Uzasadnienie
W skardze, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z treści zacytowanego przepisu wynika w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że wyłączona została możliwość wstrzymania wykonania aktu prawa miejscowego, który wszedł w życie, niezależnie od podnoszonych w odniesieniu do treści tego aktu argumentów (por.: np. postanowienie NSA z 27 maja 2014 r., II OZ 492/14; dostępne: CBOSA). Nie jest dopuszczalne wstrzymanie przez sąd wykonania aktów organów samorządu terytorialnego stanowiących przepisy powszechnie obowiązujące, gdyż wykonanie aktu normatywnego polega na wprowadzeniu tego aktu w życie. Jeżeli więc akt zawierający przepisy prawa miejscowego wszedł w życie, to stał się obowiązującym prawem i nie może być mowy o wstrzymaniu jego wykonania.
W sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego. Ponadto, zgodnie z § 4 tej uchwały, akt ten wszedł w życie po upływie 14 dni od dnia jego ogłoszenia, z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2018 r. Tym samym, wyłączona jest możliwość wstrzymania jego wykonania.
Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.