Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. M. W. wniósł skargę na opisane w osnowie niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów zgłoszonych na opis i oszacowanie wartości nieruchomości.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, wskazując, że jego wykonanie spowoduje przystąpienie przez organ do dalszych czynności mających na celu sprzedaż egzekucyjną nieruchomości i w konsekwencji doprowadzi do niebezpieczeństwa wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2000 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 tej samej ustawy, Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczne decyzje administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.
Zatem wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu pozwala na uniknięcie wywołania po stronie skarżącego niekorzystnych skutków aktu w sytuacji, gdy nie zostało w sprawie wydane orzeczenie kończące postępowanie sądowoadministracyjne.
W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów zgłoszonych na opis i oszacowanie wartości nieruchomości wskazując jedynie, że jego wykonanie spowoduje przystąpienie przez organ do dalszych czynności mających na celu sprzedaż egzekucyjną nieruchomości i w konsekwencji doprowadzi do niebezpieczeństwa trudnych do odwrócenia skutków. Bez względu jednak na to, czy strona skarżąca poparła swój wniosek przekonywującą argumentacją, decydujące znaczenie w rozpoznawanej sprawie miał charakter objętego wnioskiem postanowienia. Podkreślić należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 25 maja 2009 r., II OZ 455/09, LEX nr 564242).
Do wykonania nie nadają się więc wszelkie odmowne akty administracyjne (por. T. Woś: Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2008, s. 338). Wstrzymanie bowiem wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Nie można natomiast mówić o wykonaniu postanowienia odmownego, ponieważ nie ma ono przedmiotu wykonania.
W konsekwencji postanowienie w przedmiocie uznania za bezzasadne zgłoszonych zarzutów, a więc w istocie postanowienie odmawiające uwzględnienia zarzutu, nie podlega wykonaniu i nie jest możliwe wstrzymanie jego wykonania. Postanowienie takie nie nakłada na stronę żadnych nowych obowiązków, poza tymi które wynikają z aktu będącego podstawą postępowania egzekucyjnego, zawiera ono jedynie stanowisko w przedmiocie wniesionego przez zobowiązanego zarzutu
Reasumując powyższe wywody trzeba stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie może spowodować okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., co oznacza, że brak jest podstaw do wstrzymania jego wykonania.
Z tych względów – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.