żadnym też miejscu dokumentacji konkursowej nie wskazano, że zdarzenia przyszłe i niepewne (osiągnięcie wskaźników w realizowanych projektach) może być okolicznością negatywną w toku dokonywanej oceny. Wręcz przeciwnie, zachęca się wnioskodawców, aby wykazywali się nie tylko swym minionym, ale także bieżącym doświadczeniem. Ad. 2 Słusznie podnosi skarżąca, że uwaga uznana przez ZWD za "konstruktywną" jest (powinna być) obojętna dla oceny doświadczenia wnioskodawcy i partnera. Rozdział zadań i odpowiedzialności w ich realizacji nie jest bowiem elementem podlegającym ocenie w ramach kryterium doświadczenia, co jednoznacznie wynika z treści dokumentacji konkursowej. Ad. 3 Nie sposób nie zgodzić się ze skarżącą, która - wykazując się dużą precyzyjnością - zauważa, że uwaga II oceniającego, tj. "wnioskodawca nie udokumentował odpowiednio doświadczenia w zakresie obszaru, w którym udzielane będzie wsparcie (np. szkolenia, staże), którego dotyczyć będzie realizacja projektu", została sprowadzona przez ZWD do "niewynikania" z opisu przedstawionego we wniosku o dofinansowanie wyłącznie "doświadczenia w organizacji stażu", a mimo to nie zmieniono punktacji przyznanej przez II oceniającego.

Również z uwagą, że cząstkowa ocena wystawiona przez II oceniającego została wyłącznie z komentowanej tu przyczyny utrzymana na poziomie 10 punktów, tj. na poziomie o 1/3 mniejszym, niż to przewiduje maksymalna skala (15 punktów), co wskazuje na duża dowolność dokonanej oceny. Zasadnie zarzuca także skarżąca, że dokumentacja konkursowa nie wymagała od niej dowodzenia swego doświadczenia oraz że - wręcz przeciwnie - nie bez powodu wymagało się od niej wskazania w opisie instytucji, które to doświadczenie (potencjał społeczny) mogą potwierdzić (co zresztą uczyniła). Słusznie zatem podnosi skarżąca, że okoliczność niewymagana treścią dokumentacji konkursowej, a przy tym tak szczątkowa w kontekście doświadczenia (kryteriów jego oceny), nie mogła stanowić podstawy do obniżenia punktacji. Powyższe pokazuje, że w sprawie naruszono regulacje art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej także w zakresie oceny kryteriów nr 5 (kryterium trafności), nr 8 (kryterium potencjału) i nr 9 (kryterium doświadczenia).

Ponownie oceniając projekt (wniosek) w kontekście spełnienia w/w kryteriów, należy uwzględnić uwagi Sądu, podzielające niemal w całości stanowisko skarżącej. Wymagane jest przy tym przede wszystkim wskazanie przy punktacji każdego z kryteriów, co zaważyło o przyznaniu (dodaniu/odjęciu) takiej a nie innej ilości punktów (zrealizowanie zasady proporcjonalności).

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 pkt a) ustawy wdrożeniowej, orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 u.p.p.s.a.